Το σκηνικό το ‘χεις δει ή το ‘χεις ακούσει: ηλικιωμένοι με το ΚΑΠΗ φτάνουν παραλία, γονείς με παιδιά κουβαλάνε ομπρέλες, πετσέτες και τσαντάκια με παγωμένα νερά. Και ξαφνικά, πέφτουν σε «πόρτα». Όχι επειδή έκαναν κάτι λάθος — αλλά γιατί δεν ταιριάζουν με το «προφίλ» του μαγαζιού.
Γιατί, λοιπόν, κάποια beach bars δεν θέλουν παππούδες, γονείς με μωρά και “μη instagramικά” πλάσματα; Η απάντηση είναι απλή και ξινή.
Κατ’ αρχάς, θέλουν να πουλήσουν εικόνα. Τα περισσότερα τέτοια μαγαζιά δεν πουλάνε καφέ ή κοκτέιλ. Πουλάνε lifestyle. Φωτογένεια. Βίντεο με ηλιοβασίλεμα, κοντινά σε cocktails και φάτσες που “γράφουν” καλά. Και μέσα σ’ αυτό το story, η γιαγιά με το καπέλο και το τάπερ δεν χωράει. Χαλάνε την «αισθητική».
Δεύτερον, οι ηλικιωμένοι ή οι οικογένειες δεν “φέρνουν τζίρο”. Έρχονται για λίγες ώρες, πίνουν έναν καφέ, ζητάνε σκιά και φύγανε. Δεν αγοράζουν σαμπάνιες, δεν κάνουν tag το μαγαζί, δεν στήνουν TikTok βίντεο. Άρα… θεωρούνται «ανεπιθύμητοι» από τη λογική του κέρδους. Το beach bar που λειτουργεί έτσι, δεν σε βλέπει σαν άνθρωπο. Σε βλέπει σαν απόδειξη.
Και μετά είναι κι αυτό το ταξικό φίλτρο με φανταχτερό περιτύλιγμα. Το γνωστό, face control των 90s σήμερα είναι πιο ευγενικό, αλλά το ίδιο τοξικό.
Πολλοί μαγαζάτορες έχουν φτάσει στο σημείο να πιστεύουν πως είναι ντροπή να φαίνονται φυσιολογικοί άνθρωποι στο background. Γι’ αυτό σε μερικές παραλίες, αν δεν φοράς το σωστό outfit, αν δεν έχεις το τέλειο σώμα ή τη σωστή ηλικία, νιώθεις λες και τους χαλάς την εικόνα.
Αυτό, όμως, δεν είναι φιλοξενία. Είναι σνομπισμός με παραθαλάσσιο soundtrack.
Η πραγματικότητα είναι μία: η θάλασσα είναι για όλους. Και το καλοκαίρι δεν είναι για να μετριέται σε πορτοφόλια, tags και followers. Οπότε τα beach bars χωρίζονται σε κατηγορίες, σε αυτά που είναι για όλους και σε αυτά που είναι για λίγους. Είτε έχουν λεφτά για ξόδεμα, είτε είναι λαϊφσταϊλικές φάτσες.
