* instagram photo by gissele_dekel
Έλα λίγο, μείνε, όχι πολύ. Τόσο-όσο. Μείνε τόσο για να μη γίνει πολύ, να μην μπλέξουμε τις μέρες μας και τι θα γίνει με το πρόγραμμά μας; Σου χα πει δε θα ναι εύκολο, δεν έχω χρόνο, δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω κι αν θέλω γιατί κι αν θελήσω δε θα 'χω πολύ να δώσω, μόνο λίγο. Οπότε φάε λίγο κι έλα μετά, μη φουσκώσουν τα στομάχια μας, να μη δείχνουν και τα μπούτια μας χοντρά, μια μικρή μπουκιά μόνο, ίσα για να σε κρατήσει όρθιο μέσα στη μέρα και μετά γίνε μικρός τη νύχτα που δε θα σε βλέπει κανείς, τύλιξε το λίγο σου να μην κρυώνει, δώσε στο σώμα σου και λίγη βιταμίνη, D, γιατί χάσαμε τον ήλιο ντε, γιατί άλλο; Κι έλα το πρωί να μου πεις πόσο λίγο κοιμήθηκες, και ό,τι λίγο θυμάσαι από τα όνειρα του χθες, του χθεσινού σου ύπνου, όχι του ονείρου του άλλου, του μεγάλου, εκείνο δεν το θωρείς καλά πια, ξεχάστηκες μ' αυτά και με τ' άλλα, ένα μυαλό και τι να πρωτοσυλλέξει; Φόβους, άγχη, ημικρανίες, ρουτίνες αλλονών πλάι στις δικές του; Μισό λεπτό, πρόσεχε! Μη δώσεις πολλά, συγκρατήσου, γιατί κάπως μπλέξαμε το λίγο μας και πάει να γίνει μπόλικο, πολύ. Γι' αυτό σου λέω, φάε κι έλα μετά, έλα λίγο και μετά φύγε πάλι να κάνω τότε κι εγώ υποθέσεις τρανές, να ξυθώ και λίγο στους κροτάφους μήπως και φτιάξω καμιά σκέψη πλατιά κι ολόχαρη, να μοιάζει Κυριακή. Για να μπορώ να λέω τότε πως αγαπώ πολύ τις Κυριακές, γιατί μου θυμίζουν ολόμαλλα κασκόλ που ζεσταίνουν την εισπνοή και ζευγάρια από κάλτσες πλεκτές που σέρνονται στο παρκέ ψάχνοντας κινήσεις χορευτικές σα να 'ξεραν από πάντα να χορεύουν. Να φτιάχνω κόσμους, λίγο-λίγο, να γίνονται πολύ/πολλοί και καθόλου να μη με νοιάζει τo λίγο που είχες να δώσεις.
Σταγονόμετρο.
Διαβάζω «Η αγάπη δεν ανήκει στο λίγο. Υπάρχει όταν ξεχειλίζει».
Να, αυτό.
Τι σου έλεγα, ανόητη;
Μ.
