Υπάρχουν άνθρωποι που το ζουν πίσω από τα decks. Υπάρχουν κι εκείνοι που κάθε Σεπτέμβρη βρίσκουν ξανά τη θέση τους μπροστά από αυτά. Για κάποιους το Reworks είναι ένα σημαντικό σημείο στην καλλιτεχνική τους πορεία. Για άλλους ένα ραντεβού που δεν θέλουν να χάσουν, μια αφορμή να επιστρέψουν στη Θεσσαλονίκη, να ξαναβρούν φίλους, να γνωρίσουν καινούργιους ανθρώπους και να χορέψουν μέχρι το τέλος. Και κάπως έτσι, μέσα στα χρόνια, το Reworks έχει αποκτήσει δύο παράλληλες ιστορίες: εκείνη των ανθρώπων που ανεβαίνουν στο booth και εκείνη όσων επιστρέφουν ξανά και ξανά στο dancefloor.
Για την Pinelopi, η φετινή παρουσία της στο line-up είναι η τέταρτη συνεχόμενη. Και αυτό από μόνο του έχει ξεπεράσει προ πολλού την έννοια μιας απλής συμμετοχής σε ένα festival.
«Για μένα, το να βρίσκομαι για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στο line-up του Reworks σημαίνει εξέλιξη, συνέχεια και μια σχέση εμπιστοσύνης που έχει χτιστεί μέσα στα χρόνια. Το Reworks είναι ένας θεσμός που έχει πολύ σημαντική θέση στην ελληνική και διεθνή ηλεκτρονική σκηνή, οπότε το να επιστρέφω κάθε χρόνο ως artist δεν το θεωρώ καθόλου δεδομένο».
Την ίδια έννοια της επιστροφής, αλλά από την άλλη πλευρά του dancefloor, περιγράφει η Μ. Παυλίδου, σχεδιάστρια. Εκείνη δεν παίζει στο Reworks. Πηγαίνει όμως εδώ και δέκα χρόνια συνεχόμενα. «Πλέον έχει γίνει κάτι σαν σταθερό ραντεβού της χρονιάς, όχι μόνο με τη μουσική αλλά και με ανθρώπους που αγαπώ. Κάποιοι φίλοι μου ζουν πια σε άλλες πόλεις και μπορεί μέσα στη χρονιά να μη βρισκόμαστε όσο θα θέλαμε, αλλά ξέρουμε ότι στο Reworks θα είμαστε πάλι όλοι εκεί. Είναι λίγο σαν το δικό μας reunion, κάθε Σεπτέμβρη». Ίσως αυτή να είναι μία από τις λιγότερο προφανείς διαστάσεις ενός φεστιβάλ που βρίσκεται επί χρόνια στο ημερολόγιο της πόλης: τα ραντεβού που δημιουργούνται γύρω του. Άνθρωποι που μεγαλώνουν, μετακομίζουν, αλλάζουν δουλειές και πόλεις, όμως κρατούν για λίγες ημέρες του Σεπτέμβρη ένα κοινό σημείο συνάντησης.
Κι ενώ για τους artists το Reworks μπορεί να αποτελεί ένα ακόμη βήμα μιας πορείας, για κάποιους από το κοινό είναι ένας μικρός ετήσιος προορισμός.
Ο Δ. Παπαϊωάννου, γραφίστας έρχεται κάθε χρόνο από τον Βόλο. «Έχει γίνει πια μια μικρή παράδοση για μένα, κάτι που περιμένω κάθε χρόνο. Τις φορές που το είχα χάσει παλαιότερα λόγω εξεταστικής, πραγματικά μου έχει στοιχίσει γιατί ήταν χρονιές με τρομερά ονόματα. Έβλεπα μετά φωτογραφίες και βίντεο και ένιωθα ότι έχασα το ραντεβού της χρονιάς. Είναι από εκείνα τα Σαββατοκύριακα που τα σημειώνεις πολύ νωρίς στο ημερολόγιο».
Από την Κατερίνη έρχεται ο Γ. Ευσταθίου, επιχειρηματίας ο οποίος βλέπει το φεστιβάλ και σαν έναν προσωρινό κόμβο ανθρώπων που για μερικές ημέρες συγκεντρώνονται στη Θεσσαλονίκη. «Ευτυχώς που υπάρχει το Reworks. Εκείνες τις μέρες νιώθεις ότι η Θεσσαλονίκη γίνεται ένας κόμβος ανθρώπων που έρχονται όχι μόνο από άλλες ελληνικές πόλεις, αλλά και από γειτονικές χώρες, από τα Βαλκάνια και όχι μόνο, ειδικά για το φεστιβάλ! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι συναντιούνται για λίγες μέρες και δημιουργούν μια ενέργεια που δύσκολα βρίσκεις σε άλλη ελληνική πόλη».
Και πολλές φορές η ιστορία δεν τελειώνει όταν ανάψουν τα φώτα. «Μέσα στα χρόνια έχω κάνει πολλές φιλίες εκεί, με ανθρώπους που γνώρισα εντελώς τυχαία στο dancefloor και τελικά έμειναν στη ζωή μου», λέει.
Οι Momery πηγαίνουν ακόμη πιο πίσω, στην πρώτη τους εμπειρία στο Reworks. «Ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι η εγχώρια σκηνή μπορεί να λειτουργήσει σε ευρωπαϊκά πρότυπα. Θυμόμαστε έντονα τον παλμό του κόσμου και εκείνη τη γλυκιά σιγουριά ότι βλέπαμε κάτι που θα άφηνε εποχή στην πόλη. Τις μέρες του Reworks, η Θεσσαλονίκη συντονίζεται σε εντελώς διαφορετικό παλμό. Είναι η στιγμή που η παγκόσμια ηλεκτρονική σκηνή γίνεται ένα με τη δική μας, μέσα σε χώρους που μεταμορφώνονται πλήρως για να σε μεταφέρουν αλλού».
Και τελικά όλες οι απαντήσεις, είτε έρχονται από το booth είτε από το κοινό, επιστρέφουν στο ίδιο σημείο: στο dancefloor. Εκεί όπου ένας DJ μπορεί να βλέπει μπροστά του χιλιάδες ανθρώπους και κάποιος από το κοινό μπορεί να συναντά έναν φίλο που έχει να δει έναν χρόνο. Εκεί όπου κάποιος ταξίδεψε από τον Βόλο, κάποιος άλλος από την Κατερίνη και κάποιος από πολύ πιο μακριά. Εκεί όπου για λίγες ώρες δεν έχει μεγάλη σημασία ποιος βρίσκεται πίσω από τα decks και ποιος απέναντί τους.
Και ίσως γι’ αυτό, μετά από τόσα χρόνια, το Reworks εξακολουθεί να μοιάζει λιγότερο με ένα φεστιβάλ που απλώς συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη και περισσότερο με ένα ετήσιο ραντεβού ανθρώπων που ξέρουν ότι, κάπου μέσα στον Σεπτέμβρη, θα βρεθούν ξανά στο ίδιο dancefloor.
Εισιτήρια μέσω reworks.gr.
