Mια παλιά και ξεπερασμένη κανονιστική διάταξη της δεκαετίας του ’50 βαραίνει τους επιχειρηματίες των καφέ, μπαρ και εστιατορίων της Θεσσαλονίκης.
Αυτός ο κανονισμός για την ένταση του ήχου, ο οποίος περιορίζει τη μέγιστη ένταση στα 80 ντεσιμπέλ, έχει μετατραπεί σε βάρος για τους ιδιοκτήτες καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος. Ενώ η πόλη προσβλέπει στην πρόοδο, οι επιχειρηματίες ζουν καθημερινά με τον φόβο να δουν περιπολικό να σταματά μπροστά από το μαγαζί τους, οδηγώντας τους στο αυτόφωρο, σαν να είναι κοινοί παραβάτες.
Μάλιστα, οι έλεγχοι δεν περιορίζονται στους αστυνομικούς που περιπολούν στους δρόμους, καθώς δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπουμε επιχειρηματίες να περπατούν προς το τμήμα κρατώντας τον ενισχυτή τους. Το φαινόμενο αυτό συμβαίνει σε αριθμούς που είναι μοναδικοί για τη Θεσσαλονίκη, ως να μην υφίστανται σε άλλες πόλεις της χώρας.
Η πραγματικότητα πίσω από τα 80 ντεσιμπέλ είναι εξωπραγματική. Μια ηλεκτρική σκούπα φτάνει τα 85 ντεσιμπέλ, κάτι που σημαίνει ότι ένας επιχειρηματίας μπορεί να τιμωρηθεί επειδή η μουσική στο μαγαζί του είναι πιο ήσυχη από την ένταση ενός σκουπιστηρίου. Αυτή η παράνοια δεν σταματά εδώ. Οι άνθρωποι που προσφέρουν θέσεις εργασίας, πληρώνουν φόρους και συνεισφέρουν στην κοινωνία γίνονται στόχος ενός αυστηρού, ξεπερασμένου κανονισμού.
Η κατάσταση αυτή δημιουργεί και άλλες σκοτεινές πλευρές, όπως εκβιασμούς και καταγγελίες από ανταγωνιστές, καθώς οι επιχειρηματίες ζουν με τον συνεχόμενο φόβο. Πως μπορεί να προχωρήσει η επιχειρηματικότητα όταν η παραμικρή κατηγορία μπορεί να καταστρέψει έναν άνθρωπο και να οδηγήσει σε νομικές περιπέτειες;
Η εστίαση αποτελεί σημαντικό κομμάτι της τοπικής οικονομίας και πρέπει να αντιμετωπίζεται αναλόγως. Οι επιχειρηματίες του κλάδου, που διατηρούν τη Θεσσαλονίκη ζωντανή και ελκυστική για τους τουρίστες, πρέπει να προστατεύονται και να μην αντιμετωπίζονται σαν εγκληματίες.
Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι κανόνες που ισχύουν σήμερα είναι παλιοί και ακατάλληλοι για το 2024. Το κράτος οφείλει να προσαρμόσει τους κανονισμούς στις σημερινές ανάγκες της πόλης και να ξεπεράσει τις αντιλήψεις της δεκαετίας του ’50. Η σιωπή δεν είναι λύση, και η Θεσσαλονίκη πρέπει να απαλλαγεί από αναχρονιστικούς κανονισμούς και να προχωρήσει μπροστά.
