Photo credits: Δημήτρης Βαβλιαρας
Η Βιολέτα Ίκαρη, με καταγωγή από την Ικαρία, ανήκει στη νέα γενιά τραγουδιστριών που ξεχωρίζουν χωρίς να το επιδιώκουν, καθώς από την πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση το 2017 με το «Έλα και ράγισε τον κόσμο μου» κέρδισε το κοινό χάρη στη βαθιά, μπάσα φωνή της και την αφοπλιστική της αυθεντικότητα.
Παρότι η πορεία της στον χώρο είναι σχετικά σύντομη, έχει ήδη συνεργαστεί με σπουδαία ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, ενώ αντλεί έμπνευση από το λαϊκό και το έντεχνο, γράφει δικά της τραγούδια και πειραματίζεται ελεύθερα με ήχους και φόρμες, ακόμη και με στοιχεία βυζαντινής μουσικής. Πάνω στη σκηνή γεμίζει τον χώρο χωρίς υπερβολές, αγαπά βαθιά αυτό που κάνει και το αποδεικνύει κάθε φορά, ανταποδίδοντας την αγάπη του κόσμου με μελωδίες που μοιάζουν να βγαίνουν κατευθείαν από μέσα της.
Πώς γεννήθηκε η συνεργασία με τον Σταύρο Σιόλα και τον Οδυσσέα Ιωάννου. Τι σε γοήτευσε περισσότερο σε αυτή τη συνάντηση;
Αφορμή της συνάντησής με τον Σταύρο ήταν όταν με κάλεσε να πούμε παρέα ένα τραγούδι, το ομώνυμο στον δίσκο του “Φωνές Θιάσου”. Από την πρώτη επαφή μας, γεννήθηκε η επιθυμία να κάνουμε μια ολοκληρωμένη δουλειά μαζί. Όταν συναντηθήκαμε να το οργανώσουμε, συμφωνήσαμε από κοινού ότι ο Οδυσσέας Ιωάννου ήταν ο στιχουργός με τον οποίο θέλαμε να συνεργαστούμε. Αυτά που με γοητεύουν και με εκπλήσσουν στους συγκεκριμένους δημιουργούς είναι η ευθύτητα, η ευαισθησία και ο ρομαντισμός που τους χαρακτηρίζει. Πάντα σου φυλάνε μία έκπληξη μέσα στο τραγούδι, μια πρωτότυπη και ταυτόχρονα λαϊκά διατυπωμένη φράση ή μια ανατρεπτική μελωδία.
Το τραγούδι Στροφή αγαπήθηκε πολύ από το κοινό και τα ραδιόφωνα. Τι πιστεύεις ότι άγγιξε περισσότερο τους ακροατές;
Ο περισσότερος κόσμος ταυτίζεται με τον στίχο του και ταυτόχρονα έχει μία πολύ εμπνευσμένη μελωδία που αποτυπώνεται αμέσως στο μυαλό. Σαν αποτέλεσμα τραγουδιέται αβίαστα από τον ακροατή.
Τα νέα τραγούδια του EP μιλούν για τον έρωτα, την απώλεια, την αντοχή και την αισιοδοξία. Με ποιο ταυτίστηκες περισσότερο κατά την ηχογράφηση και γιατί;
Νομίζω λίγο περισσότερο με τη “Στροφή”. Το τραγούδι περιγράφει έναν άνθρωπο που δεν επαναπαύεται, αγωνίζεται και βρίσκει τρόπους να επιβιώνει, ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνει την ελευθερία της ολιγάρκειας ζώντας τη στιγμή. Είναι ακριβώς αυτό που βιώνει ο περισσότερος κόσμος, αυτό που ζω και εγώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Έχεις αναφέρει ότι οι στίχοι εκφράζουν σκέψεις που σε έχουν απασχολήσει βαθιά. Υπάρχει κάποια προσωπική εμπειρία που ξεκλείδωσε την ερμηνεία σου στα συγκεκριμένα τραγούδια;
Ό,τι έχει γράψει ο Οδυσσέας σε αυτό το EP, το έχω ζήσει. Όπως λέει και στη Στροφή “είμαι καρδιά που θέλει όλα να τα ζήσει”. Έχω διεκδικήσει τον έρωτα, έχω χωρίσει άδοξα στο μακρινό παρελθόν, έχω κρατήσει μέσα μου πράγματα που ίσως θα έπρεπε να είχα εκφράσει, έχω γιορτάσει και έχω ονειρευτεί σαν να μην υπάρχουν προβλήματα στη ζωή και γύρω μου, έχω παλέψει για να επιβιώσω. Είμαι ενας άνθρωπος που απολαμβάνει τη ζωή και με τα λίγα και είμαι ευγνώμων.
Πώς θα περιέγραφες την ηχητική ταυτότητα της νέας σου δουλειάς;
Εδώ ανέλαβε ο Σταύρος Σιόλας παρέα με τον Κώστα Παρίση, οι οποίοι ξέρουν πολύ καλά πώς να ενώνουν ήχους διαφορετικής προέλευσης και να δημιουργούν ένα ολόφρεσκο αποτέλεσμα που αποτελεί ενορχηστρωτική πρόταση. Ηλεκτρικοί και παραδοσιακοί ήχοι συνυπάρχουν αρμονικά, αποφεύγοντας διακριτικά τις ταμπέλες που μας ωθούν να αναπαράγουμε καλούπια.
Ο Σταύρος Σιόλας χαρακτηρίζεται από έντεχνη αλλά και λαϊκή/παραδοσιακή μουσική καταγωγή, ενώ ο Οδυσσέας Ιωάννου έχει έναν ιδιαίτερα άμεσο στιχουργικό κόσμο. Πώς συνδυάστηκαν αυτοί οι δύο κόσμοι στη δική σου φωνή;
Αισθάνομαι ότι οι κόσμοι τους ταίριαξαν απόλυτα, επειδή έγραψαν με ειλικρίνεια για μένα, που είμαι από τη ρίζα μου λαϊκή ψυχή. Η αμεσότητα είναι κοινό τους χαρακτηριστικό, οπότε δεν υπήρξε πραγματική δυσκολία στη δημιουργία. Από τη δική μου πλευρά, επειδή αυτή η συνεργασία ήταν όνειρο ζωής, ήμουν σίγουρη ότι θα με συγκινήσουν. Στην αρχή δυσκολεύτηκα να το διαχειριστώ συναισθηματικά και χρειάστηκε να πάρω μια απόσταση, για να μπορέσω να επιστρέψω ολοκληρωτικά κατά την ηχογράφηση. Υπήρχαν στιγμές που η συγκίνηση δεν με βοηθούσε, όμως πιστεύω πως το αποτέλεσμα μας δικαίωσε — αν και την τελική κρίση την έχει πάντα ο κόσμος.
Ποιο ήταν το πιο απαιτητικό σημείο στη διαδικασία δημιουργίας του ΕP και ποια στιγμή θυμάσαι ως την πιο φωτεινή;
Ξεκάθαρη πρόκληση για μένα ήταν το ομώνυμο τραγούδι της ενότητας Σύννεφα Μπαλόνια. Έχει μια πιο ποπ μελωδική προσέγγιση, που δεν μου είναι οικεία. Τελικά, όμως, κατάφερα να το απολαύσω και να το φέρω εις πέρας. Η πιο φωτεινή στιγμή ήταν όταν βγήκα από το στούντιο έχοντας τραγουδήσει το Κάτω απ’ το δέρμα μας. Εκεί ένιωσα πως μπήκα ολοκληρωτικά στα παπούτσια της ηρωίδας – ή του ήρωα. Ήταν σαν να πέρασα από την κόλαση και να βγήκα ζωντανή, σαν να είπα λόγια που δεν είχα τολμήσει μέχρι τότε να πω ή να παραδεχτώ. Δεν είχα συγκεκριμένο πρόσωπο στο μυαλό μου· ήταν σαν να απευθυνόμουν σε κάποιον από μια άλλη ζωή, που πλέον δεν θυμάμαι. Μαγικό συναίσθημα. Μεγάλη λύτρωση.
Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια σου;
Απολαμβάνω την κυκλοφορία του EP, τις εμφανίσεις με τον Γιώργο Νικηφόρου Ζερβάκη και την πολύ δυνατή μπάντα που μας πλαισιώνει στις παραστάσεις “Ρίζες και Ρεύματα”. Στις 26 του Δεκέμβρη θα είμαστε στον Σταυρό του Νότου Club, 23.1 στα Γιάννενα στο “Stage”, στο 7 Τεχνών Τόπο της Κέρκυρας στις 24/1 και στη Θεσσαλονίκη στις 13/2 στο Block 33. Εκτός από τα δικά μας κομμάτια τραγουδάμε τα ωραιότερα λαϊκά που υπάρχουν, αλλά και παραδοσιακά από την Ικαρία, την Κρήτη και αλλού. Παράλληλα παρέα με τον Μανόλη Ανδρουλιδάκη βγαίνουμε “Βόλτα” σε μικρότερους χώρους στην Ελλάδα, με μία κιθάρα σε ένα διαφορετικό ρεσιτάλ από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Τέλος, στους επόμενους μήνες θα κυκλοφορήσει και σε μορφή βινυλίου το ΕΡ “Σύννεφα Μπαλόνια”.
