Μία παρέα, δυο αγόρια και δυο κορίτσια, επέλεξαν να πιουν το κατιτίς τους για το ταξίδι της μανούλας του Χρήστου που μας άφησε για τον Παράδεισο. Είναι βλέπεις η καλύτερη λακέρδα της πόλης και το παρεάκι θέλησε να αποχαιρετήσει την κα Κερασιά με γεύσεις που της άρμοζαν. Στο στενό που συνδέει τη Τσιμισκή με τη Μητροπόλεως, σ’ένα πέρασμα όπου τα νιάτα πίνουν μοχίτο και οι παλιοί διαβάζουν Λειβαδίτη, καθίσαμε και υψώσαμε τα ποτήρια μας. Στη Θεσσαλονίκη ο «Ερμής» κρατάει σταθερά τη θέση του ανάμεσα στις πολλές διευθύνσεις μαγαζιών με καλό φαγήτο, ανεπιτήδευτο και καθημερινό, ξεχωριστό αλλά και οικογενειακό. Μπορείς να ξεκινήσεις με την παντρεμένη σαρδέλα, τη λακέρδα (μια πολίτικη λιχουδιά που σίγουρα θα σε κάνει να ανακαλύψεις τις γεύσεις στα ακροδάχτυλα σου) ή τη στραπατσάδα και να αφήσεις το τόπι να κυλήσει στα δρομάκια της παλιάς αθωότητας. Στο στόμα όλων έρχεται η λέξη πιτσιρικάς και τα χέρια μας πιάνουν τα ούζο-πότηρα για εβίβα. Ο πουρές είναι εξαιρετικός μαζί με το χταποδάκι που κολυμπάει αμέριμνο σε νόστιμο λαδάκι.
Στη λίστα με τα κρασιά, που είναι σύντομη αλλά περιεκτική, βλέπω διάφορες ετικέτες που μου φέρνουν εικόνες από τραπέζια με φίλους. Οι μπύρες – δέκα στον αριθμό – δεν κερδίζουν τη μάχη με τη μεγάλη ποικιλία από τσίπουρα και ούζα που μοσχοβολάνε στα ποτήρια όλων και υγραίνουν τα δάχτυλα αυτών που μετροφυλλάνε ήσυχα και αμέριμνα τις Κυριακάτικες εφημερίδες. Ανάμεσα στις αναμνήσεις του Χρήστου από την παιδική του ηλικία, τη μανούλα του αλλά και τα καλοκαίρια του στο παραθαλάσσιο τους σπίτι, σκέψεις που εγκλωβίζουν για την ομορφιά και τις μυρωδιές τους από γιασεμί, αφήνω το βλέμμα να περιπλανήθει στις καρέκλες ανάμεσα στους διαδρόμους των τραπεζιών και να σκαρφαλώσει στα πλακάκια με τα ποικίλα πιατάκια στον τοίχο απέναντι μου. Ένα γραμμόφωνο που φαίνεται πως παίζει κάτι μελωδικό, σχεδόν γρατσουνάει αλλά δεν με νοιάζει και αναλογίζομαι τις εποχές που αυτό το μαγαζί ήταν και μπακάλικο. Μακάρι να γυρίσει το χρόνο πίσω και να μας προσφέρει την παλιά καλή πόλη στην καθημερινότητά μας. Σ’αυτό το χαρακτηριστικό κτίριο του μεσοπολέμου, σε μία στοά που χάθηκαν πολλά όνειρα και γεννήθηκαν άλλα τόσα, στέκεται μεταπολεμικά το μεζεδοπωλείο «Ερμής». Είναι επιμελώς «κρυμμένο» στην όδο Ρογκότη 4 και μοσχοβολάει περήφανο για 23 και βάλε χρόνια.
Καλό Παράδεισο να έχεις κα Κερασιά. Till next week.
Στη λίστα με τα κρασιά, που είναι σύντομη αλλά περιεκτική, βλέπω διάφορες ετικέτες που μου φέρνουν εικόνες από τραπέζια με φίλους. Οι μπύρες – δέκα στον αριθμό – δεν κερδίζουν τη μάχη με τη μεγάλη ποικιλία από τσίπουρα και ούζα που μοσχοβολάνε στα ποτήρια όλων και υγραίνουν τα δάχτυλα αυτών που μετροφυλλάνε ήσυχα και αμέριμνα τις Κυριακάτικες εφημερίδες. Ανάμεσα στις αναμνήσεις του Χρήστου από την παιδική του ηλικία, τη μανούλα του αλλά και τα καλοκαίρια του στο παραθαλάσσιο τους σπίτι, σκέψεις που εγκλωβίζουν για την ομορφιά και τις μυρωδιές τους από γιασεμί, αφήνω το βλέμμα να περιπλανήθει στις καρέκλες ανάμεσα στους διαδρόμους των τραπεζιών και να σκαρφαλώσει στα πλακάκια με τα ποικίλα πιατάκια στον τοίχο απέναντι μου. Ένα γραμμόφωνο που φαίνεται πως παίζει κάτι μελωδικό, σχεδόν γρατσουνάει αλλά δεν με νοιάζει και αναλογίζομαι τις εποχές που αυτό το μαγαζί ήταν και μπακάλικο. Μακάρι να γυρίσει το χρόνο πίσω και να μας προσφέρει την παλιά καλή πόλη στην καθημερινότητά μας. Σ’αυτό το χαρακτηριστικό κτίριο του μεσοπολέμου, σε μία στοά που χάθηκαν πολλά όνειρα και γεννήθηκαν άλλα τόσα, στέκεται μεταπολεμικά το μεζεδοπωλείο «Ερμής». Είναι επιμελώς «κρυμμένο» στην όδο Ρογκότη 4 και μοσχοβολάει περήφανο για 23 και βάλε χρόνια.
Καλό Παράδεισο να έχεις κα Κερασιά. Till next week.
