Είναι περίεργο αλλά
αυτό που με τράβηξε σε σένα ήταν τα like
σου στα check in μου, όχι το πρόσωπό σου. Δεν
ήταν η φωνή σου αλλά ο ήχος σε κάθε
ειδοποίηση που μου ερχόταν. Δεν ήταν το
άγγιγμα σου αλλά η δόνηση του κινητού
μου σε κάθε κίνησή σου. Η ύπαρξή σου σε
διάφορα applications αντικαθιστούσε την
πραγματικότητα.
Κι εγώ απλά αφέθηκα να
υπακούσω στα ένστικτά μου. Έκλεισα τον
διακόπτη της λογικής και άνοιξα την
ψυχή μου για να σε χωρέσει. Μέσα μου το
ήξερα ότι βουτούσα στο κενό χωρίς
αλεξίπτωτο κι όμως δεν δίστασα ούτε
λεπτό. Το ήθελα. Σε ήθελα. Σε θέλω ακόμα.
Δεν μου χρωστάς τίποτα,
δεν έχεις καμιά υποχρέωση, καίγεσαι
μέσα στην καύλα μου κι εγώ στην δική
σου. Κι εγώ αντί να σου προσφέρω κορμί,
σου πρόσφερα καρδιά. Παράλογα. Κι εσύ
ζήτησες συγνώμη και έκανες πίσω.
Δεν φταις εσύ που πέρασες
για λίγο καλά με την καρδιά μου, φταίω
εγώ που ερωτεύομαι τόσο εύκολα.
Θέλω να σου στείλω
μήνυμα αλλά φοβάμαι να μην σε ενοχλήσω.
Το γράφω και το σβήνω. Το γράφω και το
σβήνω. Και τελειώνει η μπαταρία…
