Υπάρχουν τραγούδια που απλώς ακούγονται ωραία και υπάρχουν και κομμάτια που μοιάζουν να αιωρούνται στον χρόνο. Το “Everybody Loves the Sunshine” του Roy Ayers ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Κυκλοφόρησε το 1976, όμως ακόμα και σήμερα ακούγεται σαν κάτι που γράφτηκε χθες. Με τον dreamy ήχο του, τα χαλαρά grooves και εκείνη τη σχεδόν υπνωτική αίσθηση καλοκαιρινής απογευματινής ζέστης, το κομμάτι έγινε μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές της soul και της funk μουσικής. Ο Roy Ayers είχε εξηγήσει ότι η έμπνευση ήρθε μια πολύ ζεστή καλοκαιρινή μέρα στη Νέα Υόρκη, όταν η φράση “Everybody loves the sunshine” κόλλησε ξαφνικά στο μυαλό του. Από εκεί άρχισε να χτίζεται όλο το κομμάτι σχεδόν οργανικά και χωρίς ιδιαίτερο σχεδιασμό. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το τραγούδι δημιουργήθηκε σχεδόν χωρίς δομή ή παρτιτούρες. Ο keyboardίστας Philip Woo είχε αποκαλύψει ότι ο Ayers συνήθιζε να μπαίνει στο στούντιο με μία βασική ιδέα και να αφήνει την μπάντα να “χτίσει” το υπόλοιπο αυθόρμητα. Δεν υπήρχαν γραμμένες νότες ή αυστηρές οδηγίες — όλα βασίζονταν στο vibe και στο συναίσθημα της στιγμής.
Ο Roy Ayers κατάφερε να δημιουργήσει έναν ήχο που έμοιαζε απλός αλλά έκρυβε τεράστια μουσική λεπτομέρεια. Το “Everybody Loves the Sunshine” δεν βασίστηκε σε εντυπωσιασμούς ή ένταση. Αντίθετα, κινήθηκε με μια laidback λογική που αργότερα επηρέασε ολόκληρη τη neo-soul, τη hip-hop και τη σύγχρονη R&B σκηνή.
Δεν είναι τυχαίο ότι το κομμάτι έχει διασκευαστεί ή γίνει sample από καλλιτέχνες όπως η Mary J. Blige, ο D’Angelo, ο Dr. Dre και ο Tupac Shakur. Μέσα στον ήχο του υπήρχε ήδη κάτι από το μέλλον. Μια αίσθηση χαλαρής μελαγχολίας και urban καλοκαιριού που αργότερα έγινε βασικό στοιχείο ολόκληρων μουσικών ειδών.
Ο ίδιος ο Roy Ayers είχε πει πως το τραγούδι άλλαξε τα πάντα στην καριέρα του. Όπως εξηγούσε, παραμένει μέχρι σήμερα το τελευταίο τραγούδι που παίζει στις συναυλίες του, καθώς το κοινό πάντα τραγουδά μαζί του. «Everybody loves the sunshine – except Dracula», είχε αστειευτεί χαρακτηριστικά.
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που το κομμάτι παραμένει διαχρονικό. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Δεν φωνάζει. Απλώς σε βάζει σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος κινείται πιο αργά, ο ήλιος πέφτει πάνω στην άσφαλτο και όλα μοιάζουν λίγο πιο ήρεμα.
