του Χρήστου Σατανίδη
Δεν έχει σημασία αν ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές ή όχι. Ούτε αν έχω μελετήσει προσεκτικά όλη του τη δισκογραφία ή όχι. Θεωρώ πως καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που εκφράζει την αλήθεια του, μέσα από την τέχνη του.
Γι’ αυτό και πιστεύω πως ο θάνατος του δημοφιλέστατου τραγουδιστή, συγκίνησε τόσο πολύ όλη την Ελλάδα. Διότι – θαυμαστές του και μη – αντιλαμβανόμασταν πως ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας αληθινός καλλιτέχνης. Ένας άνθρωπος που δε χρειαζόταν να αναλώνεται σε συνεντεύξεις ή να κάνει στομφώδεις αναρτήσεις για να καταλάβουμε τι άνθρωπος ήταν. Μας έλεγε τις αλήθειες του μέσα από τα διαχρονικά τραγούδια που επέλεγε να πει.
Και αυτό το έκανε από το ξεκίνημα της καριέρας του, όταν μας καλούσε «Με τα μάτια να το λέμε» ότι νιώθουμε για εκείνον. Κι ο ίδιος μας εξομολογούταν ότι «Ανήκει σε εκείνον και τα όνειρα του, δε θέλει κανέναν μες΄ τη μοναξιά του». Ίσως για αυτό με «λουκέτο» διπλοκλείδωνε την καρδιά του, για να μην την πληγώσει. Κι ας πληγώθηκε. Από ένα σύστημα κυρίως που αιμοδιψούσε για ειδήσεις που αφορούσαν την προσωπική του ζωή. Μια ζωή που επί 33 χρόνια, όπου και έκανε την πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση, διαφύλαξε ερμητικά κλειστή από έντυπα, paparazzi, social media.
Κι όσο μεγάλωνε η φήμη και η επιτυχία του, ο ίδιος μας εξομολογούνταν πως ήθελε να γυρίσει στα παλιά, ήθελε την παλιά του γειτονιά, είχανε αλλάξει τα πλάνα του, κοιμήθηκε στη μάνα του και τον έπιαναν τα κλάματα γι’ αυτά που είχε περάσει.
Τι να είχε περάσει το λαϊκό παιδί των δυτικών συνοικιών της Αθήνας, που πολύ γρήγορα έγινε ένας μεγάλος και εκκεντρικός star; Χρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι, συνεργασίες με τα κορυφαία ονόματα, sold out εμφανίσεις, σουξέ, επιτυχίες διαχρονικές, χρήματα, δόξα, αγάπη.
Αγάπη; Αλήθεια αγαπάμε ειλικρινά τους καλλιτέχνες ή θυμόμαστε πόσο τους αγαπήσαμε όταν έρχεται η ώρα του αποχωρισμού;
Ο Γιώργος Μαζωνάκης την κέρδισε την αγάπη. Όχι σήμερα που γέμισαν τα social media με αναρτήσεις για τον ίδιο ή με τραγούδια του. Την κέρδισε όταν σύσσωμο το κοινό τον στήριξε στις δύσκολες στιγμές που μας εξομολογήθηκε ή όταν δεν πίστεψε ποτέ οτιδήποτε αρνητικό αφορούσε την ηθική του υπόσταση.
«Δίχως αγάπη είμαι εγώ» ερμήνευσε και ο κόσμος δεν τον άφησε μόνο του. Ένα κενό θα μεγαλώνει με την απουσία του κι ας ξέρουμε πως «Έφυγε για εκείνον να νιώσει καλά»…Κι ας είχε να κάνει ακόμη πολλά.
Γιώργο Μαζωνάκη σε τιμώ και σε αποχαιρετώ γιατί τραγούδησες τον στίχο που κάθε φορά θα μου τσακίζει την ψυχή. «Εγώ κι ο σκύλος μου, ο μόνος φίλος μου, που όλα του τα εξηγώ».
Ξεκουράσου τώρα.
