Με αφορμή μια πολύ καλή ταινία που είδα πρόσφατα, Ο Ηλίθιος
σκέφτηκα πόσο καλά φωτογραφίζεται η ελληνική πραγματικότητα και ας διαδραματίζεται στη ρωσική κοινωνία. Είναι, μάλλον, κοινός τόπος, το φαινόμενο της γραφειοκρατίας, της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, της σαπίλας και της διαφθοράς σ' όλους τους τομείς της διοίκησης (αστυνομία, υγεία, εκπαίδευση κτλ). Και όταν είσαι άνθρωπος τίμιος, ειλικρινής και ευσυνείδητος, όπως και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, το σύστημα δυστυχώς σε φτύνει αλλά ούτε και εσύ μπορείς να ενταχθείς μέσα σ' αυτό και έτσι φαίνεσαι ηλίθιος και γραφικός. Πάντα αυτό το άγχος είχα από παιδί, μη με καταπιεί το σύστημα μεγαλώνοντας και γι' αυτό προσπαθώ να αντιστέκομαι όπως μπορώ και όσο μπορώ.
Ζούμε και πεθαίνουμε σαν ζώα γιατί δε νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας, λέει ο Ντίμα στην ταινία.
Κάνοντας την αγαπημένη μου βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, σκεφτόμουν πως θα ήταν αν η πολιτεία νοιαζόταν πραγματικά και μεριμνούσε για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (αμεα, φτωχούς, ανέργους, τοξικομανείς, αστέγους, ηλικιωμένους, ορφανά παιδιά, μονογονεικές οικογένειες με οικονομικά προβλήματα, κακοποιημένες γυναίκες, μετανάστες, πρόσφυγες κ.α.) και τους πρόσφερε τα μέσα για μια αξιοπρεπή διαβίωση με υγεία, εργασία και εκπαίδευση.
Πως θα ήταν άραγε αν ζούσαμε σε μια πόλη και σε μια κοινωνία πιο δίκαιη, που δεν θα υπήρχε πόνος, εξαθλίωση και δυστυχία;
I am a dreamer but I'm not the only one.
