«Σαν ταξιδάκι αναψυχής» η συζήτηση και η γνωριμία με τον Θοδωρή Βουτσικάκη.
Έναν εξαίρετο καλλιτέχνη, που η πορεία του στηρίζεται στα πολύ καλά τραγούδια, στη σπουδαία φωνή του και στην διαρκή αναζήτηση εξέλιξης του. Για τον άνθρωπο Θοδωρή, ήξερα εκ των προτέρων πως πρόκειται για ένα πλάσμα με υπέροχο χαρακτήρα και μια ψυχή γεμάτη «φως». Επιβεβαιώθηκα και από την κουβέντα μας, που προέκυψε με αφορμή την παράσταση «Σαν ταξιδάκι αναψυχής, στις 23/09 στη «Μονή Λαζαριστών». Υπήρξε και μία ακόμη σημαντική αφορμή που θέλησα να γνωριστούμε…
Συνέντευξη στον Χρήστο Σατανίδη
ΧΣ: Θοδωρή, αρχικά να σε καλωσορίσω στον «Εξώστη». Χαίρομαι διότι μου δίνεται η ευκαιρία να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου για τον τελευταίο σου δίσκο «Το πρώτο μου τριαντάφυλλο». Και ο ειλικρινής ενθουσιασμός μου οφείλεται σε αρκετούς λόγους. Θα ξεχωρίσω σίγουρα όμως το υλικό του, με το ethnic ηχόχρωμα του.
ΘΒ: Χαίρομαι πάρα πολύ και σε ευχαριστώ. Ως καλλιτέχνης ανήκω στο γεωγραφικό τόξο της Μεσογείου, με ότι αυτό αισθητικά μπορεί να σημαίνει. Έχω αγαπήσει πολύ αυτή τη δουλειά και είναι ένας δίσκος που με μετατοπίζει σε σχέση με ότι είχε μάθει ο κόσμος από εμένα δισκογραφικά. Χαίρομαι που μαζί με τη Λίνα Νικολακοπούλου βρήκαμε τον τρόπο να τραγουδήσω αυτό το υλικό, με τις ethnic καταβολές και να μπορέσω να δείξω αυτό που εμπεριέχω και δεν είχα μπορέσει ως τώρα να κάνω. Είναι μια πλευρά ιδιαίτερα ισχυρή μέσα μου.
ΧΣ: Ως λάτρης της δισκογραφίας χαίρομαι διπλά γιατί έχουμε στα χέρια μας μια ολοκληρωμένη δουλειά. Δεν αγαπώ ιδιαίτερα τα διάσπαρτα singles, στο χάος του διαδικτύου.
ΘΒ: Το ζητούμενο είναι αυτά τα singles να είναι κομμάτια ενός «πίνακα». Ενός ολοκληρωμένου έργου τέχνης, που έτσι νιώθω πως είναι ένα album. Δεν προλαβαίνεις σε ένα τραγούδι να αποτυπώσεις μια περίοδο της ζωής σου, όπως μπορείς σε ένα δίσκο με 10 τραγούδια. Είναι μια περίοδος ζωής ενός δημιουργού ή ενός ερμηνευτή και σε ένα «αδέσποτο» τραγούδι μόνο, δεν χωράει όλο αυτό.
ΧΣ: Και δε δίνεται κι ο χώρος έτσι για να μπορέσει ο καλλιτέχνης να πειραματιστεί. Διότι με 2 ή 3 singles το χρόνο, ο κάθε τραγουδιστής θα διεκδικήσει την επιτυχία. Σε ένα ολοκληρωμένο έργο θα υπάρχει ο χώρος για μια πρόταση ή κάτι διαφορετικό.
ΘΒ: Ζούμε σε μια εποχή που κυρίως βλέπουμε παρά ακούμε. Έχουμε χάσει τη συνήθεια να κλείνουμε τα μάτια και να αφουγκραζόμαστε με την ακοή μας. Ασφαλώς δεν έχουμε και το χρόνο. Δεχόμαστε τόση υπερπληροφόρηση από κάθε μέσο και έχουμε χάσει την ικανότητα να δημιουργούμε το χρόνο και την ψυχραιμία για να ανακαλύπτουμε πράγματα. Σε ένα album ολόκληρο μπορεί ο καλλιτέχνης να απλώσει τις φωνητικές του ικανότητες, τις συναισθηματικές του ανησυχίες και όλο τον ψυχισμό του.
ΧΣ: Μου είπες πως οι γονείς σου είχαν πλούσια δισκοθήκη. Συνέχισες και εσύ αυτήν την «παράδοση»; Είσαι συλλέκτης;
ΘΒ: Βέβαια. Την αγαπώ τη φυσική μορφή του album και έτσι έμαθα να εκτιμώ το ολοκληρωμένο album. Είναι ωραίο να βλέπεις την πλήρη αισθητική που συνοδεύει ένα ηχογράφημα. Είναι μια διαδικασία χαράς να περιμένεις το νέο album του αγαπημένου σου καλλιτέχνη και να το παίρνεις στα χέρια σου, να το περιεργάζεσαι με κάθε τρόπο.
ΧΣ: Αν με άφηνες να ψάξω τη δισκοθήκη σου, ποιο θα ήταν το πιο απρόβλεπτο album που θα έβρισκα;
ΘΒ: Δε ξέρω τι θεωρείται απρόβλεπτο. Έχω albums που ίσως δεν περιμένεις γιατί δεν έχουν σχέση με αυτά που τραγουδάω. Έχω Abba, Michael Jackson, Whitney Houston, Joni Mitchell… Έχω τα περισσότερα βινύλια του Χατζηδάκι αλλά έχω και Πασχάλη Τερζή. Υπέροχη η φωνή του. Σίγουρα θα έβρισκες περισσότερους ξένους δίσκους μιας και έχω πάρα πολλούς κινηματογραφικής μουσικής. (Ακολουθεί παύση). Με προβλημάτισες με το «απρόβλεπτο», γιατί δε ξέρω τι θα μπορούσε να θεωρήσει κάποιος απρόβλεπτο για μένα.
ΧΣ: Με βάση τις «ταμπέλες» που επικρατούν, ίσως για έναν αναγνώστη ο δίσκος του Τερζή να είναι απρόβλεπτος.
ΘΒ : Οτιδήποτε με αφορά, έστω και λίγο θα το βάλω στη δισκοθήκη μου.
ΧΣ: Μιας μια μιλάμε για τα «απρόβλεπτα». Σου προτείνει ένας καλλιτέχνης, πιο συγγενής μουσικά με τον Πασχάλη Τερζή που αναφέραμε, μια συνεργασία. Όχι κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο. Μια παράσταση με ένα concept όπου θα μπορούσε να γίνει ένα ιδιαίτερο μουσικό πάντρεμα. Θα το έκανες;
ΘΒ: Φυσικά. Είμαι ανοιχτός σε οποιαδήποτε συνεργασία προφανή ή απρόβλεπτη, με οποιαδήποτε ωραία αφορμή. Η ιδέα που προκαλεί τη συνεργασία είναι το ζητούμενο, με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω. Η ιδέα θα μας έφερνε κοντά, εφόσον είχε αλήθεια. Αυτό που δε θα έκανα και το έχω αποφύγει, είναι να συμμετέχω σε projects που γίνονται ευκαιριακά και γρήγορα και δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να προσθέσουν. Ούτε στην πορεία, ούτε στην καλλιτεχνική μου ματιά.
ΧΣ: Έχεις αναφέρει και σε προηγούμενες συνεντεύξεις σου πως έχεις πει πολλά «όχι». Αν σου ζητούσα ένα πιο συγκεκριμένο «όχι», θα σε έφερνα σε δύσκολη θέση;
ΘΒ: Θα σου απαντούσα κάπως αλλιώς. Νιώθω πολύ τυχερός και χορτάτος από την αποδοχή που εισέπραξα από την πρώτη στιγμή, από ανθρώπους που θαύμαζα για την πορεία και τη δημιουργία τους. Κυρίως αναφέρομαι στους δημιουργούς που με αγκάλιασαν. Είτε μιλάμε για μια χρόνια συνεργασία, όπως αυτή με τη Λίνα Νικολακοπούλου και τον Δημήτρη Μαραμή, είτε για μια συνεργασία μικρότερης διάρκειας όπως με τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, το Χρήστο Λεοντή, το Μιχάλη Γκανά. Σπουδαίοι άνθρωποι για το ελληνικό τραγούδι. Υπήρξε δρόμος πιο δύσβατος για μένα, σε πιθανές συνυπάρξεις με συνομήλικους μου στο χώρο του τραγουδιού. Το βρίσκω οξύμωρο και το καταθέτω ως σημείο παρατήρησης.
ΧΣ: Μου φέρνεις στο μυαλό, μια απάντηση της Λ. Νικολακοπούλου, που μου είχε αρέσει ιδιαίτερα. «Δεν απογοητεύομαι, γιατί δε γοητεύομαι». Μου μίλησες για τις ζεστές αγκαλιές κορυφαίων δημιουργών και δε ξέρω αν υπήρξαν και καλλιτέχνες που ίσως να απομυθοποίησες.
ΘΒ: Μου πήρε καιρό να μπορώ να διαχωρίζω την έννοια του χαρακτήρα από αυτή του ταλέντου. Θεωρώ πως συμβαίνει σε όλους τους νέους ανθρώπους που μπαίνουν στο χώρο και υπάρχει αυτός ο άδολος ενθουσιασμός. Να συναντήσεις δηλαδή, καλλιτέχνες που αγαπάς από παιδί. Περιμένεις να συναντήσεις τους χαρακτήρες των τραγουδιών, αλλά δεν είναι έτσι και δεν οφείλει κανείς να είναι έτσι. Όταν έκανα λοιπόν αυτόν το διαχωρισμό, λυτρώθηκε μέσα μου αυτή η ανάγκη να ενθουσιάζομαι επί προσωπικού με ανθρώπους.
ΧΣ: Θα σου πω την άποψη μου, που η πλειοψηφία ξέρω πως διαφωνεί μαζί μου. Δεν αναφέρομαι σε αδυναμίες ή μειονεκτήματα που ο κάθε άνθρωπος φέρει. Όμως όταν ένας καλλιτέχνης, μιλάει μέσα από το έργο του για οτιδήποτε έχει να κάνει με το καλό, αλλά ως άνθρωπος πράττει απολύτως αντίθετα, δε ξέρω τελικά αν η τέχνη του είναι ειλικρινής.
ΘΒ: Και εμένα με έχει προβληματίσει αυτό. Όμως στη δημιουργία, το ζητούμενο είναι να εκφράζεται κάτι οικουμενικό, για να μπορεί και ο κόσμος να βρίσκει σημείο επαφής και να ακουμπάει πάνω στην τέχνη. Ειδικά στο τραγούδι που είναι κάτι πανανθρώπινο, να ακουμπάει εκεί και να αγαλλιάζει η ψυχή του. Αυτό το οικουμενικό μπορεί να το εκφράσει ο δημιουργός με το έργο του ή ο ερμηνευτής με την ερμηνεία του, χωρίς εκείνη τη στιγμή να χρειάζεται να ψάξουμε για το χαρακτήρα του. Ο ωραίος χαρακτήρας είναι μεγάλη υπόθεση και κάτι αναντικατάστατο. Απλά δε θεωρώ πως συνδυάζεται πάντα ένας ωραίος χαρακτήρας με έναν σημαντικό καλλιτέχνη. Και ας μη μας χαροποιεί αυτό.
ΧΣ: Έχεις αναφέρει πως «Δεν έχουν γίνει τραγούδια, όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια». Όταν και αν γίνουν τραγούδια, πιστεύεις ότι θα μπορέσουμε να τα αντέξουμε;
ΘΒ: Πιστεύω πως θα μπορέσουμε. Θα είναι ίσως σαν να πέφτουμε σε τοίχους με εκατό, που λέει και η στιχουργός, (γέλια) όταν μπορέσουν τα τραγούδια να αποτυπώσουν μια περίοδο τόσο ξεριζωτική… Έτσι θα τη χαρακτήριζα γιατί τα τελευταία χρόνια νιώθω πως ξεριζώνεται το «μέσα» μας. Με όλα όσα συμβαίνουν κοινωνικά και ευρύτερα στον κόσμο, αλλά και όσα συμβαίνουν στην ψυχή και την καθημερινότητα του καθενός. Όταν ένα τραγούδι θα μπορέσει να μας φέρει αντιμέτωπους με όλα αυτά, το συναίσθημα θα είναι συγκλονιστικό. Δε ξέρω βέβαια ποιοι άνθρωποι θα μπορέσουν να τα καταγράψουν τα παραπάνω.
ΧΣ: Το ποιοι ίσως είναι εύκολο. Δεν πιστεύω πως έχουμε έλλειψη σε μεγάλα ταλέντα. Το πόσο θα τους δοθεί ο χώρος με προβληματίζει περισσότερο.
ΘΒ: Ο χώρος που λες είναι το ένα πρόβλημα. Επειδή όμως λαμβάνω και αρκετά τραγούδια από ανθρώπους, πολύ ταλαντούχους, που θέλουν να τα επικοινωνήσουν προς εμένα, νομίζω πως υπάρχει και ένα ζήτημα στη σύνδεση του «τι βιώνω» με το «τι δημιουργώ».
ΧΣ: Σε αυτά που έμαθα για σένα είναι πως ήσουν ένα ανήσυχο πνεύμα από μικρός, αλλά πως σε αυτή τη ζωή έχεις επιλέξει την ευαισθησία.
ΘΒ: Την επέλεξα; Με επέλεξε; Δε ξέρω!
ΧΣ: Ότι κι αν έγινε… Υπάρχει ένας αγαπημένος μου στίχος από τη Λίνα Νικολακοπούλου, που λέει πως «Οι ευαίσθητοι παθαίνουνε και παρανοούν…». Δύσκολος καιρός για ευαισθησίες;
ΘΒ: Δύσκολος και βίαιος. Βάζω όμως έναν αστερίσκο, αν ο κόσμος ήταν πάντα βίαιος απέναντι στους ευαίσθητους ανθρώπους.
ΧΣ: Αν σκεφτούμε πως αυτό το τραγούδι κυκλοφόρησε πριν 30 χρόνια ακριβώς, μάλλον ήταν πάντα επίκαιρο. Ίσως τώρα να έγινε ακόμη περισσότερο.
ΘΒ: Πάντως κάπως έτσι νιώθω. Ότι «παθαίνω» στη σημερινή πραγματικότητα.
ΧΣ: Μιας και αναφέραμε έναν στίχο, θα ήθελα να μιλήσουμε μέσα από αυτούς.
Τι σημαίνει η «Όμορφη ζωή» για σένα;
ΘΒ: Την καθημερινή υπενθύμιση να κοιτάω τον ουρανό και να λέω «Ευχαριστώ». Για ότι ωραίο έχω ζήσει ή θα συνεχίσω να ζω. Και με τη βαθιά επίγνωση του τί είναι ζωή.
ΧΣ: «Έτσι απλά, κάθε ανάσα μοιάζει αγώνας». Για ποια πράγματα αγωνίζεσαι;
ΘΒ: Για τα σημαντικά. Με σημαντικότερο για μένα, το να παραμένω αληθινός. Στις σχέσεις μου, στην έκφραση μου, στην τέχνη μου.
ΧΣ: «Σαν ταξιδάκι αναψυχής», στις 23.09, στη Μονή Λαζαριστών. Πως θα μας ταξιδέψεις;
ΘΒ: Ελπίζουμε να το καταφέρουμε καταρχάς, να σας ταξιδέψουμε (γέλια). Θα είναι ένα πρόγραμμα με τραγούδια που όλοι έχουμε αγαπήσει μέσα από τον κινηματογράφο ή από το θέατρο.
Τραγούδια γνωστά ή λιγότερο γνωστά, που όμως έχουν υπάρξει σε ταινίες ή στο θέατρο. Θα είναι παιγμένα από πραγματικά ξεχωριστούς σολίστες και με δύο υπέροχους καλεσμένους ηθοποιούς, τον Αλέξανδρο Μπουρδούμη και τη Μαρία Τσίακκα. Θα μας φέρουν με τη δική τους καλλιτεχνική ματιά τον πλούτο που έχουν τα θεατρικά τραγούδια.
ΧΣ: Μου είπες και στην αρχή της κουβέντας μας, πόσο αγαπάς τα soundtracks. Θα μπορούσες να ξεχωρίσεις ένα τραγούδι, ως το πιο αγαπημένο σου?
ΘΒ: Όχι, γιατί είναι πολλά και όλα πολύ αγαπημένα. Το ωραίο με τα τραγούδια είναι το πως συνδυάζονται με τις στιγμές μας. Τραγούδια που τα συνέδεσες με κομβικές στιγμές της ζωής σου, δε μπορείς να συγκρίνεις ποια ήταν πιο δυνατή ή λιγότερο σημαντική.
ΧΣ: Να κλείσουμε με την αγαπημένη μου ερώτηση. Αν είχες μπροστά σου τον Θοδωρή που είναι έφηβος, ποια συμβουλή θα του έδινες?
ΘΒ: Να τολμήσει κι άλλο.
ΧΣ: Ποτέ δεν είναι αργά.
ΘΒ: Ακριβώς. Και πάντα υπάρχει περιθώριο και για παραπάνω. «ΤΟΛΜΗΣΤΕ»!
Πληροφορίες και εισιτήρια για την παράσταση «Σαν ταξιδάκι αναψυχής», θα βρείτε στον σύνδεσμο.
https://www.ticketservices.gr/event/thodoris-voutsikakis-thessaloniki-2025/?lang=el
