Καλοσχεδιασμένα μοντελάκια… που τα σκεπάζουν όμορφα υφάσματα και φορούν χαμόγελα κοκαλωμένα, χωρίς ρυτίδες και λακκάκια. Σώματα παγωμένα, άνευρα με χέρια άψυχα που δεν σφίγγουν τις αγκαλιές, δεν βγάζουν ζεστασιά όταν μιλούν και σχεδόν ποτέ δεν έχουν καθαρό βλέμμα.
Μιλώ για πρόσωπα, για φιγούρες, γι' ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν κι όταν βρουν ένα μικρό άνοιγμα χώνονται στις ζωές μας, σχεδόν εισβάλλουν, δεν ζητούν, ούτε καν διεκδικούν, απλά κλέβουν. Γίνονται βδέλλες, που μας ρουφάνε όλη την ενέργεια, λες και θα μπορέσουν να την οικειοποιηθούν πότε!
Αυτή η διαδικασία πολλές φορές μπορεί να κρατήσει και μια ολόκληρη ζωή, μια ζωή που όσο περνά… ο δότης ψυχορραγεί και το ξέρει, το ζει και νομίζει ότι κάνει κάτι σπουδαίο, ότι βοηθά μια ψυχή, που είναι άψυχη. Ας τελειώσει κάποτε όλο αυτό το θλιβερό και μίζερο πράγμα -κατάντησε καθημερινή ρουτίνα. Ας τελειώσει και ας βρει ο καθένας την θέση του, την γωνιά του ν' αράξει και να ονειρευτεί όπως και με όποιον του πρέπει. Χωρίς γκρίνιες άνευ ουσίας, χωρίς προσποιητά χαμόγελα και ψεύτικες συμπάθειες.
Ας συναντήσει το ένα χέρι το άλλο και ας πιαστούν, ας μπλεχτούν τα δάχτυλα μεταξύ τους για να ξεκινήσει η ζωή.
Και η ζωή συνεχίζεται…
