Cyndi Lauper: Η βαλίτσα των αναμνήσεων ανοίγει και η δημιουργικότητα των ’80s επιστρέφει
Ρούχα που έγραψαν ιστορία, δημιουργίες της Vivienne Westwood και προσωπικά αντικείμενα βγαίνουν σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη. Με αφορμή το «Suitcase of Memories», η Cyndi Lauper θυμάται μια εποχή ελευθερίας και μιλά για τη δημιουργικότητα που απειλείται από την εταιρική κουλτούρα.
Η Cyndi Lauper δεν άφησε το αποτύπωμά της μόνο στη μουσική, αλλά και στη μόδα. Με τα εκκεντρικά μαλλιά, τα έντονα χρώματα και το ανατρεπτικό στιλ της, έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα των ’80s. Τώρα, ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας περνά στα χέρια συλλεκτών μέσα από τη δημοπρασία «Cyndi Lauper: Suitcase of Memories», που διοργανώνει ο οίκος Bonhams στη Νέα Υόρκη.
Η συλλογή περιλαμβάνει σκηνικά κοστούμια, αξεσουάρ, χειρόγραφους στίχους, μουσικό εξοπλισμό και αντικείμενα από εμβληματικές στιγμές της καριέρας της. Ανάμεσά τους, το καρό φόρεμα που φόρεσε στα πρώτα MTV Video Music Awards, δημιουργίες της Vivienne Westwood και οι λεοπάρ πιτζάμες από το βιντεοκλίπ του «Girls Just Want to Have Fun», οι οποίες ανήκαν στη γιαγιά της.
Ξεχωρίζει επίσης μια φούστα που δημιούργησε μαζί με τη Laura Wills, χρησιμοποιώντας σκισμένες εφημερίδες και περιοδικά. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της DIY αισθητικής που έκανε τη μόδα των ’80s τόσο ξεχωριστή.
«Τα ρούχα είναι σημαντικό να τα μοιραζόμαστε, γιατί εμπνέουν», λέει στο Billboard. «Τώρα που έχουμε γίνει τόσο εταιρικοποιημένοι, είναι καλό να κοιτάξουμε πίσω και να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν». Για την ίδια, η μόδα εκείνης της εποχής ήταν πάνω απ’ όλα προσωπική έκφραση, πειραματισμός και ελευθερία.
«Πόσα χρήματα χρειάζεσαι πια;»
Η δημοπρασία γίνεται αφορμή για την Lauper να ασκήσει κριτική στη σημερινή βιομηχανία της μόδας. Όπως επισημαίνει, οι μεγάλες εταιρείες εξαγοράζουν μικρότερες δημιουργικές επιχειρήσεις, ενώ οι σχεδιαστές πιέζονται να παράγουν ασταμάτητα νέες συλλογές, συχνά εις βάρος της ψυχικής τους υγείας και της ίδιας της δημιουργικότητας.
«Όταν ομογενοποιείς τα πάντα, δεν υπάρχει πια δημιουργικότητα», τονίζει, αναρωτώμενη πόσα χρήματα χρειάζεται τελικά κάποιος που έχει ήδη γίνει δισεκατομμυριούχος.
Την ίδια νοοτροπία αναγνωρίζει και στη μουσική βιομηχανία. Θυμάται την τεράστια επιτυχία του Thriller του Michael Jackson, που πούλησε 35 εκατομμύρια αντίτυπα, και την απαίτηση της βιομηχανίας να επαναληφθεί το ίδιο αποτέλεσμα την επόμενη χρονιά. «Δεν φτιάχνεις αυτοκίνητα», σχολιάζει, υπογραμμίζοντας ότι η τέχνη δεν λειτουργεί σαν γραμμή παραγωγής.
Η ανησυχία της αφορά και τη Νέα Υόρκη, μια πόλη που, όπως λέει, γίνεται όλο και πιο ακριβή για τους νέους δημιουργούς. Όταν οι μικρές επιχειρήσεις και οι καλλιτεχνικές κοινότητες δεν μπορούν να επιβιώσουν, οι γειτονιές χάνουν τη ζωντάνια τους. «Αυτό το νησί που ήταν τόσο φανταστικό έχει γίνει Work Island», λέει χαρακτηριστικά.
Κάποιες αναμνήσεις μένουν για πάντα
Η Lauper αποχωρίζεται μεγάλο μέρος της προσωπικής της συλλογής, αλλά κρατά αντικείμενα με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Ανάμεσά τους, ένα παλτό του Jean Paul Gaultier που αγόρασε το 1985, αλλά και ένα έπιπλο από το βιντεοκλίπ του «Girls Just Want to Have Fun», το οποίο είχε ζωγραφίσει η ίδια.
Για την τραγουδίστρια, το να μοιράζεται κανείς το παρελθόν του δεν σημαίνει ότι το ξεχνά. Σημαίνει ότι δίνει στις αναμνήσεις τη δυνατότητα να εμπνεύσουν τους επόμενους.
Με περισσότερα από 50 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων, επιτυχίες όπως τα «Time After Time» και «True Colors» και μια πορεία που περιλαμβάνει Grammy, Emmy και Tony, η Cyndi Lauper παραμένει μια καλλιτέχνιδα που αρνήθηκε να χωρέσει σε καλούπια.
