AH|HA

Καμία συμπάθεια. Μόνο λύπη.
 
[ 1 ] Δεν ξέρω, και καθόλου δε μπορώ να αναλύσω, πώς ξάφνου γυρνά κανείς απέναντι στον άνθρωπο και τον εχθρεύεται και τον πολεμά — και γιατί. Ξέρουν οι κοινωνιοψυχολόγοι, οι ψυχίατροι, οι φιλόσοφοι. Ούτε επίσης ξέρω, και καθόλου δε μπορώ να αναλύσω, πώς αναπτύσσεται όλο αυτό σε Μαζικό Κίνημα μέσα σε ένα (με σιχασιά γράφω κάθε φορά τη λέξη, με αποστροφή, με βαθύ φόβο) κράτος — ξέρουν οι φιλόσοφοι της Ιστορίας, οι πολιτικοί επιστήμονες, οι (αστειεύομαι) αναλυτές των εφημερίδων, εντύπων και μη (όχι· αυτοί, σε τιτάνιο ποσοστό, δεν ξέρουν — ούτε εικάζουν: απλώς αντιγράφουν από βιβλία ή προχειρομεταφράζουν από το Νετ). Ξέρω όμως να διακρίνω τα σημάδια, τα σημείαι, που πιστοποιούν τη γέννηση τέτοιων Μαζικών Κινημάτων, ιδίως μάλιστα όταν τα σημάδια, τα σημεία —τα σημεία—, είναι βαθιές χαραγματιές, ρωγμές και σκισίματα και γρατσουνίσματα και πεσμένοι σοβάδες στους τείχους της αμεριμνησίας μας. Ξέρω, δε, να τα διακρίνω όταν εκείνα θέλουν να φωνάξουν, «Παρών!» (Μόνο τότε). Και ξέρεις κι εσύ. Εσύ (ειδικά εσύ) τα ξέρεις καλά. Όλα. Γιατί εσύ φωνάζεις, «Παρών!» Παρών στη βαρβαρότητα και στα γιουρούσια και στα αίματα. Παρών απέναντι στον άνθρωπο. Παρών απέναντι στη σφαγίτιδα φλέβα του Άλλου.

[ 2 ] Η Χρυσή Αυγή, και κυρίως και πρωτίστως και πάν’ απ’ όλα ο χρυσαυγιτισμός (η ΧΑ είναι το σπυρί, εσύ είσαι το πύον· και είσαι και η αρρώστια πίσω από το σπυρί και το πύον), βοούν δεκαετίες τώρα. (Μια γενιά). Κάποιοι φώναζαν, κάποιοι προειδοποιούσαν, κάποιοι πάλευαν

Και: παρακαλάνε αίμα, παρακαλάνε πληγές, παρακαλάνε φόβο, παρακαλάνε παρακάλια. Παρακαλάνε επίσης δημοσιότητα (σου λέει κάτι; ναι, σου λέει), παρακαλάνε τηλεόραση, παρακαλάνε αναλύσεις και ψευτοαναλύσεις (καλήν ώρα), παρακαλάνε διαφωνίες, παρακαλάνε να γίνουνε ΤΤ στο Twitter. Παρακαλάνε ευκαιρίες να φωνάξουν αυτό το σπαρακτικό, του ετοιμοθάνατου που δεν έζησε, «Παρών!» Παρακαλάνε να τους σφάξεις. Παρακαλάνε να σφαχτούν.
 
[ 3 ] Μόνο, εμένα, αυτό με νοιάζει, δε σ’ το κρύβω: ότι για να τους τσακίσει η Δημοκρατία θα κάνει, φευ, ό,τι κάνει πάντα στις μακριές διαδρομές της (και ξέρει να το κάνει καλά, και καθαρά): θα τους λιώσει θεαματικά διά της ατέγκτου βίας των όπλων· θα τους πατήσει με την καλογυαλισμένη αρβύλα της· θα αποκόψει τις κεφαλές τους και θα τις επιδεικνύει δεξιά-αριστερά. Μια ζωή γίνεται αυτό… Στο τέλος, η κάθε ζωώδης, ορκιανή ΧΑ πάντα συντρίβεται και λιώνεται σαν το σκουλήκι που είναι. Κι ΑΥΤΟ (γιατί πάλι δεν κατάλαβες) είναι το πρόβλημα με την ύπαρξη και το χαμό της (τα υπόλοιπα είναι πταίσματα που τα επιτρέπει όλα η Ζωή, Φραγκισκανέ μου νεανία): αναγκάζει τη Δημοκρατία να πάψει να παράγει πολιτισμό, και να ζώνεται όπλα ολέθρου — και να τα χρησιμοποιεί με Χαρά και Μαεστρία. (Την αναγκάζει, δηλαδή, να τη μιμηθεί: να ασκήσει, και να ονειρεύεται, βία, απόλυτη βία). Πάλι θα το κάνει, πάλι θα κερδίσει απέναντι στον Θάνατο, πάλι θα χάσει — χρόνο παραγωγής πολιτισμού.

[ 4 ] Δε με μέλλει, δολοφονικό μειράκιο, διόλου τι γίνεται με την πορεία του ανθρώπου. (Δε με νοιάζει κι αν χαθείς, δε με νοιάζει κι αν χαθώ:

(ας τους πούμε φιλοσόφους της ιστορίας, πολιτικούς επιστήμονες, αναλυτές των εφημερίδων — ξανά αστειεύομαι ως προς τους τελευταίους: δεν ήταν ποτέ πάνω από έναν τη φορά, και πάντα λοιδορούνταν και ξοδεύονταν σαν τα πιτσιρίκια τυμπανιστές στους παλιούς πολέμους: ήταν ένα κρέας-τζόκερ), αλλά η Κρίση (φαινόμενο που ξεκίνησε προ μίας —να το εμπεδώσεις— γενιάς, κι όχι πρόπερσι: σήμερα δεν έχουμε Κρίση, έχουμε προϊούσα Καταστροφή, η Κρίση πάει-πέρασε, σκεπάστηκε με μπουμπούκια από μισομαραμένα γαρίφαλα στις πίστες, να ’ταν κι άλλη — η Κρίση μάς άφησε χρόνους: κι ΕΣΕΝΑ… μας άφησε κι εσένα), η Κρίση, σου λέω, φώναζε κατά τι περισσότερο. Κι είναι και γλυκιά, οργασμική, λιβιδική (η Κρίση, με τη ριγώδη γλύκα της, σε θρέφει: τίποτ’ άλλο δε θες — ναι: τίποτ’ άλλο), είναι σαν ηθελημένος εκστατικός πνιγμός σε δωμάτιο ξενοδοχείου, με καλοστρωμένα σεντόνια, με τα πορτατίφ σβηστά, με τα στόρια κατεβασμένα, με τον σύντροφό σου να συμμετέχει ενεργά. Στον πνιγμό σου. (Για τον οποίο πνιγμό σου θα χαλάλιζες όλους τούς κλοσάρ τού σύμπαντος κόσμου, όλη την αναθεματισμένη Κίνα, όλη την fucken Ινδική Χερσόνησο, όλα τα λίγδικα μέρη που δε θες να πιστεύεις ότι ίσως κάνεις την αποκοτιά κάποτε να επισκεφτείς για να βγεις φωτογραφίες στα ερείπιά τους — μη γελιέσαι: μ’ όλα σου τα φτηνορουχαλάκια από τον Ζάρα, έχεις σουλούπι και αγριεμένη κοψιά γεννημένου φονιά). Η Κρίση —σου λέω— φώναζε περισσότερο.

[ 5 ] Βοούσαν-ξεβοούσαν, Χρυσή Αυγή και χρυσαυγιτισμός, τώρα (τάχα μου ανεπαισθήτως) είναι εδώ: αποβιβάστηκαν από κάθε εφιάλτη.
τα ’χουμε πει διά μακρών αυτά προ τριάντα ετών, είναι δύσκολα πράγματα και να τα σκέφτεσαι καν. Δεν είναι για σένα). Με μέλλει τι θα κάνεις εσύ σ’ όλο αυτό, στο δικό μας κόντεξ: θα εξακολουθήσεις να μισείς την άσχημη φάτσα σου; τις χαμένες ευκαιρίες σου; το αδύναμο, μονίμως σε χάλαση, πουλί σου; τις αποτυχίες σου; την τρομώδη αμορφωσιά σου; την πόλη σου με τα όμορφα πρεζάκια της; τις γελοίες γκριμάτσες που κάνεις (αχ, τις κάνεις, τις κάνεις…) όταν δε σε βλέπουν; τη χαρά σου (κυριότερα: την ανακούφισή σου) που κάποιος μολύνθηκε με HIV; θα πάψεις να είσαι ένας από δαύτους; δε θα μπουχτίσεις ποτέ που τρως μέχρις σκασμού; θα συνεχίσεις να είσαι ένα ανώνυμο φλέμα; θα εξακολουθήσεις να θεωρείς εαυτόν κάτι που έτυχε και γεννήθηκες Χελίν; θα πάει μακριά η βαλίτσα με σένανε; — Πολύ φοβούμαι (ψέματα λέω: είμαι σίγουρος, κι έχω —το φοβάσαι: καλά κάνεις και το φοβάσαι— τη σκευή να είμαι) πως, ναι, θα εξακολουθήσεις να ομνύεις διαρκώς, απαρεγκλίτως και μετ’ επιτάσεως στο χρυσαυγιτισμό: δεν έχεις, δα (το ’παμε), πάει και σχολείο· είσαι παιδί των φριπρές και του Άνθιμου· είσαι αυτός που λέει πως ο Μιχαλολιάκος «δε μοιάζει Έλληνας»· είσαι μια ζοφερή θλίψη που σκεπάζει τα πάντα. Ό,τι και να θαρρείς ότι υποστηρίζεις (κάτι γκρουπούσκουλα, κάτι Συνιστώσες, κάτι κάτω-το-κεφάλαιο-και-οι-καπιταλιστές-που-μας-πίνουνε-το-αίμα-εμάς-τους-γλύκες, κάτι ιερατεία του Μίσους και του Φόνου, καν από δω, καν από κει: είναι ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ).

[ 6 ] Είσαι και θα είσαι το Κακό. —

 

Related stories

Το Sasquatch Sunset ήταν η πιό περίεργη ταινία της φετινής Berlinale

  γράφει η Φανή Εμμανουήλ Είχα ενδοιασμούς για το Sasquatch Sunset....

Οι ταινίες της εβδομάδας 29.2-6.3.2024

Γράφει ο Λάζαρος Γεροφώτης Χωρίς κάποιο μεγάλο εμπορικό τίτλο την...

Ο Αύγουστος Χατζηασεμίδης άνοιξε πριν 30 χρόνια ένα μπαρ που έγραψε ιστορία στην πόλη

Κείμενο: Δάφνη Τσάρτσαρου / Φωτογραφίες: Eυτυχία Παλτσίδου Στην περιοχή της...

Ο Sivert Hoyem ΚΑΙ στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή 28 Απριλίου στο Principal Club Theater

Ο «δικός μας» Sivert Hoyem προσθέτει και την Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 28...

Νίκος Σκούφος: Ένας αληθινός ποιητής του σήμερα

γράφει η Κωνσταντία Κόκκορα Νιώσατε, άραγε ποτέ, το πρωτοφανές συναίσθημα...