Σχεδόν τρεις δεκαετίες μουσικής χωρούν ανάμεσα σε ένα υπόγειο στο Νέο Ρύσιο και σε σκηνές όπου οι The Skelters βρέθηκαν δίπλα σε ονόματα που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στο διεθνές rock. Για τον Angel Harvits, κατά κόσμον Άγγελο Χαραβιτσίδη, η διαδρομή ξεκίνησε στα μέσα των ’90s, με Beatles, πρόβες στο σπίτι και την πρώτη κιθάρα, για να περάσει από την ΕΡΤ3, τα live στέκια της Θεσσαλονίκης, τον Μύλο και συναυλίες με τους ZZ Top, τους Nazareth, τους Iron Butterfly και πολλούς ακόμη.
Ο ίδιος επιστρέφει στις πρώτες εικόνες και στις μικρές λεπτομέρειες που έμειναν: το χιόνι πριν από την εμφάνιση στο «JAMMIN!», τις κασέτες και τα CD από τα δισκάδικα της πόλης, μια συναυλία των Deep Purple που τον άφησε σχεδόν χωρίς ακοή για μέρες, αλλά και το ίδιο υπόγειο studio όπου, σχεδόν 30 χρόνια μετά, οι Skelters εξακολουθούν να κάνουν πρόβες και να γράφουν μουσική.
Πώς ήταν οι πρώτες σας πρόβες και τι θυμάσαι από εκείνη την εποχή;
Για μένα, από τις πιο όμορφες αναμνήσεις είναι οι πρώτες μας πρόβες στο home studio που είχαμε στο υπόγειο του σπιτιού μας, στο Νέο Ρύσιο του Δήμου Θέρμης.
Όλα ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 1996, όταν οι γονείς μας δώρισαν το πρώτο drum set στον Dani, τον αδερφό μου. Από το 1997 αρχίσαμε να παίζουμε οι δυο μας — εγώ ηλεκτρική κιθάρα και φωνή και ο Dani drums — κυρίως τραγούδια των Beatles. Ήταν μια πολύ ανέμελη και «αθώα» για εμάς εποχή. Παίζαμε μουσική, επειδή το αγαπούσαμε, αν και στο βάθος του μυαλού μας σκεφτόμασταν ήδη ότι με αυτό θέλαμε να ασχοληθούμε και επαγγελματικά.
Το πιο όμορφο είναι ότι, σχεδόν 30 χρόνια μετά, εξακολουθούμε να κάνουμε πρόβες και ηχογραφήσεις στο ίδιο μέρος. Έχουμε κάνει απίστευτα χιλιόμετρα σε πρόβες όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε περάσει από auditions διάφορα άτομα για θέση μπασίστα και κιθαρίστα και έχουμε διαμορφώσει μέσα σε αυτόν τον χώρο τον ήχο και τον τρόπο που παίζουμε.
Εκεί έχουμε επίσης ηχογραφήσει τα πρώτα demo στα τραγούδια μας, αλλά και αρκετά covers, χρησιμοποιώντας ένα 4κάναλο Fostex που είχα αγοράσει και έχω ακόμη αλλά δεν το χρησιμοποιώ πλέον.
Μέσα σε αυτόν τον χώρο έχουν γεννηθεί και ηχογραφηθεί σχεδόν όλα τα τραγούδια των τριών albums των Skelters, αλλά και πολλά δικά μου κομμάτια που δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμη.
Όταν το σκέφτομαι σήμερα, ίσως αυτό είναι και το πιο σημαντικό κομμάτι της διαδρομής μας: ότι μετά από τόσα χρόνια, τόσες πρόβες, συναυλίες και αλλαγές, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο, να δημιουργούμε και να παίζουμε μουσική μαζί!
Ποιο ήταν το πρώτο live που είδες και τι θυμάσαι από εκείνη τη βραδιά;
Το πρώτο μεγάλο live που είδα ήταν οι Deep Purple στη Θεσσαλονίκη, στο Περίπτερο 17 της Διεθνούς Έκθεσης, το 2000. Ήταν μια εκπληκτική συναυλία! Οι Deep Purple ήταν σε πολύ καλή φόρμα και είχαν παίξει εξαιρετικά. Αυτό που θυμάμαι, όμως, περισσότερο από όλα, είναι ότι τις επόμενες μέρες δεν άκουγα σχεδόν τίποτα! Είχα πραγματικά κουφαθεί από τα πολλά decibel. Πήγα στο σχολείο και δε μπορούσα να ακούσω τους συμμαθητές μου τι μου έλεγαν! Θυμάμαι επίσης κάτι που με είχε τρομάξει αρκετά. Κατά τη διάρκεια του live, σε κάποια σημεία, υπήρχαν άτομα ή ομάδες ανθρώπων που τσακώνονταν, χτυπιόντουσαν, τραβούσαν μαλλιά κλπ. Είχα φοβηθεί πολύ, γιατί ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν σε μια τόσο μεγάλη συναυλία και όλο αυτό μού ήταν πρωτόγνωρο.
Πριν ακόμη αρχίσετε να παίζετε σε μαγαζιά, εμφανιστήκατε στην τηλεοπτική εκπομπή «JAMMIN!» της ΕΡΤ3. Πώς ήταν να βγαίνετε στη σκηνή σε τόσο μικρή ηλικία;
Ναι, πράγματι, αυτή ήταν η πρώτη μας ουσιαστικά ζωντανή εμφάνιση μπροστά σε κοινό, τον Φεβρουάριο του 1999, αν και είχαμε κάνει άλλες δύο εμφανίσεις: το 1998 στο Δημοτικό Ταγαράδων και σε ένα party. Ήμασταν μόλις 13-16 χρονών και απ’ όσο θυμάμαι, το μοναδικό συγκρότημα που εμφανίστηκε στην εκπομπή σε τόσο μικρή ηλικία! Εκείνη τη μέρα μάλιστα είχε ρίξει πάρα πολύ χιόνι και οι δρόμοι ήταν κλειστοί, με αποτέλεσμα ο πατέρας μας να μας μεταφέρει μέχρι την ΕΡΤ3 με μεγάλη δυσκολία! Όταν κάποια στιγμή μας είπαν «Βγαίνετε!», με είχε διαπεράσει ένα απίστευτο άγχος∙ ένιωθα όλο μου το σώμα σε ένταση και φοβόμουν μήπως φανεί στον κόσμο. Μετά από λίγο, όμως, άρχισα να χαμογελάω και τελικά το διασκέδασα!
Τον Μάιο του 1999 εμφανιστήκαμε ξανά στο «JAMMIN!». Τότε πλέον με μεγαλύτερη πείρα έκανα μια πολύ πιο άνετη εμφάνιση, με πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Κοιτάζοντας πίσω σήμερα, είναι απίστευτο να σκέφτομαι ότι όλο αυτό ξεκίνησε ενώ ήμασταν ακόμη παιδιά!
Ποιο ήταν το πρώτο μαγαζί όπου ανέβηκες στη σκηνή με τους Skelters;
Το πρώτο μας live στο κέντρο της πόλης πρέπει να ήταν τον Ιούνιο του 2001 στο Μεσόγειος Live Stage. Θυμάμαι πολύ έντονα εκείνη την περίοδο, γιατί ουσιαστικά τότε αρχίσαμε να μπαίνουμε πραγματικά στη live σκηνή της Θεσσαλονίκης.
Από τον Σεπτέμβριο του 2002 και μετά, ένας χώρος που συνδέθηκε πολύ με τα πρώτα μας χρόνια ήταν ο Παπαγάλος, όπου παίζαμε συχνά. Εκείνη την εποχή κάθε live ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία για εμάς και ουσιαστικά μαθαίναμε μέσα από κάθε εμφάνιση τι σημαίνει να ανεβαίνεις στη σκηνή και να κάνεις ένα πραγματικό live show μπροστά σε κόσμο!
Υπάρχει κάποιο live από εκείνα τα πρώτα χρόνια που θυμάσαι ιδιαίτερα;
Ένα live που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν τον Μάρτιο του 2002 στο Πολιτιστικό Κέντρο Θέρμης, αν και είχαμε ξαναπαίξει εκεί το 2001 με ελεύθερη είσοδο! Όμως αυτή μας η εμφάνιση του 2002 ήταν ουσιαστικά η πρώτη μεγάλη, επαγγελματική συναυλία που κάναμε, με περίπου 200 άτομα να έχουν αγοράσει εισιτήριο, για να έρθουν να μας δουν. Είχαμε επαγγελματία ηχολήπτη, φωτισμό, μηχανήματα καπνού και όλη την παραγωγή μιας μεγάλης συναυλίας.
Το κοινό χόρευε ασταμάτητα και θυμάμαι ότι κάποια στιγμή κατέβηκα τρέχοντας από τη σκηνή και άρχισα να κάνω βόλτες ανάμεσα στον κόσμο με το ασύρματο μικρόφωνο, ενώ ο κόσμος μου έδινε το χέρι του! Ήμασταν ακόμη πολύ νέοι, αλλά εκείνο το βράδυ φάνηκε ότι μπορούσαμε να σταθούμε στη σκηνή και να κάνουμε πραγματικό show. Μάλιστα, σε εκείνο το live, ο cameraman που είχαμε προσλάβει για να βιντεοσκοπήσει τη συναυλία, μάς πρότεινε να μας δώσει το υλικό σε DVD. Εμείς αρνηθήκαμε κολλημένοι στην βιντεοκασέτα και μη γνωρίζοντας ότι το μέλλον τότε θα ήταν το DVD! Τελικά πήραμε το βίντεο σε VHS, το οποίο είχε παιχτεί αμέτρητες φορές εκείνα τα χρόνια, με αποτέλεσμα πλέον, δυστυχώς, σε πολλά σημεία να μην παίζει καλά. Αν είχαμε καταλάβει τότε πόσο σημαντική θα γινόταν για εμάς αυτή η βιντεοσκόπηση, σίγουρα θα είχαμε επιλέξει το DVD!
Ποιο ήταν το στέκι των Skelters στη Θεσσαλονίκη;
Για εμάς, το στέκι μας ήταν ο Μύλος! Παίζαμε από το 2003 μέχρι και το 2012 σε όλους σχεδόν τους χώρους του Μύλου — στο Ξυλουργείο, στο Club, στην Αποθήκη — και κάναμε δεκάδες live εκεί.
Ο Μύλος όμως ήταν σημαντικός για εμάς και πριν ακόμη αρχίσουμε να παίζουμε εκεί. Πηγαίναμε και βλέπαμε συναυλίες. Συγκεκριμένα, θυμάμαι, για παράδειγμα, ότι είχαμε δει τον Robert Plant το 2000. Συνεπώς ο Μύλος είναι άμεσα συνδεδεμένος με πολλές διαφορετικές φάσεις της ζωής μας: από θεατές στις συναυλίες μέχρι τη στιγμή που ανεβήκαμε εμείς στη σκηνή.
Υπήρχε κάποιο δισκάδικο που αποτελούσε σημείο αναφοράς για εσάς;
Από τα μέσα των ’90s πηγαίναμε συχνά να αγοράσουμε κασέτες και αργότερα CD από τον Πάτση, το Blow Up και άλλα δισκοπωλεία της Θεσσαλονίκης. Υπήρχε μια πραγματική μαγεία στο να μπαίνεις σε ένα δισκάδικο και να ψάχνεις ανάμεσα σε δεκάδες δίσκους αυτόν που ήθελες. Δεν υπήρχε η ευκολία του streaming. Έπρεπε να ψάξεις, να περιμένεις και τελικά, όταν έβρισκες αυτό που ήθελες, να φεύγεις ικανοποιημένος και ενθουσιασμένος ανυπομονώντας να πας στο σπίτι να ακούσεις το album ή το single που μόλις ειχες αγοράσει! Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη χαρά μας, όταν αγοράζαμε δίσκους, όπως το Flaming Pie του Paul McCartney, το White Album και το Anthology 2 των Beatles, το Imagine του John Lennon,το The Best of U2 1980–1990 ή το Singles Collection: The London Years των Rolling Stones…
Στην πορεία σας βρεθήκατε στη σκηνή δίπλα σε αρκετά ονόματα του εξωτερικού. Υπάρχει κάποια συνεργασία ή στιγμή που σου έχει μείνει περισσότερο;
Στα χρόνια που ακολούθησαν είχαμε την τύχη να παίξουμε δίπλα σε αρκετά σημαντικά ονόματα της rock και να μοιραστούμε τη σκηνή μαζί τους. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν ξεχνάω.
Το 2008, ανοίξαμε τη συναυλία των Iron Butterfly στο Principal. Mάλιστα μετά το live, ήρθαν οι ίδιοι και μας βρήκαν στα παρασκήνια και μας είπαν ότι ήμασταν καταπληκτικοί! Για εμάς, που ήμασταν τότε ακόμη πολύ νέοι, αυτό ήταν κάτι που μας έδωσε τεράστια χαρά και αυτοπεποίθηση! Το 2010, στο Club του Μύλου, ανοίξαμε τη συναυλία των Pavlov’s Dog, σε ένα live που είχε πολύ μεγάλη επιτυχία! Το 2011, πάλι στο Principal, παίξαμε με τον Steve Harley. Θυμάμαι ιδιαίτερα τον πολύ καλό ήχο μας εκείνο το βράδυ και το πόσο το απολαύσαμε πάνω στη σκηνή! Το 2017, στο Principal Club Theater παίξαμε με τους Nazareth και σε εκείνη την περίπτωση είχαμε πολύ θετικά σχόλια για την εμφάνισή μας από τους ίδιους.
Ωστόσο το live που ξεχωρίζω είναι η συναυλία των ZZ Top στην Αθήνα το 2009. Ήταν μια εμφάνιση που μας έδειξε στην πράξη πόσο καλά μπορούμε να σταθούμε δίπλα σε ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα και σε μια τόσο σημαντική παραγωγή! Εκείνο το βράδυ νιώσαμε πραγματικά πολύ δυνατοί πάνω στη σκηνή και το κοινό ανταποκρίθηκε με απίστευτο ενθουσιασμό. Μας το έδειχνε απλόχερα και με πολύ μεγάλη χαρά, και αυτή η επικοινωνία με τον κόσμο είναι κάτι που δεν ξεχνάμε! Μάλιστα, μετά την εμφάνισή μας, μας μεταφέρθηκε ότι οι The Skelters θεωρήθηκαν ένα από τα καλύτερα opening συγκροτήματα που είχαν ανοίξει συναυλία ξένου καλλιτέχνη στην Ελλάδα. Για εμάς ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή και μια μεγάλη επιβεβαίωση ότι μπορούσαμε να σταθούμε με αξιώσεις δίπλα σε πολύ μεγάλα ονόματα της διεθνούς rock σκηνής.
Όλες αυτές οι στιγμές ήταν σημαντικές για εμάς, όχι μόνο επειδή μοιραστήκαμε τη σκηνή με τόσο σημαντικούς καλλιτέχνες, αλλά και επειδή μέσα από αυτές τις συναντήσεις νιώσαμε ότι η δουλειά και η μουσική βρίσκουν απήχηση και εκτιμώνται ακόμη και από ανθρώπους που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στην μουσική, όχι μόνο σε τοπικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι Skelters έχουν έντονη rock ταυτότητα, αλλά εσύ ως δημιουργός έχεις και μια διαφορετική πλευρά, με αγάπη για τους Bee Gees, τον Michael Jackson και πιο χορευτικούς ήχους. Πόσο έχει επηρεάσει αυτό τη μουσική που γράφεις;
Πάντα μου άρεσε να έχω διαφορετικά ακούσματα και ποτέ δεν ήθελα να περιορίζομαι μόνο στη rock. Από μικρός άκουγα Beatles, αλλά παράλληλα με γοήτευαν πολύ οι Bee Gees, ο Michael Jackson και γενικότερα οι πιο χορευτικοί, funky και disco ήχοι. Αυτές οι επιρροές υπάρχουν και στη μουσική που γράφω. Μου αρέσει να παίρνω στοιχεία από διαφορετικά είδη μουσικής και και να τα ενσωματώνω δημιουργικά στον προσωπικό μου τρόπο έκφρασης. Μπορεί να ξεκινήσω από ένα rock riff και στην πορεία να προκύψει ένας ρυθμός ή μια μελωδία με πιο disco ή funky αίσθηση. Το σημαντικό για μένα είναι ότι όλα αυτά τα διαφορετικά στοιχεία καταλήγουν πάντα στη δική μου μουσική γλώσσα και πάντα με αγγλικό στίχο. Δε θέλω να βάζω όρια στη μουσική που γράφω· θέλω να μπορώ να παίρνω έμπνευση από οτιδήποτε με αγγίζει.
Μετά από σχεδόν 30 χρόνια, τι είναι αυτό που σε κάνει ακόμη να παίρνεις την κιθάρα, να μπαίνεις στο ίδιο studio και να θέλεις να γράψεις άλλο ένα τραγούδι;
Νομίζω ότι τελικά δεν άλλαξε ποτέ ο βασικός λόγος για τον οποίο ξεκινήσαμε. Τότε παίζαμε Beatles στο υπόγειο, επειδή απλώς αγαπούσαμε τη μουσική. Σήμερα, σχεδόν 30 χρόνια μετά, εξακολουθούμε να μπαίνουμε στο ίδιο studio για τον ίδιο βασικό λόγο: γιατί θέλουμε να παίξουμε, να γράψουμε και να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο.
Όλα όσα έχουμε ζήσει — τα live, οι δίσκοι, οι συνεργασίες, οι συναυλίες με μεγάλα ονόματα, οι επιτυχίες αλλά και οι δυσκολίες — είναι κομμάτια της διαδρομής. Η ανάγκη όμως να συνεχίσουμε να δημιουργούμε είναι ακόμη εκεί! Δεν είναι τυχαίο εξάλλου το γεγονός ότι πρόσφατα κυκλοφορήσαμε το νέο μας album, το Con Man’s Chronicles, που αποτελεί ένα ακόμη κεφάλαιο αυτής της διαδρομής. . Ένας δίσκος που γράφτηκε μέσα από όλες αυτές τις εμπειρίες, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει και έναν καινούργιο δρόμο για τους Skelters. Έχουμε αλλάξει, έχουμε μεγαλώσει, έχουμε περάσει πολλά, αλλά η ανάγκη να γράψουμε και να παίξουμε μουσική παραμένει η ίδια.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο όμορφο πράγμα από όλα: ότι μετά από τόσα χρόνια εξακολουθώ να έχω την ίδια ανυπομονησία, όταν πιάνω την κιθάρα και μου έρχεται μια καινούργια ιδέα. Και όσο αυτή η ανάγκη υπάρχει, πιστεύω ότι θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να παίζουμε μουσική.
Οι The Skelters θα εμφανιστούν την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, στο Domaine Florian στον Τρίλοφο.
