Του Χρήστου Σατανίδη
Αν ένα χρόνο πριν κάποιος μου έλεγε πως το 2026 θα συζητάμε όλοι ξανά για τη Madonna, όπως τις εποχές των μεγάλων θριάμβων της, θα του απαντούσα πως «Αποκλείεται, αν και με την τύπισσα αυτή ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος».
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής βέβαια, δε μου κάνει και τόση εντύπωση το θριαμβευτικό -σε κάθε επίπεδο- comeback της, μιας και η ίδια μας έχει αποδείξει δεκάδες φορές πως μόνο τυχαίος δεν ήταν ο τίτλος του «Bitch, I am Madonna». Αρκεί μία λέξη, ένας σωστός τίτλος για να ξεσηκώσει το κοινό της. Όπως είχε γίνει ξαφνικά στις 16/1/2023, με την ανακοίνωση μιας «Celebration tour». Η ιδέα και μόνο μιας Best of περιοδεία της, έκαναν ακόμη και τον πιο απογοητευμένο της fan να ξεχάσει όλα όσα τον είχαν «πικράνει» τα τελευταία χρόνια και τα εισιτήρια παγκοσμίως να εξαντληθούν σε μία μόλις μέρα.
Αντίστοιχα, το ίδιο εύστοχα επιλέχτηκε ως τίτλος του νέου album, το «Confessions II», σαν sequel του κλασσικού «Confessions on a Dance Floor». Ο τίτλος από μόνος του ήταν αρκετός για να γεμίσει προσδοκίες το κοινό -μεγάλους fans και μη- και να ανυπομονούν όλοι για το νέο «Hung Up». Μόνο που η ίδια η Madonna έδειξε από την αρχή πως κανέναν καημό δεν είχε για ένα νέο μεγάλο μεμονωμένο hit. Ήθελε να μας κάνει να ακούσουμε πολύ προσεκτικά όλο το album και όλα όσα είχε να μας «εξομολογηθεί». Και το κατάφερε. Το album απέσπασε μόνο από θετικές έως διθυραμβικές κριτικές, εκτοξεύθηκε στο Νο1 στην αγορά δεκάδων χωρών, τόσο σε φυσικές όσο και ψηφιακές πωλήσεις, ενώ είναι η μόνη υποψήφια σε 11 κατηγορίες στα VMA AWARDS και ήδη οι ειδικοί μιλούν πως θα ακολουθήσει θρίαμβος και στα Grammy Awards, αναμένοντας να σπάσει το προσωπικό της ρεκόρ.
«DON’T TRY TO DISTRACT ME WITH NUMBERS»…
Παγκόσμια άρθρα και αναλύσεις άρχισαν ξανά για το «Φαινόμενο Madonna» και δίπλα από το όνομα της, πάντα κολλημένος και ο αριθμός 68. Η «68χρόνη star, η 68χρόνη βασίλισσα της pop, το 68χρόνο gay icon, η 68χρόνη Madonna» Και ω ναι, μοιάζει εντυπωσιακό πως μια γυναίκα στα 68 της χρόνια μπορεί να παρουσιάσει ένα τόσο καλό album, πως μπορεί να γίνεται viral παγκοσμίως, πως σπάει το ηλιακό φράγμα των αμερικάνικων ραδιοφώνων. Ακόμη πιο εντυπωσιακό πως μία 68χρόνη γυναίκα μπορεί να ανατρέπει τους κανόνες σε πλατφόρμες μουσικής, όπως το Spotify. Πως τολμά η 68χρόνη και κάνει το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο και «χαλάει την πιάτσα» στις τόσες επίδοξες νέες pop queens, που μετά από 3 χρόνια δε θυμόμαστε ούτε ένα τραγούδι τους;
«Η Madonna δε χορεύει πια καλά, η Madonna δεν έχει την ίδια ενέργεια, η Madonna μεγάλωσε μωρέ». Ναι, η Madonna μεγάλωσε και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο «κακό» που έχει κάνει στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία αλλά και στο κοινό. Διότι το κοινό λατρεύει το δράμα και τη μιζέρια. Τώρα είναι μουδιασμένο. Διότι το κοινό ξέρει, πως τελικά δε ξέρει τι θέλει από αυτή τη γυναίκα στα 68 της. Να τη δει με καφτάνια, λιτό μακιγιάζ και τις ρυτίδες της, να κάνει συναυλίες με μια κιθάρα και να λέει μπαλάντες; «Αχ μωρέ μεγάλωσε πια η Madonna» θα λέει και θα νοσταλγεί τις εποχές που έβγαινε με τα sexy κορμάκια της και αλώνιζε τις σκηνές. Τη βλέπει sexy, με τις πλαστικές της, να προσπαθεί ακόμη να αλωνίσει τις σκηνές και λέει «Αχ μωρέ μεγάλωσε πια η Madonna, τι τα θέλει αυτά τα κόλπα σε αυτήν την ηλικία η γριά»; Θα μου πεις «Γριά» τη λέγανε από τα 30 της, ειδικά στην Αμερική. Βρε αγαπητό κοινό, απόλαυσε την τώρα που είναι ακόμη ενεργή και ορεξάτη και άσε τις εικασίες. Δε θα σου κάνει ποτέ τη χάρη η Madonna να γίνει αυτό που ορίζουν τα 68 της έτη. Αυτή τη Madonna αγαπάς τόσα χρόνια. Τη γυναίκα που δεν έκανε ποτέ ότι και οι υπόλοιπες, που κατέληξαν είτε να δίνουν show επιβίωσης στα Casino του Las Vegas, είτε αποσύρθηκαν δια λόγους ψυχικής γαλήνης.
Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ 3 ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ALBUM
Είναι αποδεδειγμένο και τεκμηριωμένο πως η επιτυχία ενός δίσκου, συμβάλλει και στην επανεξέταση δίσκων του ίδιου καλλιτέχνη, που μπορεί να μην αναγνωρίστηκαν ή πέτυχαν όταν κυκλοφόρησαν. Από αυτό δεν εξαιρείται φυσικά και η Madonna. Μόνο που δύο από τα τρία albums στα οποία θα αναφερθώ, είχαν κερδίσει αρκετά χρόνια πριν την αναγνώριση της σπουδαιότητας τους.
Για αρχή έχουμε το «EROTICA».
«EROTICA, SEX, BODY OF EVIDENCE» και η Madonna σε οργασμό σεξουαλικής πρόκλησης; Όσο ωρίμαζε η καλλιτέχνης Madonna, τόσο ωρίμαζε και η γυναίκα Madonna. Και αυτή η γυναίκα τόλμησε να αμφισβητήσει τα όρια που έθετε η κοινωνία γύρω από τη γυναικεία ή gay σεξουαλικότητα, το γυμνό, τα φετίχ. Το coffee table book «Sex» θα κυκλοφορήσει μόλις μία μέρα μετά την κυκλοφορία του «Erotica» και θα επισκιάσει απολύτως το album. Η κυκλοφορία του «Sex» μπορεί να έμοιαζε τότε ως κίνηση καλλιτεχνικής αυτοκτονίας, από την άλλη με κάνει να φαντάζομαι την ίδια να χαμογελά γεμάτη περηφάνια για αυτό που πέτυχε. Η αμερικάνικη κοινωνία όσο την έβριζε και τη θεωρούσε πόρνη, άλλο τόσο της χάριζε ρεκόρ πωλήσεων με το «Sex». Σε καμία περίπτωση το «Erotica» δεν είχε κριθεί αποτυχημένο, όμως παρασύρθηκε από τον αρνητικό θόρυβο της σεξουαλικής και «ανήθικης» Madonna. Σήμερα όλη εκείνη η εποχή θεωρείται από τις σπουδαιότερες της καριέρας της και το album αναγνωρίζεται καλλιτεχνικά ως ένα από τα καλύτερα της. Ο πιο «σκοτεινός» δίσκος της καριέρας της που μιλάει ελεύθερα για σεξ, εξουσία, επιθυμία, θάνατο, AIDS, μοναξιά, κοινωνική περιθωριοποίηση και ανάγκη για απελευθέρωση. Λίγους μήνες πριν, μέσω του Tik Tok το τραγούδι «Thief Of Hearts» κατέκτησε δυναμικό virality., κάνοντας σε μικρό χρονικό διάστημα επιπλέον 3.500.000 streams. Kαι επειδή αγαπώ πολύ τα τραγούδια που δεν έγιναν μεγάλες επιτυχίες θα σας πρότεινα να ακούσετε τα «Waiting / Words/ Secret Garden».
«AMERICAN LIFE»
Το «American Life» δε θα συμπληρώσει τον κύκλο μιας εξαιρετικά επιτυχημένης πειραματικής, εμπορικής και καλλιτεχνικής τριλογίας. Θα είναι ακόμη ένα album, όπου ειδικά στην Αμερική, θα την κάνει να ρισκάρει να χάσει τα πάντα. Η Madonna δεν ψάχνει το νέο smash hit, όπως το «Music». Αντίθετα παρουσιάζει ένα εσωστρεφές, πολιτικό και απολύτως «αντί-star» album. Μιλάει για τον πόλεμο, δηλώνει άθεη, αποδομεί το γλυκανάλατο «American Dream» και τα βάζει με την κυβέρνηση του George Bush. Θα είναι η πρώτη φορά που θα αποσύρει το video clip του ίδιου του «American Life». Η επίσημη εκδοχή είναι πως το clip αποσύρθηκε από την ίδια, λόγω του πολέμου στο Ιράκ, μη θέλοντας να φανεί προκλητικό. Η ανεπίσημη εκδοχή που κυκλοφορούσε τότε, είναι πως αναγκάστηκε να το αποσύρει, έχοντας δεχθεί σοβαρές απειλές από την κυβέρνηση του Bush. Όποια και αν είναι η αλήθεια, σημασία έχει πως στην περιοδεία της «Re-Invention Tour», κατά τη διάρκεια της ερμηνείας του τραγουδιού, προβάλλονταν το αρχικό clip. Στοχευμένα ή όχι, το album αποσπά μέτριες ή κακές κριτικές. Από την άλλη το κοινό που περιμένει πάντα ένα νέο «Vogue / Music/ La Isla Bonita» δυσκολεύεται να αποδεχθεί την τόσο σκληρή και επικριτική Madonna. Επί χρόνια πολλοί fans -ανάμεσα τους κι εγώ- παλεύουμε να αποδείξουμε πως ίσως τελικά αυτό να είναι το καλύτερο album της, κι ας μην έκανε ρεκόρ πωλήσεων ή ας μην έβγαλε το mega dance hit. Σήμερα το album εξακολουθεί να έχει αρνητές του, όλους όσοι έχουν τη Madonna ως «Βασίλισσα της pop». Πέρασαν πολλά χρόνια για να δικαιωθεί από κοινό και κριτικούς, που αναγνώρισαν την αξία του και όλα αυτά για τα οποία ήθελε να μιλήσει η ίδια. Και εδώ είναι και η γοητεία του. Είναι ίσως το μόνο album της Madonna με τους φανατικότερους οπαδούς και φανατικούς αρνητές της αξίας του. Κι αυτό δε μπορεί να είναι τυχαίο. Ακούστε τα τραγούδια « X- Static Process / Easy Ride/ Intervention» και ανακαλύψτε και αυτήν την μουσική της εκδοχή.
«MADAME X»
Αν η επιτυχία του «Confessions II» δικαιώνει σήμερα ένα album της Madonna, αυτό είναι ξεκάθαρα το προηγούμενο, δηλαδή το «Madame X». Προσωπικά λατρεύω τη Madonna που πειραματίζεται και κάνει αυτό που γουστάρει η καρδιά της, αγνοώντας τα charts και τα ρεκόρ. Από την πρώτη ακρόαση λάτρεψα το album και επιμένω μέχρι σήμερα, πως αν είχε κυκλοφορήσει αμέσως μετά το «Ray of Light», σήμερα θα το μνημονεύαμε ως αριστούργημα. Το album κυκλοφόρησε μετά από ένα σερί 3 δίσκων, που επί της ουσίας μόνο το fan club της άκουσε και με την εικόνα της αισθητά λαβωμένη, ειδικά από την κάκιστη χρήση των social media της. Ήταν ξεκάθαρο πως η όποια νέα κυκλοφορία της, αφορούσε πια λίγους. Και εμείς οι λίγοι δε μπορούσαμε να πείσουμε κανέναν για το πόσο ενδιαφέρον album παρουσίασε. Φανερά απαλλαγμένη από το άγχος του hit, ετοίμασε έναν πειραματικό, πολυρυθμικό δίσκο με στοιχεία Πορτογαλικής, Ισπανικής, Αφροβραζιλιάνικης μουσικής, εντέχνως δεμένα με trap, disco, electronica στοιχεία. Η κυρίαρχη αίσθηση ήταν πως επρόκειτο για ένα ασύνδετο και φορτωμένο πειραματικό album. Σήμερα το album αρχίζει και αποκτά τη φήμη ενός δίσκου «καλλιτεχνικής ελευθερίας» της Madonna. Της Madonna που μεταμορφώνεται σε Madame X και μιλάει για θέματα ρατσισμού, θρησκείας, πολιτικής, βίας, όπλων, μετανάστευσης κλπ. Τα τραγούδια που θα πρότεινα να ακούσετε προσεκτικά είναι τα «Batuka / Killers Who Are Partying/ Looking for Mercy».
Θα κλείσω επανερχόμενος στο «Confessions II». Είναι πολύ νωρίς να μιλήσουμε για το αν είναι πράγματι το καλύτερο album της καριέρας της, όπως πολλοί ισχυρίζονται. Είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα της και γεροί να είμαστε, να το κρίνουμε πιο καθαρά σε αρκετά χρόνια από τώρα. Κυκλοφορεί ήδη η θεωρία συνομωσίας, πως μέσα από αυτές τις «Εξομολογήσεις» της, μας αποχαιρετά μουσικά. Ναι, θα μπορούσε να ισχύει αυτό. Κυρίως γιατί κατάφερε να μας κάνει να την προσέξουμε ξανά για τους σωστούς λόγους και να παραδεχτούμε και πάλι την καλλιτεχνική αξία της. Αλλά όπως έγραψα και στην αρχή, από τη Madonna μπορώ να περιμένω τα πάντα. Δε με αφορούσε ποτέ ιδιαίτερα η χορεύτρια Madonna, η Madonna των εντυπωσιακών shows και video clips. Με αφορούσε η μουσική της και χαίρομαι γιατί ελάχιστες φορές δε με ικανοποίησε και με το παραπάνω. Εν αναμονή λοιπόν του επόμενου βήματος της. Όποιο κι αν είναι αυτό.
