Γράφει η Φανή Εμμανουήλ
Υπάρχει κάτι σχεδόν αναπόφευκτο στον τρόπο με τον οποίο οι Angine de Poitrine έχουν κατακτήσει το internet. Είναι αδύνατο να τους δεις και να μην αναρωτηθείς: ποιοι στο καλό είναι αυτοί;
Η σύντομη απάντηση είναι ότι δεν θα το μάθουμε ποτέ — τουλάχιστον όχι από τους ίδιους. Το ντουέτο από το Saguenay του Κεμπέκ αποτελείται από δύο μουσικούς που συστήνονται ως Khn de Poitrine και Klek de Poitrine. Ο πρώτος παίζει κιθάρα, μπάσο και loops, ο δεύτερος ντραμς, ενώ και οι δύο έχουν επιλέξει να παραμένουν ανώνυμοι πίσω από τις τεράστιες μάσκες τους.
Σύμφωνα με τη μυθολογία που έχουν δημιουργήσει, είναι 333 ετών ταξιδιώτες στον χρόνο, οι οποίοι επικοινωνούν με τους ανθρώπους αποκλειστικά σε μια ακατάληπτη εξωγήινη γλώσσα. Οι εμφανίσεις τους συμπληρώνονται από τις χαρακτηριστικές ασπρόμαυρες πουά στολές και τις γιγάντιες κατασκευές από papier-mâché που καλύπτουν τα κεφάλια τους.
Στην πραγματικότητα, οι Angine de Poitrine δημιουργήθηκαν το 2019, όταν οι δύο μουσικοί, συνεργάτες από την εφηβεία τους, χρειάστηκε να επιστρέψουν σε έναν συναυλιακό χώρο όπου είχαν ήδη παίξει νωρίτερα την ίδια εβδομάδα. Για να μην εμφανιστούν ξανά ως οι ίδιοι, μεταμφιέστηκαν. Το αστείο πέτυχε. Και, όπως συμβαίνει με τα καλά αστεία, ξέφυγε από τον αρχικό του σχεδιασμό.
Το Vol. I ήρθε το 2024 και το 2025 οι Angine de Poitrine αναδείχθηκαν Artist of the Year στα GAMIQ Awards. Τίποτα από αυτά, όμως, δεν μπορεί να εξηγήσει την πραγματική έκρηξη που ακολούθησε το 2026, όταν μια ζωντανή εμφάνισή τους για το KEXP, ηχογραφημένη στο Trans Musicales, έγινε viral με εκατομμύρια προβολές.
Ξαφνικά, οι δύο ανώνυμοι Καναδοί βρέθηκαν παντού. Τα live έγιναν sold out, οι δίσκοι άρχισαν να αποκτούν συλλεκτική αξία και το Vol. II ήρθε να επιβεβαιώσει ότι πίσω από το internet meme υπήρχε ένα project με σαφώς μεγαλύτερες μουσικές φιλοδοξίες.
Κι αν όλα αυτά ακούγονται σαν μια πολύ καλά σχεδιασμένη marketing καμπάνια, είναι επειδή, κατά μία έννοια, αυτό ακριβώς είναι. Οι Angine de Poitrine έχουν καταλάβει κάτι που η σύγχρονη μουσική βιομηχανία συχνά ξεχνά: η εικόνα μπορεί να κάνει τον κόσμο να σταματήσει το scroll, αλλά δεν μπορεί να τον κρατήσει για μία ώρα μπροστά σε μια σκηνή. Για αυτό χρειάζεται μουσική.
Στο MEO Kalorama, οι Angine de Poitrine εμφανίστηκαν στις 7 το απόγευμα, όσο ο ήλιος έλαμπε ακόμα πάνω απο το Parque da Bela Vista, μπροστά σε ένα κοινό που ήδη γνώριζε πολύ καλά το αστείο. Εξάλλου όλοι είχαν έρθει προετοιμασμένοι φορώντας πουά μπλουζάκια, φορέματα και μαντίλια. Υπήρχαν άνθρωποι που σχημάτιζαν με τα χέρια τους το χαρακτηριστικό τρίγωνο του συγκροτήματος. Υπήρχαν, φυσικά, και αρκετοί που είχαν πλησιάσει απλώς για να δουν από κοντά τους δύο ανθρώπους που είχαν κατακλύσει τα Instagram feeds τους.
Οι Khn και Klek ανέβηκαν στη σκηνή και, πριν ακουστεί η πρώτη νότα, απευθύνθηκαν στο κοινό στη γνωστή τους ακατάληπτη γλώσσα. Γρυλίσματα, ήχοι, κάτι που μπορεί να ήταν χαιρετισμός και μπορεί εξίσου να ήταν οδηγία για την κατάκτηση της Γης. Το κοινό απάντησε με ενθουσιασμό και γέλια. Και τότε ξεκίνησε το «Angor».
Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι είναι ότι ο ήχος δεν έχει καμία σχέση με το αστείο. Είναι πυκνός, περίπλοκος και απρόβλεπτος. Ο Khn, με την παράξενη διπλή μικροτονική κιθάρα του, χτίζει loops και στρώσεις ήχου σε πραγματικό χρόνο, εναλλάσοντας ανάμεσα σε κιθάρα και μπάσο, δημιουργώντας μελωδικές γραμμές που μοιάζουν διαρκώς έτοιμες να ξεφύγουν από τη θέση τους.
Ο Klek, από την άλλη, δεν παίζει απλώς «γρήγορα». Η παρουσία του πίσω απο τα κρουστά είναι ακριβής και μετρημένη, αφήνοντας χώρο στη μουσική να αναπνεύσει και γνωρίζοντας ακριβώς πότε πρέπει να προσθέσει ένα ακόμη χτύπημα και πότε η σιωπή είναι πιο δυνατή.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παράξενο είδος χορευτικής μουσικής που μοιάζει να έχει ξεχάσει ότι πρέπει να ακολουθεί έναν κανονικό ρυθμό.
Math rock, progressive, jazz fusion, krautrock, οι ταμπέλες πέφτουν η μία μετά την άλλη πάνω στους Angine de Poitrine, χωρίς καμία να τους περιγράφει απόλυτα. Οι ίδιοι, σύμφωνα με το instagram bio τους, προτιμούν τον όρο «Dada Pythago-Cubist Mantra-Rock», που είναι ακριβώς τόσο σοβαρός και τόσο γελοίος όσο θα περίμενε κανείς από αυτούς.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι η αντίδραση του κοινού. Στην αρχή υπάρχει περιέργεια. Μετά αναγνώριση. Και πολύ γρήγορα, συμμετοχή.
Άνθρωποι που πριν από λίγα λεπτά κοιτούσαν τις μάσκες αρχίζουν να κουνάνε το κεφάλι τους. Οι πρώτες σειρές χορεύουν. Κάποιοι σχηματίζουν το τρίγωνο στον αέρα. Όλο και περισσότεροι πλησιάζουν τη σκηνή.
Στο «Ababa Hotel», ένα απο τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια του πρώτου δίσκου, η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει εντελώς. Ο Klek σηκώνει τα χέρια και το κοινό τον ακολουθεί, ανεβοκατεβαίνοντας σαν ένα τεράστιο, συντονισμένο σώμα. Η εικόνα είναι αντικειμενικά παράλογη: εκατοντάδες άνθρωποι σε ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Λισαβόνας υπακούν στις κινήσεις δύο ανδρών με τεράστιες χάρτινες μύτες που επικοινωνούν μαζί τους σε μια γλώσσα που δεν υπάρχει. Και, για κάποιο λόγο, είναι υπέροχο.
Η στιγμή γίνεται ακόμη πιο αστεία όταν, ανάμεσα στους γνωστούς γρυλισμούς, ακούγεται μία και μοναδική λέξη που όλοι καταλαβαίνουν: «Lisboa». Η πλατεία εκρήγνυται και για λίγο υπάρχει η ψευδαίσθηση μιας συμβατικής επικοινωνίας. Δεν κρατάει. Οι Angine de Poitrine επιστρέφουν αμέσως στη γλώσσα τους.
Ένα από τα πιο έξυπνα πράγματα γύρω από τους Angine de Poitrine είναι ότι η ανωνυμία τους δεν αντιμετωπίζεται ως μυστήριο που πρέπει οπωσδήποτε να λυθεί.
Στην ιστοσελίδα τους υπάρχει μάλιστα σαφής προειδοποίηση: πρόκειται για ένα ανώνυμο καλλιτεχνικό project και οποιαδήποτε εικασία για την ταυτότητα των μελών του είναι ανεπιβεβαίωτη, δεν υποστηρίζεται από το συγκρότημα και μπορεί να αποτελεί παραβίαση της ιδιωτικότητάς τους. Με άλλα λόγια, δεν έχει σημασία, και το live στο Kalorama είναι η καλύτερη απόδειξη.
Γιατί ακόμη κι αν αφαιρέσεις τις μάσκες, τις πουά στολές, τη γλώσσα και την ιστορία με τους ταξιδιώτες του χρόνου, μένουν δύο μουσικοί που ξέρουν πολύ καλά πώς να δημιουργούν ένταση, να χτίζουν κορυφώσεις και, κυρίως, να κάνουν κάτι τόσο περίπλοκο να λειτουργεί ως σωματική εμπειρία.
Στο «Sarniezz» οι πρώτες σειρές χοροπηδούν. Στο «Fabienk» τα χειροκροτήματα μετατρέπονται σε μέρος του ρυθμού. Και στο «Sherpa», το τελευταίο κομμάτι, ολόκληρο το κοινό ακολουθεί πλέον τη μπάντα χωρίς να χρειάζεται καμία οδηγία.
Είναι ίσως η πιο παράξενη μορφή επικοινωνίας που έχουμε βιώσει ποτέ μεταξύ καλλιτεχνών και κοινού, αλλά ταυτόχρονα και μία από τις πιο άμεσες.
Οι Angine de Poitrine έχουν ήδη καταφέρει να μετατρέψουν το μυστήριο ως κομμάτι της σκηνικής τους παρουσίας και καλλιτεχνικής τους ταυτότητας. Το internet έκανε τη δουλειά του, το KEXP τους εκτόξευσε, τα social media πολλαπλασίασαν την εικόνα τους και η περίεργη αισθητική τους έγινε αναγνωρίσιμη πολύ πριν γίνει η μουσική τους.
Αλλά στο MEO Kalorama συνέβη κάτι πιο σημαντικό. Το κοινό ήρθε για να δει τις μάσκες και έμεινε για τη μουσική.
Περίπου μία ώρα μετά την εμφάνισή τους, οι δύο εξωγήινοι αποχαιρετούν τη Λισαβόνα. Ο Klek κάνει για τελευταία φορά το τρίγωνο με τα χέρια του. Εκατοντάδες άνθρωποι τον μιμούνται. Οι γρυλισμοί επιστρέφουν. Οι τελευταίες νότες του «Sherpa» χάνονται μέσα στα χειροκροτήματα.
Δεν μάθαμε ποιοι βρίσκονται πίσω από τις μάσκες. Μάθαμε όμως πως οι Angine de Poitrine είναι πολύ περισσότερα από τις μάσκες τους.
