Editorial

Προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω σου, να νιώσεις αν σ’ αγαπάνε όσο θα ήθελες, αν τους αγαπάς όσο πρέπει κι όσο φτάνεις κι όσο αξίζουν, αν αυτό που ζεις είναι αυτό που τελικά σε ολοκληρώνει, αν η δουλειά που κάνεις είναι αυτή που από πάντα ονειρευόσουν πως θα κάνεις, δοκιμάζεις τους ανθρώπους που είναι γύρω σου να δεις τις αντοχές τους, παίζεις με τους φίλους σου παιχνίδια εμπιστοσύνης, αποζητάς την επιβεβαίωση από τον άνθρωπο που στέκεται πλάι σου, φλερτάρεις με τον απέναντί σου, έχεις το νου σου γι’ αυτόν που βρίσκεται πίσω σου, για όλους αυτούς που βρίσκονται πίσω σου. (Και είναι μόνοι). Πηγαίνεις, έρχεσαι, πέφτεις, σηκώνεσαι, θα ξαναπέσεις, θα ξανασηκωθείς, και τελικά δεν έχεις βρει, ακόμα δεν έχεις βρει τι είναι αυτό που σε φοβίζει, τι είναι αυτό που δε θέλεις να χάσεις, τι είναι αυτό που έχασες, τι είναι αυτό που ψάχνεις. Τι είναι όλο αυτό.
Και τώρα που σου λένε «κόψε κι αυτό», «κόψε κι εκείνο», «κι αυτό, «κι αυτό», «κι εκείνο», εσύ μη μειώσεις τίποτα, εσύ δώσε ό,τι έχεις στο σήμερα, απομακρύνσου από τον κακό σου εαυτό κι από ό,τι σε αποσυνθέτει — κι ας μη μείνει τίποτα από εσένα.
Καταλαβαίνεις αυτο που προσπαθώ με τόσο κόπο να πω;… Το άφησα κάπου στα μισά του δρόμου κι έχω ήδη γίνει χίλια κομμάτια.
Πες μου: Καταλαβαίνεις;