Δεν ήταν ο κινηματογράφος των μεγάλων πρεμιέρων. Οι ταινίες έφταναν στον κινηματογράφο «Άνθη» σε δεύτερη προβολή και, για τις πρώτες προβολές, οι Θεσσαλονικείς συνήθως κατευθύνονταν προς τις πιο κεντρικές αίθουσες.
Για όσους όμως έμεναν στην περιοχή, η απόσταση έκανε τον «Άνθη» μια εύκολη και γνώριμη επιλογή. Στην οδό Λαχανά, ανάμεσα στη Λαμπράκη και την Παπάφη, ο κινηματογράφος έγινε μέρος της καθημερινότητας και, ακόμη και μέσα από λίγες επισκέψεις, κατάφερε να αφήσει πίσω του αναμνήσεις.
Ο «Άνθη» διέθετε 390 θέσεις και εξώστη και λειτούργησε από το 1968 έως το 1986.
Ύστερα, ο χώρος άλλαξε εντελώς χαρακτήρα. Μετατράπηκε αρχικά σε νυχτερινό κέντρο και αργότερα σε ρεμπετάδικο και μουσική σκηνή.
Έτσι, ένας χώρος που κάποτε γέμιζε με φως από τη μεγάλη κινηματογραφική οθόνη συνέχισε να φιλοξενεί κόσμο, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Και κάπως έτσι έμεινε κι αυτός στη μνήμη της παλιάς Θεσσαλονίκης.
