γράφει ο Σταύρος Οικονομόπουλος
Μετρώντας 10 χρόνια στο θεατρικό σανίδι, με μια γραφή που διανθίζεται από τη κοινωνική
πραγματικότητα (εξ ου και η περιγραφή Reloaded) το θεατρικό έργο “Εκτός Ύλης” του Κώστα
Λεϊμονή, καταφέρνει να γίνει μια από τις φωνές τέχνης που προσφέρονται για κοινωνικό
αναστοχασμό, μέσα σε ένα περιβάλλον έντονης πόλωσης. Γεννώντας, μια συνεχή αφορμή
για “διάλογο ίσων αποστάσεων με το κοινό”. Όπου τα πολιτικά πρόσωπα και οι πολίτες
λειτουργούν αλληλένδετα στις κοινωνικές παθογένειες, χωρίς να χαϊδεύει αυτιά ή να αγγίζει
λαϊκιστικά πρότυπα.
Στον κεντρικό ρόλο της παράστασης, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης αποτινάσσοντας για ακόμη
μια φορά την καρικατούρα του τηλεοπτικού Φατσέα, ενσαρκώνει έναν πολιτικό τεχνοκράτη
σε μια θεατρικά σκηνογραφημένη αποτύπωση του ελληνικού κοινοβουλίου (άλλωστε και η
βουλή αποτελεί ένα από τα σημεία θεατρικής αρχιτεκτονικής). Κεντρικός πυρήνας του έργου
η απόφαση να αποσυρθεί από την ενεργό δράση με μια άμεση ομιλία στο Ελληνικό
Κοινοβούλιο.
Η υποκριτική ερμηνεία του Σκιαδαρέση χαρακτηρίζεται από δριμύτητα, ευθύτητα και
γλαφυρότητα, αναδεικνύοντας πρωτίστως στο κοινό τις στρεβλώσεις του πολιτικού
προσωπικού. Η ανάσυρση της παιδικής ηλικίας του πολιτικού τεχνοκράτη σκιαγραφεί μια
πορεία από μία απραγματοποίητη υπόσχεση έως την κάθοδο στον πολιτικό στίβο. Από τις
αρχικά μεγαλεπήβολες εξαγγελίες για αλλαγή και την ξύλινη γλώσσα, στην διαφθορά, και
την ακατάσχετη υποσχεσιολογία, σε μια καριεριστική και προνομιακά επαγγελματική
εξαπάτηση των πολιτών.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος της παιδείας χρησιμοποιείται ωφελιμιστικά και
ενταφιάζεται στο παρελθόν, παρά στο παρόν ως πηγή γνώσης για τον σύγχρονο κόσμο. Για
να βρουν την αλήθεια οι άνθρωποι θα πρέπει να ψάξουν στα εκτός ύλης..
Πέρα από το εμφανώς καταγγελτικά πολιτικό του τόνο, το θεατρικό έργο δεν παραλείπει και
τη συλλογική ευθύνη στην πολιτικό-κοινωνική σύνθεση και την άσκηση πολιτικής.
Οι “αγαπητοί συνάδελφοι” του πολιτικού-τεχνοκράτη, αποτελούν μια υπερπραγματικότητα
του θεατρικού μύθου, εκτός του οποίου οι πρωταγωνιστές του έργου (ηθοποιοί & θεατές)
μοιράζονται την ιδιότητα του πολίτη ενός κράτους και συναλλάσσονται ποικιλοτρόπως με την
εκάστοτε πολιτική εξουσία.
Πάνω σε αυτό το επίπεδο, μεταφέρεται και η συλλογική ευθύνη. Με έναν λόγο βαθύτατα
επίκαιρο που αφορμάται από υφιστάμενα κοινωνικο-πολιτικά ζητήματα (γενοκτονία στην
Παλαιστίνη, ρατσισμός, σιδηροδρομική σύγκρουση στα Τέμπη, εισβολή στην
Ουκρανία, δυσλειτουργία της Δικαιοσύνης), προτάσσεται την προάσπιση της
πανανθρώπινης αξίας αντί του επικρατούντος οικονομικού κέρδους και του ατομικού
ευδαιμονισμού. Θεμέλια πάνω στα οποία, πολιτικά πρόσωπα οικοδομούν τις πολιτικές τους.
την παράσταση θα την δείτε στο Θέατρο Αυλαία
