Σκεπτόμενη
το ρόλο του εκπαιδευτικού στην μαθησιακή διαδικασία, πέρα από animator– facilitator – advisor, καταλήγω ότι
το πιο σημαντικό είναι, κατά την άποψη μου, να «δημιουργεί» σκεπτόμενους
ανθρώπους με κριτικό νου, που θα έχουν απορίες, θα θέτουν ερωτήματα, θα
«ξεβολεύουν» τον δάσκαλο (που δεν είναι ούτε αυθεντία, ούτε παντογνώστης) και
που δεν θα δέχονται αβασάνιστα και άκριτα ό,τι τους πασάρεται από την
οικογένεια, την κοινωνία και τα ΜΜΕ.
Ο δάσκαλος
θα πρέπει ακόμα να δίνει ερεθίσματα στους μαθητές του για περαιτέρω αναζήτηση
της γνώσης. Ερεθίσματα ικανά για παραπέρα σκέψη, προβληματισμό και πνευματική
εξέλιξη. Όχι απαραίτητα μόνο μέσα από τα βιβλία, αλλά και μέσω των τεχνών και
του πολιτισμού (όπως κινηματογράφος, θέατρο, μουσική, φωτογραφία, ζωγραφική).
Για παράδειγμα, μια ταινία ή μια θεατρική παράσταση μπορούν να είναι εξίσου
ωφέλιμες, διδακτικές, επιμορφωτικές και να συμβάλουν σημαντικά στην καλλιέργεια
του μυαλού και στην γενικότερη παιδεία του ατόμου.
Η μασημένη
τροφή και η έτοιμη γνώση απουσιάζουν από τη δράση του δασκάλου. Θα τους δείχνει
τον δρόμο και τον τρόπο προς τη μάθηση. Θα τους μάθει πώς να μαθαίνουν. Γιατί η
γνώση που είναι αποτέλεσμα βιώματος, είναι αυτή που τελικά μένει και γίνεται
«κτήμα» του ατόμου και προίκα του για μια ζωή.
Η
διδασκαλία, άλλωστε, έχει αυτή την τύχη. Να είναι μια ζωντανή, διαδραστική
διαδικασία, στην οποία αμφότερα τα μέλη δίνουν και παίρνουν και μαθαίνουν το
ένα από το άλλο. Και αυτή είναι ακόμα μια χαρά του εκπαιδευτικού. Να μαθαίνει
και ο ίδιος μέσα από τα μάτια και τη φωνή των μαθητών του, με την προυπόθεση
πως μπορεί να τους ακούει, να τους αφουγκράζεται, να συμμερίζεται τις ανησυχίες
τους.
Πλούσιος δεν
θα γίνει από οικονομικής πλευράς. Σίγουρα, όμως, θα είναι πλούσιος συναισθηματικά,
πνευματικά, ψυχικά και ηθικά μέσα από το εκπαιδευτικό ταξίδι.
Ένα φιλί,
μια αγκαλιά, μια ζωγραφιά θα του υπενθυμίζουν πάντα πως αυτό το ταξίδι αξίζει
against all odds.
***
«Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος
που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντιπέρα ο μαθητής του.Και όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα,
αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει δικές
του γέφυρες».Νίκος Καζαντζάκης
«Αυτό που μου λες το ξεχνώ. Αυτό που μου δείχνεις το θυμάμαι. Αυτό που με αφήνεις να κάνω το κατανοώ». Κομφούκιος
