HomeMind the artΕικαστικάΜια μικρή "ιστορία" | Δε ρώτησα πού...

Μια μικρή "ιστορία" | Δε ρώτησα πού πάμε

Κάτι απόκοσμο
είχε εκείνη η μέρα. Δεν υπήρχαν περαστικοί. Περπατούσα εντελώς μόνη. Οι ψιχάλες
της βροχής είχαν γαλάζιο χρώμα κι εγώ ακολουθούσα τις κίτρινες γραμμές του
ποδηλατοδρόμου, δεν φαινόταν τίποτα μέσα στην ομίχλη, είχα χαθεί… Με οδηγούσε
μόνο μια φωνή που ψιθυριστά έλεγε:

                                                                   Στα
μονοπάτια της άγνοιας.

                                                                            Στη
δίνη του γκρι.

                                                     Εκεί
η σοφία βηματίζει με αυτοπεποίθηση… *


* στίχοι: Λευτέρης
Κρασάκης


Related stories

Ο πρώτος ηλεκτρικός ανεμιστήρας που εμφανίστηκε στην Eλλάδα

Αργύρης Τσιάπος Όταν η πολλή ζέστη καθιστά το σπίτι δύσκολα...

Τέσσερις ιστορίες Ελλήνων ηθοποιών που κλέφτηκαν για να ζήσουν τον έρωτά τους

Αργύρης Τσιάπος Τα παλιά κακά χρόνια, τότε που οι γονείς...

Τα παιδικά μου καλοκαίρια στην Καλλικράτεια: Στα κεραμίδια της κυρίας Κωνσταντίας

Θυμάται και γράφει ο Χρήστος Σατανίδης Τα παιδικά μου καλοκαίρια,...

Βιβλιοπρόταση: Όσιν Φέιγκαν “Νόμπερ”

Βιβλιοπρόταση: Όσιν Φέιγκαν "Νόμπερ" (μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου) , Eκδόσεις:...