HomeNewsroomΑθηναϊκές Πινακίδες

Αθηναϊκές Πινακίδες

Κάθε εβδομάδα, ένας φίλος από την Αθήνα (διανοούμενος, πολιτικός, δημοσιογράφος, επιχειρηματίας, καλλιτέχνης…) γράφει ένα άρθρο για τον «Εξώστη»: αιχμηρό, πρωτότυπο, «λοξό». Σήμερα, η Τζίνα Μοσχολιού

«Και τι δουλειά κάνεις;» «Δημοσιογράφος». «Καλά τομάρια πουλημένα είστε του λόγου σας». Αληθινή ιστορία.

Όταν εγώ ονειρευόμουν τον Χάντερ Τόμσον και τον Ντάστιν Χόφμαν με απαράδεκτη φράντζα να σκαλίζει το Γουότεργκεϊτ, κάποιος εκεί πάνω κακάριζε.

«Οι δημοσιογράφοι είστε πουλημένα τομάρια», μου ανακοίνωσε ο ταξιτζής εκείνο το πρωί ενώ ακούγαμε –αυτός από συνήθεια, εγώ αναγκαστικά– ένα τομάρι που γκαρίζει τη μασκαρεμένη οργή του, οργή με πορεία αντιστρόφως ανάλογη με τα οικονομικά της χώρας: τα λεφτά φεύγουν, οι τσιρίδες έρχονται. Ναι, σαν το ουίσκι, το ’πιασες.

«Τα ΜΜΕ είναι μαγαζιά», μου ανακοίνωσε παλιός συνάδελφος που έχει όσο κυνισμό χρειάζεται μέσα του για να κάνει τη δουλεία αυτή αξιοπρεπώς εδώ και τριάντα χρόνια

Μαγαζιά λοιπόν που λειτουργούν με τους κανόνες της καπιταλιστικής αγοράς. Και για το λόγο αυτό πρέπει να πουλήσουν. Η ιδέα ότι δημιουργούν τις τάσεις είναι μερικώς σωστή. Στην πραγματικότητα, διακρίνουν αυτό που μπορούν να μεγεθύνουν, να πουλήσουν, να αγοράσουν. Αυτό που αργοπεθαίνει θάβεται, για να τελειώσει τη ζωή του με συνοπτικές διαδικασίες. Είτε είναι μουσικό κίνημα, είτε είναι μόδα, είτε είναι ο πολιτικός ορθολογισμός.

«Ο ορθολογισμός πέθανε, ζήτω ο ορθολογισμός», μου ανακοίνωσε ένας άλλος φίλος ακούγοντας άναυδος τη συνέντευξη Τύπου ενός πολιτικού αρχηγού. Κραυγές και υπόνοιες, σκάνδαλα, λίστες και φόβος. Φόβος, ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Όλα τα αντέχω, μα όχι να φοβάμαι – γιατί μετά με φοβίζει κι ο εαυτός μου, και κάνει έναν κύκλο άρρωστο αυτό το πράγμα.

«Ο φόβος οδηγεί στο μίσος και το μίσος οδηγεί στη σκοτεινή πλευρά», ανακοινώνει ο Γιόντα στον νεαρό Άνακιν Σκαϊγουόκερ στον «Πόλεμο των Άστρων». Σιγά τα νέα, μάστορα. Εδώ δεν έχει άστρα, έχει παγίδα, έχει ένα λάκκο κι εμένα μέσα στις λάσπες, τυχερή στην ατυχία μου να με λέει πουλημένο τομάρι ο ταξιτζής που με πάει στη δουλειά, για να κάτσω μετά μπουχτισμένη στο γραφείο ν’ ακούσω καθετί ανορθολογικό, και να πω κι εγώ από πάνω.

Γιατί, αλήθεια, κύριε οδηγέ, ποια νομίζεις ότι είναι η υποχρέωση του δημοσιογράφου σήμερα; Να μη σου πω ψέματα και βλακείες, κύριε οδηγέ μου. Κι ας τις θες πολύ, τι να σε κάνω; Πόσο είναι; 6,90; Έλα, πάρε 10, δώσ’ μου 3 κι είμαστε εντάξει. Καλημέρα.

 

Related stories

Το Sasquatch Sunset ήταν η πιό περίεργη ταινία της φετινής Berlinale

  γράφει η Φανή Εμμανουήλ Είχα ενδοιασμούς για το Sasquatch Sunset....

Οι ταινίες της εβδομάδας 29.2-6.3.2024

Γράφει ο Λάζαρος Γεροφώτης Χωρίς κάποιο μεγάλο εμπορικό τίτλο την...

Ο Αύγουστος Χατζηασεμίδης άνοιξε πριν 30 χρόνια ένα μπαρ που έγραψε ιστορία στην πόλη

Κείμενο: Δάφνη Τσάρτσαρου / Φωτογραφίες: Eυτυχία Παλτσίδου Στην περιοχή της...

Ο Sivert Hoyem ΚΑΙ στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή 28 Απριλίου στο Principal Club Theater

Ο «δικός μας» Sivert Hoyem προσθέτει και την Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 28...

Νίκος Σκούφος: Ένας αληθινός ποιητής του σήμερα

γράφει η Κωνσταντία Κόκκορα Νιώσατε, άραγε ποτέ, το πρωτοφανές συναίσθημα...