Ρεπορτάζ στην εφημερίδα “Θεσσαλονίκη” λέει ξεκάθαρα κάτι που κι εμείς μπορούμε κάπως να το επιβεβαιώσουμε από την καθημερινότητά μας. Τι δεν αποχωρίζεται η πόλη; Toν καφέ, τα νύχια και το ντελίβερι – κάπως έτσι… η πόλη φαίνεται να κρατάει ακόμα ρυθμό. Ίσως όχι τον ρυθμό που θα θέλαμε, αλλά έναν ρυθμό που επιμένει και κινεί τα πράγματα…
Η εικόνα είναι γνώριμη. Τραπέζια έξω, καφές στο χέρι, κινητά πάνω στο τραπέζι, μηχανάκια που πηγαινοέρχονται ασταμάτητα. Η μικροεπιχειρηματικότητα στη Θεσσαλονίκη μοιάζει να έχει βρει ένα περίεργο, αλλά λειτουργικό comfort zone. Καφετέριες, nail salons και φαγητό. Μικρές επιχειρήσεις που ανοίγουν σχετικά εύκολα, δουλεύουν με χαμηλότερο ρίσκο και απευθύνονται σε ένα κοινό που ζητά το άμεσο και το προσιτό.
Από τη μία, αυτό δείχνει ανθεκτικότητα. Ο κόσμος δεν σταματά να δημιουργεί. Βρίσκει τρόπους να μείνει ενεργός, να επενδύσει σε κάτι δικό του, να κυκλοφορήσει χρήμα στην αγορά. Είναι η Θεσσαλονίκη που δεν περιμένει τις μεγάλες επενδύσεις για να κινηθεί. Αυτοσχεδιάζει. Στήνει μαγαζιά σε γωνίες, σε στενά, σε σημεία που πριν λίγα χρόνια θα έμεναν κλειστά.
Η λογική πάει κάπως έτσι: χαμηλό ρίσκο → εύκολη είσοδος → πολλοί ανοίγουν τα ίδια πράγματα (καφέ, νύχια, delivery) → ο ανταγωνισμός ανεβαίνει → τα περιθώρια κέρδους πέφτουν → κάποιοι κλείνουν → ανοίγουν άλλοι στη θέση τους.
Από την άλλη όμως, υπάρχει ένα θέμα κατεύθυνσης. Όταν το μεγαλύτερο κομμάτι της επιχειρηματικής δραστηριότητας περιστρέφεται γύρω από καφέ, αισθητική και φαγητό, κάτι λείπει. Λείπει η διαφοροποίηση. Λείπουν τα projects που θα φέρουν άλλη δυναμική, άλλες θέσεις εργασίας, άλλη ταυτότητα στην πόλη. Η οικονομία μοιάζει να κινείται σε κύκλο. Ανοίγει κάτι, κλείνει κάτι, ξανά από την αρχή. Αλλά πώς να ρισκάρεις;
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και ο άνθρωπος. Ο διανομέας που τρέχει με βροχή και κρύο. Η εργαζόμενη στο nail bar που δουλεύει ώρες πάνω από ένα τραπέζι. Ο ιδιοκτήτης που προσπαθεί να κρατήσει το μαγαζί του ζωντανό σε μια αγορά που αλλάζει συνεχώς. Η «ανάπτυξη» εδώ έχει πρόσωπα. Δεν είναι απλώς νούμερα –
Η Θεσσαλονίκη δεν είναι στάσιμη. Αλλά δεν έχει ξεκάθαρα και πού πάει…
Κινείται με μικρά βήματα, με καθημερινές προσπάθειες, με επιχειρήσεις που ανοίγουν με ελπίδα και κλείνουν με κόπωση. Το ζητούμενο ίσως δεν είναι να σταματήσουν να ανοίγουν καφέ. Είναι να ανοίξουν και άλλα πράγματα μαζί με αυτά.
Γιατί η πόλη έχει κόσμο, ιδέες και ενέργεια. Το θέμα είναι πώς αυτά θα μεταφραστούν σε κάτι που θα πάει τη Θεσσαλονίκη λίγο πιο μπροστά. Όχι μόνο για έναν καφέ ακόμα. Αλλά για μια πιο ουσιαστική ανάπτυξη. Η Θεσσαλονίκη έχει ενέργεια. Αυτό φαίνεται. Το θέμα είναι να μη γυρνάει γύρω από τον εαυτό της συνεχώς, αλλά να βρίσκει τρόπους να κάνει ένα βήμα παραπάνω.
