Σήμερα η Ingrid Bergman θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς στην ιστορία του κινηματογράφου. Το 1950, όμως, η εικόνα της στις ΗΠΑ κατέρρευσε σχεδόν μέσα σε μία νύχτα, όταν αποκαλύφθηκε η σχέση της με τον Ιταλό σκηνοθέτη Roberto Rossellini.
Η Bergman ήταν τότε παντρεμένη με τον νευροχειρουργό Petter Lindström και είχε ήδη μία κόρη. Ο Rossellini ήταν επίσης παντρεμένος. Οι δυο τους ήρθαν κοντά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Stromboli» στην Ιταλία και η υπόθεση πήρε εκρηκτικές διαστάσεις όταν έγινε γνωστό ότι η ηθοποιός ήταν έγκυος στο παιδί του σκηνοθέτη.
Για την Αμερική των αρχών της δεκαετίας του ’50, η ιστορία θεωρήθηκε τεράστιο ηθικό σκάνδαλο. Η Bergman είχε μέχρι τότε μια σχεδόν «άσπιλη» δημόσια εικόνα, ενισχυμένη και από ρόλους όπως εκείνος της Joan of Arc. Ξαφνικά βρέθηκε να παρουσιάζεται ως σύμβολο ηθικής παρακμής.
Η κατακραυγή έφτασε μέχρι την αμερικανική Γερουσία, όπου χαρακτηρίστηκε «ισχυρή δύναμη του κακού», ενώ τα μέσα ενημέρωσης της εποχής αντιμετώπισαν τη σχέση της με πρωτοφανή σκληρότητα. Χιλιάδες επιστολές διαμαρτυρίας στάλθηκαν σε τηλεοπτικούς σταθμούς και ο Ed Sullivan απέφυγε για χρόνια να τη φιλοξενήσει στην εκπομπή του.
Παράλληλα, η προσωπική της ζωή μετατράπηκε σε ακόμη μεγαλύτερη δοκιμασία. Η διαδικασία διαζυγίου από τον Lindström εξελίχθηκε δύσκολα, ενώ ακολούθησε σκληρή διαμάχη για την επιμέλεια της κόρης τους, Pia. Η Bergman έζησε για χρόνια μακριά από την κόρη της και ουσιαστικά απομονωμένη από το Hollywood.
Παρέμεινε στην Ευρώπη και συνέχισε να εργάζεται, όμως η μεγάλη επιστροφή ήρθε το 1956 με την «Anastasia». Η ερμηνεία της τής χάρισε το δεύτερο Oscar Α΄ Γυναικείου Ρόλου και σηματοδότησε την αποκατάστασή της στα μάτια του αμερικανικού κινηματογραφικού κόσμου.
Μέχρι τότε, η σχέση της με τον Rossellini είχε επίσης τελειώσει.
Η υπόθεση έμεινε στην ιστορία όχι μόνο ως ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της Χρυσής Εποχής του Hollywood, αλλά και ως χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζονταν δημόσια οι γυναίκες και οι άνδρες για την ίδια ερωτική σχέση. Η Bergman πλήρωσε για χρόνια ένα επαγγελματικό και προσωπικό τίμημα που ο Rossellini δεν αντιμετώπισε ποτέ στην ίδια κλίμακα.
