στο Χρήστο Σατανίδη
Ο Γιώργος Αλκαίος δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι από τους καλλιτέχνες που έβαλαν τη δική τους σφραγίδα στα 90s και στα 00s, όμως το σήμερα τον βρίσκει πιο ώριμο, πιο συνειδητοποιημένο και –κυρίως– πιο ελεύθερο. Δεν μιλά για «επιστροφή», γιατί ποτέ δεν έφυγε πραγματικά από τη μουσική. Απλώς ακολουθεί το δικό του μονοπάτι, χωρίς άγχος για νούμερα, χωρίς εμμονή με την επιτυχία.
Το άλμπουμ Mosaic ήταν η απόδειξη ότι ακόμη και σε δύσκολες εποχές, η δημιουργία μπορεί να εμπνέει και να ενώνει. Σήμερα ετοιμάζει νέες παραγωγές, στηρίζει νέα παιδιά, μοιράζεται τη χαρά της μουσικής με όσους τον ακολουθούν. Ο Αλκαίος συνεχίζει με το δικό του μότο: «Βρίσκομαι εκεί που αγαπιέμαι – και εκεί που αγαπάω».
Αφορμή για τη συνομιλία μας, η συναυλία του παρέα με τον NIVO στη Μονή Λαζαριστών.
Ένας ταλαντούχος, ξεχωριστός και ανήσυχος καλλιτέχνης που επιδίωκε πάντα την ελευθερία της καλλιτεχνικής του έκφρασης, είσαι και ένας υπέροχος άνθρωπος. Ευγενής, δοτικός, ανοιχτόκαρδος, με ευαισθησίες και χιούμορ.
Χάρηκα, όσο λίγες φορές, τη συζήτηση μαζί του. Κρίμα μόνο που αυτή δεν έγινε σε μία παραλία της Μήλου, αγναντεύοντας τη θάλασσα. Δεν πειράζει. Την επόμενη φορά.
ΧΣ: Αρχικά να σε καλωσορίσω στον «Εξώστη». Χαίρομαι διπλά για την συνομιλία μας, διότι πάντα έβρισκα πως έχουμε αρκετά κοινά σημεία. Ένα από τα βασικότερα είναι πως από μικρός δε σε ένοιαζε «τι θα πει ο κόσμος»
ΓΑ: Εγώ ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Σε σχέση με αυτό που αναφέρεις… Από μικρός ήμουν ελεύθερο πνεύμα και για αυτό έφυγα από το σπίτι μου στα 17 μου. Σίγουρα το είχα και ως έφηβος. Οι έφηβοι έτσι κι αλλιώς είναι πάντα επαναστάτες. Δε βρίσκω λόγο να θέλεις να κάτι και να σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι. Ακόμα στη μουσική, αν βγάλεις ένα τραγούδι με μόνο σκοπό να αρέσει στον κόσμο, απλώς έχεις καταγράψει κάτι δίχως έμπνευση, δίχως την αλήθεια σου.
ΧΣ: Ελεύθερο πνεύμα, όπως είπες, αλλά και μοναχικό. Επειδή και εδώ ταιριάζουμε, μοναχικός γεννιέσαι ή γίνεσαι; Προσωπικά δεν το έχω ξεκαθαρίσει.
ΓΑ: Γεννιέσαι. Γεννιόμαστε με τα χαρακτηριστικά μας. Στην πορεία της ζωής μας υπάρχουν καταγραφές οι οποίες μπορεί να αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά μας ή να τα κάνουν πιο μεγάλα και έντονα. Η μοναχικότητα είναι κατάσταση ζωής.
ΧΣ: Ως έφηβος όμως, είχες μια εξαιρετική «φίλη». Την τέχνη. Στα 12 σου έγραψες μονόπρακτο, στα 14 μια μετέπειτα μεγάλη επιτυχία, το «Δεύτερα χέρια»…
ΓΑ: Το μονόπρακτο που λες, προέκυψε επειδή μας ζητήθηκε να γράψουμε κάτι για την γιορτή της τελευταίας μέρας της κατασκήνωσης. Τότε ο αρχηγός της, δεν πίστευε πως αυτό γράφτηκε από ένα 12χρονο παιδί. Όσο για τα «Δεύτερα χέρια»… Λογικά από έναν 14χρονο να μην περιμένεις τέτοιους στίχους. Ήταν όλα αυτά έμφυτα και λειτούργησα ελεύθερα, Πόσο χρονών είσαι;
ΧΣ: 43 και λάτρης της ελληνικής δισκογραφίας. Χωρίς ταμπέλες.
ΓΑ: Δεν απέχουμε πολύ. Στα δικά μας χρόνια, ήμασταν πολύ ελεύθεροι και χαλαροί από τις εταιρίες. Εντός και εκτός εισαγωγικών, εκμεταλλεύτηκαν την «τρέλα» μας και το ταλέντο μας. Σε κάθε είδος της μουσικής. Όταν οι βάσεις μας προέρχονταν από τη δεκαετία του 80, το πνεύμα μας ήταν πολύ ελεύθερο. Στο πως θα γράφαμε, πως θα ενορχηστρώναμε, πως θα κάναμε μία φωτογράφιση. Μετά το 2000 άλλαξαν τα πράγματα και μπήκαμε στη λογική του «πως θα κάνουμε επιτυχία», χωρίς την ελευθερία του πειραματισμού που είχαμε εμείς.
ΧΣ: Για να είμαι ειλικρινής, η κατάργηση των βινυλίων στα τέλη των 90ς, μείωσε σε κάποιο βαθμό το ενδιαφέρον μου για τη δισκογραφία. Άλλο το μεγαλείο του δίσκου.
ΓΑ: Και εγώ λάτρης του βινυλίου ήμουν. Ειδικά στη δεκαετία 80, ήταν η μανία μου να αγοράζω βινύλια.
ΧΣ: Νιώθω πως τα ακούσματα σου, ήταν πολυσυλλεκτικά.
ΓΑ: Άκουγα πάρα πολλά πράγματα. Από Iron Maiden μέχρι soul. Συνήθως δεν άκουγα, αυτό που ήταν η μαζική επιτυχία και άκουγαν όλοι.
ΧΣ: Η σχέση σου τότε με την ελληνική μουσική;
ΓΑ: Ανύπαρκτη. Λόγω της δουλειάς του πατέρα μου άκουγα αναγκαστικά στο σπίτι ελληνικά, όμως προτιμούσα τα παραδοσιακά τραγούδια. Μπορεί να ήξερα τα σουξέ της εποχής αλλά δεν τους έδινα σημασία. Με το που μπήκα όμως στο χώρο, άρχισα πλέον να ακούω και να επηρεάζομαι από αρκετούς δημιουργούς. Με επηρέασε η «τρέλα» και η ελευθερία του Καρβέλα. Δεν τον έχουμε αναγνωρίσει ακόμα όπως του αξίζει.
ΧΣ: Θα ήθελα, πριν πούμε για τη μουσική σου διαδρομή να μου εξηγήσεις τι ακριβώς ήταν η εκπομπή «Έλα στο φως». Βρίσκω στοιχεία πως ήταν επί της ουσίας το πρώτο ελληνικό reality, το 1989 στην Ερτ, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες.
ΓΑ: Η ιδέα ήταν να κάνουν μια οντισιόν, ανάμεσα σε 1.500 άτομα και να επιλέξουν 20. Σε αυτούς τους 20 να γίνουν μαθήματα από πολύ σπουδαίους και ταλαντούχους καλλιτέχνες, όπως ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Μίνωας Βολανάκης, ο Λάκης Λαζόπουλος. Όλη αυτή τη διαδικασία την κατέγραφαν και στόχος ήταν να ανέβει μια παράσταση. Εξαιρετική ιδέα. Δυστυχώς, λόγω οικονομικού προβλήματος της παραγωγής, αυτή η παράσταση δεν ανέβηκε ποτέ. Ωστόσο, όλοι εμείς οι 20, βρεθήκαμε σε άλλες παραγωγές. Εμένα με πήρε κατευθείαν ο Βολανάκης και βρέθηκα στο χορό της «Αντιγόνης», με την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
ΧΣ: Στα 17 σου λοιπόν, βρίσκεσαι να παίζεις στην Επίδαυρο, πλάι στην Βουγιουκλάκη, να σε σκηνοθετεί ο Βολανάκης και τη μουσική να υπογράφει ο Μίκης Θεοδωράκης. Τεράστια τα μεγέθη.
ΓΑ: Τεράστια και το λέω απολύτως αυστηρά πως είχα πλήρη επίγνωση των μεγεθών τους. Είχα καταλάβει ότι βρισκόμουν εκεί για κάποιο λόγο και πως έπρεπε να είμαι πολύ σοβαρός στη ζωή μου για να μη βγω από το μονοπάτι που μου έφερε το σύμπαν. Το να βρεθείς ανάμεσα σε τέτοιους καλλιτέχνες, μόλις στα 17 μου, δε μου επέτρεπε να μην είμαι συνεπής ή να κάνω πράγματα που θα με βγάλουν από το σωστό δρόμο, Ήμουν πολύ αυστηρός με τον ευατό μου.
ΧΣ: Η πιο ισχυρή σου μνήμη από τον Μίκη Θεοδωράκη;
ΓΑ: Η πρώτη του είσοδος στο θέατρο «Αλίκη» που κάναμε τις πρόβες. Μου είχε κάνει εντύπωση ότι δε ξεχώρισε τα νέα παιδιά του χορού, από τα μεγαλύτερα ονόματα. Μας είχε ξεκαθαρίσει πως αυτό που κάναμε θα είχε μεγάλη δυσκολία. Κάναμε πρόβες τρεις μήνες. Eπέτρεψε μου να πω, πως ήμασταν πολύ καλοί. Τα ΜΜΕ τότε γράφανε πως «Ο χορός της παράστασης ήταν εκπληκτικός».
ΧΣ: Έλεγα να πρωτοτυπήσω και να μη σε ρωτήσω για την Αλίκη, αλλά δε μπορώ να το αποφύγω. Τι θυμάσαι πιο έντονα από αυτή τη γυναίκα;
ΓΑ: Ήταν μοναδική, έτσι κι αλλιώς. Θα σου πω αυτό που υιοθέτησα από την Αλίκη. Το ότι ήταν παρούσα σε κάθε πρόβα, ακόμη και δεν έπαιζε η ίδια. Δεν περίμενε την πρόβα τζενεράλε να δει το αποτέλεσμα. Είχε τον πλήρη έλεγχο στα πάντα. Αυτό κάνω και εγώ. Θα είμαι πάντα στις πρόβες των συναδέλφων με τους οποίους συνεργάζομαι. Έχει όμως μεγάλο ενδιαφέρον να σου πω, τι μας είχε πει ο Βολανάκης για την Αλίκη. Τον είχαμε ρωτήσει τότε, μιας και ο ίδιος έκανε πιο εναλλακτικές παραστάσεις, πως και θέλησε να συνεργαστεί μαζί της. Μας είχε απαντήσει πως «Αν βάλεις την Αλίκη στην πλατεία του Λονδίνου, μαζί με άλλες 5.000 ξανθές γυναίκες και τις κοιτάξετε από ψηλά, η Αλίκη θα ξεχωρίσει από το φως που εκπέμπει».
ΧΣ: Στην τελευταία παράσταση της «Αντιγόνης», όταν πήγες να χαιρετήσεις την Αλίκη Βουγιουκλάκη, σου είπε πως «Εσύ θα ξαναγυρίσεις στο θέατρο». Θα ξαναγυρίσεις;
ΓΑ: Είναι μέσα στο πλαίσιο της ελευθερίας που θέλω να έχω. Λέω μέσα μου «Έχω γράψει δύο κινηματογραφικά σενάρια, δύο σειρές, τρία θεατρικά, γιατί να μην παίξω στο ένα θεατρικό που θα ανεβάσω;» Θα το ήθελα, αρκεί να το κάνω καλά.
ΧΣ: Παρότι μπήκες αμέσως σε μία τέτοια παράσταση, θεώρησες το χώρο του θεάτρου πιο δύσκολο.
ΓΑ: Ήταν σαφώς πιο δύσκολο για ένα νέο παιδί να βρει δουλειά και να εξελιχθεί στο χώρο του θεάτρου. Όμως θα σου πω ότι και πάλι ήθελα μια ελευθερία. Έγραφα διαρκώς μουσικές, ήξερα τι ήχο θέλω να βάλω. Στη μουσική μπορούσα να έχω την ελευθερία μου. Θα ηχογραφούσα αυτά που ήθελα, θα τραγουδούσα με τον τρόπο μου. Στο θέατρο θα έπρεπε να παίξω σύμφωνα με τις οδηγίες του σκηνοθέτη.
ΧΣ: Τη «νύχτα» όμως το ευρύ κοινό, τη θεωρεί πιο σκληρή.
ΓΑ: Η νύχτα είναι ο καθρέφτης της μέρας. Όσον αφορά το κοινό, θα δεις πιο καθαρά τον π.χ. τραπεζικό υπάλληλο, που δε φορά το κουστούμι του και νιώθει ελεύθερος να εκφραστεί όπως ακριβώς είναι, εκτός των κανόνων της εργασίας του. Όσο για παρασκήνια…
Οι πιο μεγάλες αλήθειες έχουν ειπωθεί στη νύχτα. Αν είσαι από αυτούς που κινούνται ύπουλα, θα το πληρώσεις. Αυτός που θα έχει δουλέψει, που θα έχει ταλέντο και θα κινείται με αξιοπρέπεια, πολύ πιο εύκολα θα δικαιωθεί και θα πάρει αυτό που του πρέπει.
ΧΣ: Ερχόμαστε στο 1992, όπου κυκλοφορείς τον πρώτο σου δίσκο και σε πολύ μικρό διάστημα με το «Τι Τι» κάνεις τεράστια επιτυχία. Πως το διαχειρίστηκες;
ΓΑ: Το διαχειρίστηκα με σεβασμό στον ευατό μου. Να υπενθυμίσουμε πως το τραγούδι δεν το έγραψα εγώ αλλά ο Cheb Khaled. Αυτό το τραγούδι είναι ξεχωριστό διότι έχει μια αλυσίδα χρωμάτων και γεύσεων από Αλγερία αλλά και Ευρώπη. Ακόμη και αν δε σου αρέσει το τραγούδι, αν το ακούσεις κάπου, θα κουνηθείς θες δε θες.
Απλώς κατάλαβα πως δεν έπρεπε να σταθώ εκεί. Ήθελα να κάνω ethnic μουσική και οι περισσότεροι περιμένανε να συνεχίζω να κάνω πράγματα παρόμοια με το «Τι τι». Σιγά σιγά έβαζα τον ήχο μου και όσο περισσότερο το έκανα, τόσο με αγκάλιαζε περισσότερος κόσμος.
ΧΣ: Και αφού γίνεται η πρώτη μεγάλη επιτυχία, πόσο σε άγχωσε το επόμενο βήμα;
ΓΑ: Είχα μεγάλο πρόβλημα γιατί δεν ήξερα ότι θα πρέπει να κάνω άμεσα νέο δίσκο. Είχα στο μυαλό μου πως θα έβγαζα ξανά μετά από 3 χρόνια, αφού θα δουλεύαμε μέχρι τέλους τον ήδη υπάρχοντα.
Και το πρώτο καλοκαίρι, μετά την κυκλοφορία του πρώτου Lp, ήρθε η Εύη Δρούτσα στο Ποσειδώνιο που δούλευα. Ιούνιος ήτανε και μου λέει πως πρέπει να ετοιμάσουμε το δίσκο για τον Οκτώβριο. Πανικοβλήθηκα, προσπάθησα να πουλήσω και λίγο μαγκιά στην εταιρία, να λέω για την ελευθερία του καλλιτέχνη. Με βάλανε στη θέση μου και έτσι ήρθε το «Αχ! Κοίτα με».
ΧΣ: Στα 90ς οι ταχύτητες των τραγουδιστών ήταν ιλιγγιώδεις. Κάθε χρόνο δίσκος, πολλά video clips, συνεχείς εμφανίσεις σε εκπομπές, εμφανίσεις 5 και 6 νύχτες την εβδομάδα. Την καταλάβαινες την επιτυχία σου; Τη χάρηκες;
ΓΑ: 100%. Ήμουν από αυτούς που έλεγα στους συναδέρφους μου «Παιδιά να την καταπίνετε την επιτυχία για να την αφοδεύσετε και να μην μείνετε με κάποιο παράπονο». Αν έχεις χάσει την ουσία και τη βαρύτητα της επιτυχημένης καριέρας εξαιτίας του οποιοδήποτε λόγου, είναι λάθος.
ΧΣ: Χαίρομαι ειλικρινά για αυτό που λες, διότι με τους περισσότερους τραγουδιστές που έχω συνομιλήσει και έκαναν τις μεγάλες του επιτυχίες στα 90ς, μου είπαν πως εκ των υστέρων κατάλαβαν το τι είχε γίνει. Οι τόσες απαιτήσεις δεν τους επέτρεψε να το χαρούν.
ΓΑ: Είχα ως δημιουργός και την ευθύνη του τι θα τραγουδήσω. Αλλά και την ελευθερία από τον παραγωγό μου να κάνω ότι ήθελα. Τι ήθελα; Punk με ανατολίτικα στοιχεία; Το έκανα. Είχα ελάχιστες παρεμβάσεις και τις έκοβα επί τόπου.
XΣ: 2002. Ανήκεις στο δυναμικό της πανίσχυρης Sony Music. Κερδίζεις ένα έξυπνο στοίχημα ώστε να αποχωρήσεις. Έβλεπες να έρχεται κάτι που δε σου άρεσε καθόλου.
ΓΑ: Ήταν η πιο σκληρή χρονιά για τους καλλιτέχνες. Άνηκα στη Sony όμως είχα και το δικό μου label, το Dna. Είχα την ενημέρωση πως πηγαίναμε για μεγάλη αλλαγή καταστάσεων. Υπήρχαν εντολές να σταματήσουν να είναι στο προσκήνιο οι καλλιτέχνες που γράφουνε, ώστε να βγουν άλλοι άνθρωποι.
«Μαγικά» εξαφανιστήκαμε από το προσκήνιο και τα ραδιόφωνα, συγκεκριμένοι άνθρωποι που δεν εξυπηρετούσαμε την κατάσταση. Δεν ήταν τυχαίο πως όλοι ήμασταν άνθρωποι που γράφαμε τα τραγούδια μας.
ΧΣ: Μου επιβεβαιώνεις αυτό που ίσως ο περισσότερος κόσμος δε ξέρει. Πως μπορεί να είσαι το Χ τεράστιο όνομα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως στο χώρο είσαι «Παντοδύναμος».
ΓΑ: Έλεγα σε όλους τους καλλιτέχνες -και όποιος θέλει ας βγει να το διαψεύσει- να κάνουμε απεργία ένα χρόνο. Απεργία για τα πνευματικά μας δικαιώματα. Για να μπορούμε να είμαστε σωστοί και απέναντι στον κόσμο. Δε γινόταν να κυκλοφορούσε το έργο μας ανενόχλητα στο λαθρεμπόριο και να μη γίνει μια σοβαρή κίνηση απέναντι σε αυτό.
Μου έχει συμβεί, να πίνω τον καφέ μου και να μου πουλάνε το ακυκλοφόρητο τότε νέο cd μου. Ο κόσμος μπορεί να μην ενδιαφέρεται και καλά κάνει, όμως θα πρέπει να ξέρει πως υπάρχει μεγάλο παρασκήνιο, πίσω από αυτό που λέμε «Μουσική».
ΧΣ: Και έρχεται η στιγμή που αποφασίζεις να πεις «ΟΡΑ… τώρα εγώ θέλω να ακολουθήσω μια άλλη προσωπική διαδρομή, όπου η μουσική, οι δίσκοι κλπ είναι εκτός». Μετά από 11 χρόνια, όπου έχουν αλλάξει στο χώρο τα πάντα, επιστρέφεις το 2021 και με νέο δίσκο, το «Μosaic». Είχες άγχος στο πως θα είναι τα πράγματα απέναντι σου; Πως θα σε υποδεχτεί ο κόσμος;
ΓΑ: Χρήστο, δεν έχω επιστρέψει. Υπάρχω στη μουσική γατί είναι η ανάγκη μου αυτή. Δεν έχω επιστρέψει πουθενά. Δεν υπάρχει η δισκογραφία όπως την ήξερα. Έβγαλα το «Mosaic» το 2021 με τη λογική του «όποιος θέλει ας τον ακούσει», χωρίς κανένα άγχος για επιτυχία. Επίσης το έκανα και για να εμψυχώσω τον κόσμο. Αυτός ο δίσκος έγινε όλος μέσω διαδικτύου και ήθελα να περάσω το μήνυμα πως ακόμη και εν μέσω καραντίνας, μπορούμε να συνεχίσουμε να τραγουδάμε. Πιστεύω πως αν είναι κάτι να ακουστεί, να αγαπηθεί, θα συμβεί. Κι ας μην είναι τη στιγμή που πρωτοκυκλοφορεί.
Θέλω μέχρι το Δεκέμβριο να καταθέσω το τελευταίο ολοκληρωμένο μου album και μετά να βγάζω μόνο ότι, όσα και όποτε θέλω. Το ίδιο ισχύει και για τις συναυλίες μου. Θέλω όπως ξεκίνησα με την ελευθερία μου, με την «τρέλα» και τη μουσικότητα που είχα, έτσι να συνεχίσω να το κάνω και τώρα. Δεν έχω την ανάγκη να κάνω ένα νέο «Σημάδι» για να ταρακουνήσω πάλι την Ελλάδα. Θέλω πια να περνάω πάρα πολύ καλά στη μουσική.
Θα κάνω άμεσα παραγωγές σε 4 νέα παιδιά και θέλω να τους δείξω ότι η δισκογραφία δε χρειάζεται να είναι μια αντιγραφή άλλων, αλλά και κάτι διαφορετικό. Επίσης ΑΡΝΟΥΜΑΙ αντί να ασχολούμαι με τη μουσική, να ασχοληθώ με τα οικονομοτεχνικά. Δηλαδή πόσο θα πληρώσω στο Youtube για διαφήμιση κλπ.
ΧΣ: Δήλωση δική σου. «Θέλω πάντα να δίνω χαρά»…
ΓΑ: Μόνο!
ΧΣ: Ωραία. Ήξερες σίγουρα πως είχες (και έχεις ακόμη) ένα σημαντικό μέρος του κοινού, που σε αγαπούσε πολύ. Αυτό το κοινό φαντάζομαι πως ίσως δεν χάρηκε με την απόφαση σου να πεις «Τέλος εποχής». Υπήρξαν δεύτερες σκέψεις ως προς το να κάνεις αυτό που θα δώσει χαρά στο Γιώργο αλλά δε θα δώσει χαρά στο κοινό του Αλκαίου;
ΓΑ: Οι φίλοι μου –έτσι θέλω να αποκαλώ τον κόσμο που με αγαπά-, ήξεραν από κάποιες συνεντεύξεις μου πως δεν είχα σκοπό να συνεχίσω να εμφανίζομαι σε κέντρα μετά τα 40-45. Αυτό που έγινε όμως δεν ήταν κάτι προγραμματισμένο. Ήταν το μονοπάτι που έπρεπε να διαβώ. Πρώτη φορά είχα να διαχειριστώ ένα βαρύ πένθος και μου ήταν πολύ δύσκολο.
Όταν δε μπορώ να διαχειριστώ μια κατάσταση, ξέρω πως δεν πρέπει να παίρνω αποφάσεις. Είναι πάντα λανθασμένες αυτές. Οι φίλοι επίσης ήξεραν ποιος και τι είμαι, καθώς και ότι θα συμβεί αυτό. Γνώριζαν πως δε μπορούσα να κάνω πράγματα που δε τα νιώθω. Θα ήταν και μια δική μου καλλιτεχνική προδοσία και δε θα ήθελα να το κάνω ποτέ αυτό. Ο κόσμος που στηρίζει και αγαπά έναν καλλιτέχνη, τον αγαπά και για αυτό που μπορεί να δώσει.
ΧΣ: Πιστεύεις στην αληθινή αγάπη του κοινού προς το πρόσωπο ενός καλλιτέχνη;
ΓΑ: Ναι.
ΧΣ: Υπάρχει όμως και μια μεγάλη ευκολία πλέον στο να ακυρώσουμε έναν καλλιτέχνη, επειδή μπορεί να είπε ή να έκανε κάτι με το οποίο είμαστε αντίθετοι.
ΓΑ: Σε μια ¨δημοκρατική¨ κατάσταση και στιγμή του πλανήτη έτσι; Είναι σουρεάλ όλο αυτό. Το βασικό ζήτημα είναι να συνειδητοποιήσουμε τι ζούμε. Ζούμε μια τρομακτική αλλαγή στο ανθρώπινο είδος παγκόσμια. Θα μας επηρεάσει όλους, θα βγάλει πράγματα που δε γνωρίζαμε ότι είχαμε μέσα μας, θα ζήσουμε πράγματα που δε θα πιστεύαμε ότι θα ζήσουμε ποτέ.
Είμαστε στο μεταβατικό στάδιο. Δεν είναι αυτό το ανθρώπινο είδος. Ξεχνάμε πολλά άσχημα πράγματα. Η αρχή μου είναι, μιας και πιστεύω ότι είμαστε περαστικοί, πως αν δε δώσεις το καλύτερο σου, τζάμπα έκανες όλη αυτή τη διαδρομή. Την έκανες μόνο για το εγωιστικό σου «είναι» και «υπάρχω». Λάθη θα κάνουμε όλοι, Όμως μπαίνοντας στη διαδικασία να κάνουμε cancel τον οποιονδήποτε άνθρωπο, πάντα θα δείχνουμε. Δε θα πάρουμε όμως την ευθύνη μας για το πως φτάσαμε ως εδώ. Το «σε ακυρώνω» έτσι απλά, είναι μια εύκολη λύση.
ΧΣ: Παρέα με τον NIVO και μια εκλεκτή ομάδα, ετοιμάζετε εμφανίσεις…
ΓΑ: Θέλαμε σε αυτές τις συναυλίες να υπάρχει ένα ωραίο Déjà vu. Μέσα σε όλα αυτά που είπαμε πως ζούμε, είναι ωραίο, έστω για τρεις ώρες να ξεφύγει το μυαλό και να θυμηθεί πράγματα με κάποια τραγούδια που έχει να ακούσει πολλά χρόνια. Το «γνήσια διασκέδαση», αναφέρεται στο ότι θα θυμηθούμε τη δεκαετία του 90 αλλά στο σήμερα. Δεν ανεβαίνουμε να τραγουδήσουμε το «σήμερα» γιατί δεν έχουμε καμία σχέση με αυτό.
Επίσης θα ήθελα να καταθέσω πως η Θεσσαλονίκη είναι η βάση όλων των πραγμάτων που θέλω να κάνω. Να υπάρχω μουσικά σε αυτά τα λίγα πράγματα που θέλω να κάνω. Στο κάτω κάτω, δεν κάνουμε πυρηνική φυσική. Αυτό που αγαπάμε κάνουμε, όσο καλύτερα μπορούμε και θέλουμε.
ΧΣ: Γιώργο πως θέλεις να κλείσουμε;
ΓΑ: Λέγοντας πως θέλω να διατηρήσω το moto μου, που λέει: «Βρίσκομαι και υπάρχω εκεί που αγαπιέμαι. Και εννοείται και που αγαπάω». Και αυτό συμπεριλαμβάνει και τη Θεσσαλονίκη.
