Ραντεβού στην καντίνα, κανονισμένο με χρονοδιάγραμμα μπορώ να πώ. Αλήθεια έχει νόημα να κανονίζουμε ξανά και ξανά τα ραντεβού που δεν γίνονται ποτέ;
Μήνυμα παραδόθηκε και ο παραλήπτης δεν απάντησε ποτέ, ε ναι! Συμβαίνει συχνά, παίζει παιχνίδια το μυαλό και δημιουργούμε τις δικές μας ιδανικές ιστορίες, ξέρετε αυτές που έχουμε βρεί τον ιδανικό άνθρωπο και νομίζουμε, ελπίζουμε και θέλουμε.
Πάλι σκέφτομαι ότι ναι, έχει την δική του γοητεία η ύπαρξη ενός φανταστικού ήρωα, που δεν είναι απαραίτητα όμορφος ή έξυπνος απλά έχει την ικανότητα χωρίς να το ξέρει καν ο ίδιος , να αγγίζει αυτές τις ευαίσθητες γυναικείες χορδές και να μας παρασύρει σε παιχνίδια του μυαλού που μας γαληνεύουν και μας ταξιδεύουν.
Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι αν ποτέ σε συναντήσω πόσα πολλά θα ήθελα να σου πω, μπορεί όμως και να μην ανταλλάξουμε κουβέντα, έτσι λένε ότι δύο άνθρωποι που μπορούν να βρίσκονται σε ένα χώρο και να τους ενώνει η σιωπή τους και μόνο, έτσι λένε, πως αυτοί οι δύο άνθρωποι μπορούν να αγαπηθούν.
Εν αναμονή και οι μέρες γίνονται μήνες, όταν η επιθυμία γίνεται προσδοκία και έπειτα πείσμα, ίσως και αυτοσκοπός μπορώ να πώ.. κάπου εκεί η λογική χτυπά δυνατά τις πόρτες του μυαλού για να μας συνεφέρει, για να μας βγάλει από τον λήθαργο της προσμονής. Δεν ακούω τίποτα και συνεχίζω, πορεύομαι όπως, προσμένω μέχρι να σε δω και να με δείς….
Μπορείς να βρεθούμε έστω για λίγο;
Πότε;
Σήμερα, τώρα, για λίγο δεν θα σε απασχολήσω πολύ!
Δεν μπορώ σήμερα. Αύριο ίσως;
Μπόρα είναι θα περάσει…
Και η ζωή συνεχίζεται…
