Πριν από τα emoji, τα GIF και τα reactions υπήρχε μόνο ένα πληκτρολόγιο – και κάποιος σκέφτηκε να γυρίσει ένα χαμόγελο στο πλάι 🙂
Σήμερα στέλνουμε καρδιές, πρόσωπα που κλαίνε από τα γέλια, φωτιές, thumbs up και εκατοντάδες άλλα emoji χωρίς καν να το σκεφτόμαστε. Κάποτε, όμως, για να δείξεις ότι αστειεύεσαι στο ίντερνετ, έπρεπε να επιστρατεύσεις λίγη φαντασία.
Και όλα ξεκίνησαν από τρεις χαρακτήρες:
🙂
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1982, στις 11:44 το πρωί, ο Scott Fahlman, καθηγητής Πληροφορικής στο Carnegie Mellon University, έγραψε ένα μήνυμα σε ένα ηλεκτρονικό bulletin board του πανεπιστημίου. Πρότεινε οι χρήστες να χρησιμοποιούν το 🙂 για να δείχνουν ότι ένα μήνυμα ήταν αστείο και το 🙁 για όσα δεν ήταν.
Ο λόγος ήταν πολύ πιο πρακτικός απ’ όσο φανταζόμαστε σήμερα.
Στις πρώτες εκείνες διαδικτυακές συζητήσεις οι φοιτητές και οι καθηγητές αντάλλασσαν μηνύματα μόνο με κείμενο. Χωρίς τόνο φωνής, εκφράσεις προσώπου ή εικόνες, η ειρωνεία και το χιούμορ μπορούσαν εύκολα να παρεξηγηθούν. Ένα αστείο σχόλιο μπορούσε να προκαλέσει ολόκληρο καβγά επειδή κάποιος απλώς δεν είχε καταλάβει ότι ήταν αστείο.
Η λύση του Fahlman ήταν απλή: «Διαβάστε το στο πλάι».
Η ιδέα εξαπλώθηκε γρήγορα μέσα στο Carnegie Mellon και στη συνέχεια σε άλλα πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα. Μέσα σε λίγους μήνες είχαν εμφανιστεί δεκάδες παραλλαγές: 😉 για το κλείσιμο του ματιού, 😎 για τα γυαλιά και αμέτρητα ακόμη μικρά πρόσωπα φτιαγμένα αποκλειστικά από σημεία στίξης.
Το αρχικό μήνυμα μάλιστα χάθηκε για χρόνια. Εντοπίστηκε ξανά το 2002 σε παλιές backup ταινίες του πανεπιστημίου, επιβεβαιώνοντας την ακριβή ημερομηνία και ώρα της ανάρτησης.
Το 🙂 δεν ήταν ακόμη emoji – αυτά θα έρχονταν αρκετά αργότερα. Ήταν emoticon, δηλαδή ένα συναίσθημα σχηματισμένο από χαρακτήρες του πληκτρολογίου. Θεωρείται ευρέως ένας από τους άμεσους προγόνους των σημερινών emoji.
Και κάπως έτσι, πολύ πριν υπάρξουν smartphones, WhatsApp και Instagram, ένας καθηγητής έβαλε μια άνω και κάτω τελεία, μια παύλα και μια παρένθεση στη σωστή σειρά.
Και μας έμαθε να χαμογελάμε μέσα από μια οθόνη. 🙂
