(ένα μικρό αφήγημα…)
Κόκκινο σου λέω, κόκκινο παντού. Κόκκινο όπως το αίμα σου που φουσκώνει μέσα σου σαν μπαλόνι που θα σκάσει και θα εκτιναχθεί μετά στον ουρανό σαν αερόστατο και θα φωνάζεις κι εγώ δεν θα σ' ακούω γιατί όλα θα έχουν γίνει κόκκινα, κι ούτε θα σε βλέπω, γιατί θα είσαι ψηλά και θα φοβάσαι μέχρι να σκάσει αυτό το αερόστατο και να πέσεις, να γίνεις χώμα, κόκκινο χώμα, κοκκινόχωμα που βάζω στα λουλούδια μου, και θα σε μαζέψω με το φτυαράκι μου και θα σε βάλω στην χούφτα μου και κόκκο κόκκο θα σε ρίξω στο πρόσωπό μου για να σε νιώσω απ' άκρη σ' άκρη, και θ' ανοίξω ακόμη και το στόμα μου για να σε φάω αλλά εσύ θα με πνίξεις με την σκόνη σου και θα πεθάνω.
Αλλά δεν θα με νοιάζει. Γιατί θα σ' έχω κλείσει μέσα μου. Οι δυο μαζί. Χώμα και αίμα. Για πάντα.
