Η εικόνα της Marilyn Monroe να στέκεται πάνω από μια σχάρα του μετρό, με τo λευκό φόρεμα να σηκώνεται και εκείνη να γελά αμήχανα, είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο στιγμιότυπο στην ιστορία του σινεμά. Τραβηγμένη το 1954 στη Νέα Υόρκη, στα γυρίσματα της ταινίας The Seven Year Itch, η σκηνή έμελλε να ξεπεράσει την ίδια την ταινία και να γίνει σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Για χρόνια, το κοινό πίστευε πως επρόκειτο για μια αυθόρμητη, σχεδόν μαγική στιγμή. Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν ήταν τυχαίο.
Το γύρισμα είχε οργανωθεί ως δημόσιο γεγονός. Η παραγωγή ειδοποίησε τον Τύπο. Φωτογράφοι, δημοσιογράφοι και εκατοντάδες περίεργοι συγκεντρώθηκαν στον δρόμο. Οι προβολείς άναψαν. Τα φλας έπεφταν βροχή. Η Marilyn επανέλαβε τη σκηνή δεκάδες φορές, με το φόρεμα να ανεμίζει ξανά και ξανά πάνω από τη σχάρα, μπροστά σε ένα πλήθος που επευφημούσε. Δεν ήταν κινηματογραφική στιγμή. Ήταν καθαρό PR.
Ανάμεσα στους θεατές βρισκόταν και ο σύζυγός της, ο θρυλικός μπέιζμπολίστας Joe DiMaggio. Δεν χειροκρότησε. Δεν χαμογέλασε. Αντίθετα, είδε τη γυναίκα του να μετατρέπεται δημόσια σε θέαμα. Η ζήλια και η αμηχανία του έγιναν οργή. Εκείνο το βράδυ, σύμφωνα με μαρτυρίες, καβγάδισαν έντονα. Ο γάμος τους, ήδη εύθραυστος, δεν άντεξε για πολύ. Λίγους μήνες μετά, χώρισαν.
Η ειρωνεία είναι πως η σκηνή που όλοι γνωρίζουμε δεν χρησιμοποιήθηκε καν στην τελική ταινία. Ο ήχος του μετρό ήταν πολύ δυνατός και το πλάνο κρίθηκε ακατάλληλο. Γυρίστηκε ξανά σε στούντιο. Όμως η «αληθινή» στιγμή, αυτή του δρόμου, είχε ήδη φύγει από τον έλεγχο του σινεμά και είχε περάσει στην αιωνιότητα.
