Στο πετρόχτιστο κτίσμα επί της Ανδρεοπούλου, εκεί όπου το φως χαμηλώνει και τα βήματα αντηχούν αλλιώς, υπάρχει ένα στέκι που θυμίζει κάτι που νόμιζες πως δεν υπάρχει πια. Το Μπιζμπιζέ είναι από εκείνα τα μαγαζιά που θα τα έλεγες “παλιάς κοπής”, όχι από νοσταλγία, αλλά από εκείνη την ανεπιτήδευτη ποιότητα που σήμερα υποτιμούμε επειδή ξεχνιόμαστε σε μαγαζιά που θυμίζουν σκανδιναβία, πίνουμε Aperol, ψάχνουμε το νέο hot spot που έχει πάντα ΄κάτι νέο΄. Ε εδώ θα εκτιμήσεις το ‘κάτι παλιό’.
Μικρό, ζεστό, με χαμηλό φωτισμό και ξύλο παντού – σαν τα μπαράκια της δεκαετίας του ’90 που πήγαινες όχι γιατί “ήταν παντού στα stories”, αλλά γιατί εκεί ένιωθες σαν στο σπίτι σου.
Εδώ δεν έρχεσαι για να κάνεις check-in, αλλά για να ξεχάσεις το κινητό.
Η μουσική; Σαν παλιό mixtape φίλου που ήξερε καλά τι θα πει “ψυχή”. Όχι playlist του Spotify. Από Μάνο Χατζιδάκι και Δήμητρα Γαλάνη μέχρι Γιάννη Αγγελάκα και ρεμπέτικες αναδρομές. Και ναι, ίσως λίγο μελαγχολικά – αλλά έτσι είναι οι καλύτερες βραδιές: με λίγο φως, λίγη μελαγχολία και πολλή καρδιά.
Δεν υπάρχει βιασύνη εδώ. Ξεκινάς με έναν καφέ, συνεχίζεις με κρασάκι και καταλήγεις – χωρίς να το καταλάβεις – να πίνεις ουζάκι με τους διπλανούς σου, λες και τους ξέρεις χρόνια. Πάντως εδώ και χρόνια όταν έρχονται στην πόλη, περνάνε από το μαγαζί αυτό πολλοί καλλιτέχνες, αφού έχουν διασκεδάσει γνωστά ονόματα όπως η Νικολέττα Καρρά, η Άννα Παναγιωτοπούλου, ο Αντίνοος Αλμπάνης, ο Τάσος Νούσιας, ο Θέμης Καραμουρατίδης, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κα.α.
Ένα αυθεντικό κρυφό διαμαντάκι στα ανατολικά, όπου οι στιγμές έχουν άλλη υφή. Όπως τότε. Στα ’90s. Που πίναμε, γελούσαμε και ακούγαμε μουσική για να νιώσουμε – όχι για να κάνουμε φασαρία.
Ανδρεοπούλου 5
