H Πωλίνα έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Πιτσιρικάς ήμουν και με γοήτευαν όλα τα ξεχωριστά στοιχεία που διαθέτει μέχρι σήμερα. Η φωνή, το ρεπερτόριο, η ειλικρίνεια, η παρουσία, το χιούμορ της. Η Πωλίνα είναι από τις πιο Rock μορφές του καλλιτεχνικού στερεώματος. Δεν ακολουθούσε την εποχή αλλά το συναίσθημα της και αυτό της δίνει μεγαλύτερη καλλιτεχνική αξία. Όμως την Πωλίνα την αγαπώ και για προσωπικούς λόγους, με τους οποίους και θα ξεκινήσω την συζήτηση μας.
Του Χρήστου Σατανίδη.
ΧΣ: Πωλίνα μου θα σε καλωσορίσω στον «Εξώστη» με μία δημόσια εξομολόγηση. Γνωριστήκαμε μέσω Facebook, δεν κάναμε παρέα ποτέ αλλά όταν ξεκινούσα τη διαδρομή μου στο χώρο, ήσουν η πρώτη που ζήτησα συνέντευξη και δε μπορώ ούτε να ξεχάσω το πρώτο «Ναι», ούτε τη βοήθεια σου όσες φορές τη χρειάστηκα. Σου οφείλω ένα δημόσιο «Ευχαριστώ».
Π: Καλημέρα φίλε μου αγαπημένε και ένα τεράστιο ευχαριστώ για την υποδοχή, την αποδοχή και αυτό που δημόσια λες. Καλημέρα και στον «Εξώστη» που με φιλοξενεί πάλι και στο υπέροχο κοινό του.
ΧΣ: Γνωρίζω αρκετά πράγματα για σένα, αλλά προφανώς όχι τα πάντα. Αυτή η γενναιοδωρία θεωρείς πως είναι θέμα χαρακτήρα ή έχει να κάνει με τα δικά σου πρώτα βήματα και τις ευκολίες ή δυσκολίες που συνάντησες;
Π: Ναι φίλε μου. Τα πάντα είναι θέμα χαρακτήρα και πολλά είναι αυτονόητα! Είσαι ευγνώμων σε όσους βοηθούν και στηρίζουν και στο βάθος του χρόνου δεν ξεχνάς κι ανταποδίδεις με την πρώτη ευκαιρία. Ο χαρακτήρας όμως έχει να κάνει και με τις δυσκολίες, με το πείσμα, με την πειθαρχία και με το ποσό αγαπάς αυτό που κάνεις. Θεωρώ ότι δούλεψα σκληρά αλλά συγχρόνως ήμουν πολύ τυχερή με τις συνεργασίες που βρέθηκαν στον δρόμο μου.
ΧΣ: Έχεις συνδεθεί βαθύτατα με υπέροχες συνεργασίες με κορυφαίους καλλιτέχνες όπως ο Γιώργος Μαρίνος, ο Σταμάτης Κραουνάκης, Ο Κώστας Μπίγαλης. Ψάχνοντας καλύτερα ανακαλύπτω κι άλλες εξίσου σημαντικές.
Π: Ο Γιάννης Πάριος με τον μαέστρο Νίκο Ιγνατιάδη ήταν το πρώτο παράσημο μετά το On the Rocks, όπου μαθήτρια ακόμα τραγούδησα ξένο ρεπερτόριο με τους Osiris. Με τον Γιάννη είχα την ευκαιρία να μπω στις μεγάλες πίστες, να ταξιδέψω Αμερική και Αλβανία και να ζήσω απίστευτες στιγμές δίπλα του. Το 1981 με επιλέγει ο Γιώργος Μαρίνος ως το άγνωστο κορίτσι που θα τον συνόδευε στην παράσταση για τα 15 του χρόνια, στον μοναδικό χώρο της Μέδουσας. Εκεί αρχίζει η ουσιαστική εκπαίδευση μου πάνω στις μουσικοθεατρικές παραστάσεις, το πιο δύσκολο είδος κατά την άποψή μου. Φυσικά ο μεγάλος σταθμός ήταν, είναι και θα είναι ο ένας και μοναδικός, ο σπουδαιότερος εν ζωή συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης. Όλες αυτές τις δεκαετίες -με αφετηρία την Μέδουσα- μείναμε φίλοι και συνεργάτες. Δισκογραφικά με τη «Μπιρίμπα», το « Dabrulia!!! Dance», τις «7 πεθερές», την «Κλασσική Συνταγή». Μουσικοθεατρικά 6 χρόνια στην Αθηναΐδα να πρωταγωνιστώ δίπλα του και δίπλα στην ομαδάρα Σπείρα Σπείρα. Ο Σταμάτης με πέταξε στα πολύ βαθιά και αναγκαστικά κολύμπησα μαθαίνοντας μονολόγους και λειτουργώντας ως ηθοποιός -ευτυχώς με επιτυχία. Συνεργάστηκα με Ζαμπέτα, Δούκισσα, Μητροπάνο, Πουλόπουλο, Μοσχολιού, Διαμάντη, κλπ έχοντας την τύχη αλλά και μέρος επιλογής στους καλύτερους χώρους και με τους σπουδαιότερος μουσικούς. Καλοκαίρι 1990 ήταν τεράστια τιμή η συνεργασία με Ντέμη Ρούσσο στο «Διογένη» για 20 παραστάσεις. Τώρα για τον Μπίγαλη τι να πω; Σχέση ζωής αρχικά και ο απόλυτος συνεργάτης για πάνω από 25 χρόνια. Το σύμπαν συνωμότησε και στην κρίση από το 2012 μέχρι σήμερα, να ενωθούμε πάλι και με την αναβίωση των 80ς – 90ς να ζήσουμε μεγάλες στιγμές αρχικά -και για πάντα- στο Κύτταρο και μετά σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό χωρίς παύση. Η παρέα μεγάλωσε για δύο χρόνια με τους Κώστα Χαριτοδιπλωμένο, Δάκη και Σοφία Αρβανίτη, μέχρι που κατέληξε η τρελλή τετράδα με Σοφία Βόσσου και Μαντώ.
ΧΣ: Υπάρχουν στιγμές εντός ή εκτός σκηνής που δε μπορείς να ξεχάσεις; Στιγμές με χιούμορ που μπορείς να μοιραστείς μαζί μας;
Π: Υπάρχουν πολλά που έχουν συμβεί όλα αυτά τα χρόνια και μέχρι βιβλίο θα μπορούσα να γράψω (γελάμε). Γεγονότα και πειράγματα, φάρσες, πλάκες με το κοινό αλλά και ατυχίες… Το βράδυ που στο ολοκαίνουριο μαγαζί της Θεσσαλονίκης «Remember», λόγω μιας καλοκαιρινής βροχής πλημμύρισε το μαγαζί την ώρα του προγράμματος και γίναμε… πλωτοί!
ΧΣ: Ξέρεις πως έχω αδυναμία στο θέμα «δισκογραφία» και θέλω να ξεκινήσουμε από το 1975. Πρώτη δισκογραφική εμφάνιση με το δισκάκι «Γυρνώ και ζητάω», ως μέλος του συγκροτήματος Sunset.
Π: Από το 1975 που κάναμε αυτό το δισκάκι, πέρασαν χρόνια και ίσως και καλά κάνανε… Γιατί το 1986 που μπήκα στην δισκογραφία με την «Μπιρίμπα», σε μουσική Χάρη Χαλκίτη και στίχους Σταμάτη Κραουνάκη, ήταν η κατάλληλη περίοδος και η κατάλληλη εποχή. Όταν ακούω φυσικά το δισκάκι με τους Sunset ή το «Ζει» -τραγούδι του Φώτη Μητροπούλου και της Σέβης Τηλιακού, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1977- συγκινούμαι γιατί ήταν τα πρώτα μου τραγούδια σε βινύλιο.
ΧΣ: Η προσωπική σου δισκογραφία ξεκινά το 1986 με τη «Μπιρίμπα» και γνωρίζεις αμέσως μεγάλη επιτυχία. Ένα χρόνο μετά όμως… «Πάμε για τρέλλες στις Σεϋχέλλες» και βιώνεις τον απόλυτο θρίαμβο. Υψηλές πωλήσεις, μεγάλα hits, αεροπορική γραμμή Αθήνα – Σεϋχέλλες κλπ. Πως το βιώνεις όλο αυτό; Το χαίρεσαι και κατά πόσο σε αγχώνει το επόμενο βήμα; Αν θα μπορέσει να γίνει ένας εξίσου μεγάλος θρίαμβος;
Π: Για την επιτυχία αυτή που ήταν απρόσμενη έχω μιλήσει πολλές φορές, αλλά ειλικρινά δεν αγχώθηκα ποτέ για το επόμενο βήμα. Προσπαθούσα πάντα να απολαμβάνω στο έπακρο ότι καλό ερχόταν. Γι’ αυτό κι οι επόμενες κινήσεις ήταν με επιτυχία και καλές συνεργασίες. Χωρίς άγχος!
ΧΣ: Θέλω να αναλύσουμε ένα στίχο από το τραγούδι «Κόντρες». «Μας λένε μόδα που θα περάσει, μας λένε λόγια ειρωνικά, σε μαύρη λίστα μας έχουν περάσει, μα δεν πειράζει να’ ναι καλά. Χρόνια πολλά να ζήσουν οι εχθροί μας παιδιά». Μου μοιάζει σαν απάντηση σε αρνητικές κριτικές που μπορεί να ακούγατε οι εκπρόσωποι της pop σκηνής της Ελλάδας.
Π: Όπως ήταν λογικό υπήρξαν αντιδράσεις και σχόλια για την εμπορικότητα των τραγουδιών, για το έδαφος που κέρδιζαν τα rock και pop τραγούδια, μέσα σε μια μπουζουκοκρατούμενη μουσική διασκέδαση. Τα σχόλια και οι κόντρες καλά κρατούσαν. Τότε ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος ως απάντηση έγραψε τις «Κόντρες». Θυμάμαι και γελάω περιστατικό με τους αδερφούς Κατσιμίχα, που σε συνέντευξη τους σχολίασαν την φωτογράφιση από το εξώφυλλο των «Σεϋχελλών» και αναρωτήθηκαν. «Τι βλέπει η Πωλίνα και γελάει συνέχεια;» Δεν ξέρω τι έβλεπα. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ήμουνα χαρούμενη, γεμάτη ενέργεια και δεν απάντησα ούτε απολογήθηκα, γιατί όταν κάτι αρέσει στον κόσμο όλοι οι άλλοι χαρακτηρισμοί πάνε περίπατο…
ΧΣ: Παράλληλα με τα πιο «παιχνιδιάρικα» τραγούδια, στο ρεπερτόριο σου έχεις τραγούδια όπως τα «Φοβέρο, Ότι δηλώσεις, Όλοι τα παίρνουνε, Όλοι έχουνε κάποιο κουμπί». Μέσα λοιπόν από ένα φαινομενικά πιο ανάλαφρο ρεπερτόριο, λες μεγάλες αλήθειες για κοινωνικοπολιτικά θέματα ή σεξουαλικά. Δε ξέρω αν σου έχει αναγνωριστεί αυτό.
Π: Η αλήθεια είναι ότι βαριόμουνα τα γλυκανάλατα τραγούδια. Ειδικά ο Γιάννης Καραλής όταν είδε ότι μπορώ να υποστηρίξω σατυρικά τραγούδια, έγραψε στην αρχή το «Όλοι τα παίρνουνε» ,για το οποίο έγινε αναφορά πρόσφατα στην Βουλή (γέλια). Τέλος δεν είναι θέμα αναγνώρισης αλλά σίγουρα όλοι με έχουν συνδέσει με σατυρικά και καταγγελίας τραγούδια.
ΧΣ: Έχεις και μία αγγλόφωνη κυκλοφορία το 1990 με το «Your body».
Π: Το «Your body» του ταλαντούχου Νίκου Πατρελάκη ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Έφτασε μέχρι το MTV, όπου δώσαμε συνέντευξη.
ΧΣ: Η διεθνής καριέρα σε ενδιέφερε;
Π: Ναι, με ενδιέφερε. Θα σου πω πως κάποια κομμάτια του Γιάννη Καραλή, τα είχαμε διασκευάσει στα Γαλλικά. Τα είχαμε κάνει demo κανονικά αλλά δεν προχώρησε η δουλειά, παρότι η Γαλλίδα στιχουργός είχε ενθουσιαστεί με το αποτέλεσμα. Δεν είχα σκοπό όμως να πάω και να μείνω εξωτερικό. Κάναμε μία προσπάθεια στα πλαίσια του ότι το αποτέλεσμα μου άρεσε και αυτός που το είχε αναλάβει ήταν πολύ ταλαντούχος.
ΧΣ: Μπαίνουμε στη δεκαετία 90. Ξεκινά για σένα και πάλι με μεγάλες επιτυχίες αλλά σιγά σιγά βάζεις ένα φρένο στην φόρα σου. Προηγείται το κεφάλαιο «Μάνα» ή αντιλαμβάνεσαι έγκαιρα πως η πτώση της δισκογραφίας έρχεται;
Π: Πάντα υπάρχει μεταβατική περίοδος που βοηθάει να δεις τα πράγματα πιο καθαρά και να ξεκαθαρίσεις τι πορεία θες να ακολουθήσεις. Ειδικά όπως είπες όταν βλέπεις την πτώση της δισκογραφίας. Με αφορμή το μεγάλωμα του γιου μου ήξερα πως όποια επιστροφή θα έκανα, θα ήταν σε σχέση με μουσικοθεατρικές παραστάσεις, με ανθρώπους που εκτιμώ βαθιά και με πράγματα θεατρικά που πάντα με ενδιέφεραν. Έτσι αρχές του 2003 και για 7 χρόνια μπαίνω στην Σπείρα Σπείρα με τον Σταμάτη Κραουνάκη. Ήταν χρόνια μαγικά και μεγάλη νίκη για τους στόχους που είχα βάλει.
ΧΣ: Πωλίνα, έζησες μεγάλες επιτυχίες στην πορεία σου. Τις χάρηκες τότε που γίνονταν ή τα τελευταία χρόνια τις απολαμβάνεις περισσότερο;
Π: Η αναβίωση των 80ς και 90ς ήταν το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να έρθει μέσα στην οικονομική κρίση και όντως 13 χρόνια πια το απολαμβάνουμε ακόμα. Με τεράστια επιτυχία και με την αγάπη του κόσμου.
ΧΣ: Ξέρουμε πως έχεις μια ιδιαίτερη σχέση με τη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι και τη μεγάλη σου επιτυχία «Ωχ τι καλά» που ήταν ένα τραγούδι για την πόλη μας. Τι σε δένει τόσο πολύ με εμάς; Υπάρχει μια έντονη ανάμνηση που θα ήθελες να μοιραστείς;
Π: Η Θεσσαλονίκη δημιουργεί αναμνήσεις ζωής. Είναι η πόλη που θα μπορούσα να ζήσω για πάντα. Οι άνθρωποι, οι φιλίες -εκτός από τις φοβερές συνεργασίες- είναι αυτά που με κάνουν να γυρίζω με τρέλλα στην πόλη της καρδιάς μου. Μπορώ να λέω ευχαριστώ για χιλιάδες λόγους στην πόλη σου. «Ωχ τι καλά, Ωχ τι καλά να σε κρατάει αγκαλιά μια νύχτα Θεσσαλονικιά».
ΧΣ: Η Πωλίνα του 2026, τι συμβουλή θα έδινε στην Πωλίνα που έλεγε ψέματα στον μπαμπά της για να πάει να τραγουδήσει κρυφά;
Π: Θα της έλεγα «Καλά έκανες, γιατί καμιά φορά ένα ψέμα σε οδηγεί να βρεις την αλήθεια της ζωής σου».
ΧΣ: Ποιο είναι το τραγούδι (δικό σου ή μη) που αφιερώνεις στον εαυτό σου;
Π: Το «Δέκα χρόνια μετά», του σπουδαίου Γιάννη Καραλή.
ΧΣ: Κλείνουμε μελωδικά, γιατί ξέρω πως σύντομα θα έχεις ένα καινούργιο τραγούδι που θα μας ανεβάσει πάρα πολύ.
Π: Κλείνουμε με την υπόσχεση ότι το νέο τραγούδι του Αντρέα Λάμπρου, θα το ακούσεις από τους πρώτους.
Χίλια ευχαριστώ Χρήστο. Χίλια ευχαριστώ «Εξώστη». Καλό χειμώνα!
