Δεν μου αρκεί όντως. Επειδή δεν μου αρέσουν τα ημίμετρα. Οι μέτριοι άνθρωποι, οι μέτριες καταστάσεις, τα μέτρια συναισθήματα. Με τα ίσως, τα μπορεί, τα μάλλον τι ακριβώς καταφέρνεις; Who knows?
Ως άνθρωπος των άκρων υποστηρίζω Άσπρο – μαύρο. Ναι – όχι. Θέλω – δεν θέλω. Και πάει λέγοντας. Δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες για εμένα. Η μόνιμη κόντρα με τον πατέρα μου που πιστεύει στην αριστοτελική μεσότητα. Είναι, λέει, αρετή η μεσότητα. Εγώ, πάλι, μαζί με τον γνωστό αντιδραστικό εαυτό μου, την μεταφράζουμε σαν μετριότητα, σαν συγκαταβατικότητα.
Οι σκέψεις και τα συναισθήματα βγαίνουν από μέσα μου ακατέργαστα σχεδόν- και έτσι προσπαθούν να βρουν τον αποδέκτη τους έτσι ακριβώς- δεν τα φιλτράρω- δεν τα στολίζω. Straight forward. Χωρίς ίσως, χωρίς δεν ξέρω.
Ακατανόητη φράση το «ναι μεν, αλλά…». Τι αλλά; Τι μπορεί; Τι ο χρόνος θα το δείξει; Τι θα δείξει ακριβώς; Τώρα είναι ο χρόνος. Τώρα είναι η ζωή. Take it or leave it. Βάζεις τη ζωή σε αναμονή; Μπορείς να πατήσεις pause; Σαχλαμάρες.
Αυτό που βάζεις σε αναμονή είναι αυτό που δεν έχεις ποθήσει αρκετά.
Και στην τελική, δεν γουστάρω να συμβιβαστώ. Με οτιδήποτε δεν είναι έντονο, αυθόρμητο, πηγαίο. Δεν γουστάρω να συμβιβαστώ με κάποιον που δεν επιθυμώ πολύ και με κάτι που δεν με πορώνει, που δεν με πάει ψηλά. Η μετριότητα είναι για τους μέτριους και για όσους θέλουν να ζουν μέτρια. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
«Μερικές χιλιάδες έτη φωτός πιο πέρα
πλατσουρίζουν αγέλαστοι και ανόρεχτοι
στα στάσιμα νερά της μετριότητας
οι όμηροι του φόβου.» Γιάννης Αγγελάκας, Οι καλύτεροι της ράτσας μας
