Η Ειρήνη Σκυλακάκη μιλά για το Shame, τη γυναικεία ντροπή και τη νέα της αρχή

Όταν φτιάχνω έναν δίσκο προσπαθώ να αποτυπώσω με ειλικρίνεια αυτά που νιώθω. Κατά την δημιουργική διαδικασία αυτά που νιώθω πάντα αλλάζουν, όσο σύντομος και αν είναι ο χρόνος που γράφω τον δίσκο. Και νομίζω πως στο τέλος πάντα αποτυπώνεται αυτή η μετάβαση. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μία εσωτερική αλλαγή που με οδήγησε στο “Shame” γιατί τα τελευταία χρόνια άλλαξε πολύ η ζωή μου με πολλούς τρόπους – αυτό όμως είναι που με κάνει να νιώθω ότι αυτός ο δίσκος είναι σα να είναι ο πρώτος μου. Η εκκίνησή του είναι κυρίως ηλεκτρονική (synths & programming) και όχι στην κιθάρα όπως συνήθιζα μέχρι τώρα. Το ότι έστησα τα τραγούδια και τις ενορχηστρώσεις αξιοποιώντας ένα καινούργιο σετ εργαλείων, μου έδωσε μεγάλη φόρα και χαρά – μου θύμισε την αίσθηση του να παίζω για πρώτη φορά ακόρντα στην κιθάρα.

Έχεις αναφερθεί στη σημασία του να εκφραζόμαστε χωρίς ντροπή και συστολή. Τι χρειάστηκε να αποβάλεις εσύ ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος και πώς μετατράπηκε αυτή η διαδικασία σε μουσική;

Η ντροπή είναι ένα πολύ δυνατό συναίσθημα με διπλή όψη. Υπάρχει η ντροπή που μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι, και μας προστατεύει από την ανηθικότητα – είναι ένας χρήσιμος “διακόπτης” που όταν είναι στο “on” μας προφυλάσσει από τον κυνισμό και την παρακμή. Όταν αυτή η ντροπή δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο γινόμαστε επικίνδυνοι και ως άνθρωποι και ως κοινωνίες. Η δεύτερη όψη της ντροπής -αυτή που προσπαθώ και μέσα από αυτόν τον δίσκο να αποβάλλω- θα μπορούσε να λέγεται και “τεχνητή ντροπή” γιατί δεν την έχουμε επιλέξει συνειδητά αλλά μας φορτώνεται από προηγούμενες νοοτροπίες, από κοινωνικές συμβάσεις αμφίβολου περιεχομένου και τρυπώνουν σαν ποντίκια μέσα από τις ανασφάλειες μας. Σίγουρα σε αυτόν τον δίσκο και στο τραγούδι “No Shame” προσπαθώ να περιγράψω και να απελευθερωθώ και από την “γυναικεία ντροπή” που εξακολουθεί να μεγαλώνει γενιές ακόμα και σήμερα με πρότυπα σώματος και συμπεριφοράς που περιορίζουν και “μικραίνουν” τις γυναίκες – ή τουλάχιστον αυτό προσπαθούν να κάνουν.

Φτιάχνοντας αυτόν τον δίσκο προσπάθησα στο αρχικό δημιουργικό στάδιο να μην αυτολογοκρίνομαι. Κατέγραψα τις ιδέες μου ακατέργαστες και, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, έδωσα αρκετό χρόνο στις πιο τολμηρές ιδέες να αναπνεύσουν.

Το άλμπουμ κινείται ανάμεσα στην ευαλωτότητα και την ένταση. Πώς συνυπάρχουν αυτές οι δύο πλευρές στη νέα μουσική ταυτότητα σου; 

Oταν γράφει κανείς τραγούδια δεν μπορεί να μην είναι ευάλωτος. Δεν μπορείς να φιλοξενήσεις ένα τραγούδι έχοντας κλειστές τις πόρτες και τα παράθυρα. Η ένταση είναι και αυτή ευπρόσδεκτη και πολλές φορές την αποφεύγουμε γιατί μας ταράζει αλλά κατά βάθος είναι θεραπευτική. Σε αυτόν τον δίσκο η ένταση και η ευαλωτότητα συνυπάρχουν αρμονικά – σα να θέλουν να θυμίζουν η μία στην άλλη ότι της είναι απαραίτητη.

Μετά από μια δημιουργική παύση, ήρθες με έναν δίσκο που έχεις ως άξονες τη μεταμόρφωση και την επανεκκίνηση. Ποιο ήταν το έναυσμα για να επιστρέψεις τόσο δυναμικά;

Από το 2012 κυκλοφορώ δίσκους με σχετικά μεγάλη συχνότητα –  το 2022 κυκλοφόρησα τον δίσκο HYDRA σε συνεργασία με τον Βρετανό παραγωγό Danton Supple, και το 2025  το soundtrack της σειράς “Είμαι η Τζο” που προβάλλεται στο Netflix. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν έχω σταματήσει αλλά πράγματι αυτός ο δίσκος με αυτόν τον τόσο έντονα διαφορετικό ήχο δημιουργεί αυτήν την αίσθηση του “πριν και μετά” και αυτό είναι κάτι που με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενη.

Η συνεργασία μου με τον Βασίλη ήταν μαγική – δουλέψαμε με απόλυτη αρμονία και πειραματιστήκαμε με ήχους και μουσικές υφές μέχρι τέλους. Έχει τρομερή μουσική αισθητική και βαθύ “know-how” στην παραγωγή και στο edit.

Σημαίνει ευτυχία και όρεξη για ζωή μέσα στους άγριους καιρούς που ζούμε. Θα μου άρεσε ο ακροατής τελειώνοντας τον δίσκο να αισθάνεται την ίδια συγκίνηση που αισθάνθηκα κι εγώ και να θέλει να τον ξαναακούσει.