Οι φθορές στο αρνητικό της ταινίας δυσκόλεψαν την αποκατάσταση και την επανπροβολή της, με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολα διαθέσιμη σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί σινεφίλ τη θεωρούν μία από τις πιο ώριμες και συγκινητικές ερμηνείες του Ορέστη Μακρή και μια ταινία που τόλμησε να μιλήσει μπροστά από την εποχή της.
Μπορεί σήμερα να μην προβάλλεται συχνά στην τηλεόραση, όμως ο «Γρουσούζης» του 1952 θεωρείται μία από τις πιο ιδιαίτερες κοινωνικές ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Σε σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα και με πρωταγωνιστή τον Ορέστης Μακρής, η ταινία άγγιξε ένα θέμα ταμπού για την εποχή: το κοινωνικό στίγμα απέναντι στα εξώγαμα παιδιά και τις ανύπαντρες μητέρες στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’50.
Ο Μακρής υποδύεται έναν μοναχικό και δύστροπο καφετζή που όλοι θεωρούν γρουσούζη. Η ζωή του αλλάζει όταν βρίσκει ένα εγκαταλελειμμένο μωρό και αποφασίζει να το μεγαλώσει, χωρίς να γνωρίζει πως η γυναίκα που προσλαμβάνει για να το φροντίζει είναι στην πραγματικότητα η βιολογική του μητέρα. Μέσα από αυτή την ιστορία, η ταινία μιλά για την κοινωνική υποκρισία, την ανάγκη αποδοχής και τη δύναμη της ανθρωπιάς, σε μια εποχή όπου τέτοια ζητήματα σπάνια έφταναν στη μεγάλη οθόνη.
Παρά την επιτυχία που σημείωσε όταν κυκλοφόρησε, ο «Γρουσούζης» πέρασε με τα χρόνια σχεδόν στη λήθη. Οι φθορές στο αρνητικό της ταινίας δυσκόλεψαν την αποκατάσταση και την επανπροβολή της, με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολα διαθέσιμη σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί σινεφίλ τη θεωρούν μία από τις πιο ώριμες και συγκινητικές ερμηνείες του Ορέστη Μακρή και μια ταινία που τόλμησε να μιλήσει μπροστά από την εποχή της.
